Happy Birthday Almond!

BlondAlmond is 1 year OLD!

Hello my lovely Almonds! Edhe pse kom premtu që kom me shkru më shpesh, u bënë tri javë që s’jemi pa.  Kur e kuptova që po afrohet ditëlindja e BlondAlmondit, e lashë për disa ditë për me shkru për njëvjetor. Me thonë “kam qenë e zënë” nuk është arsyetim, por thjesht kam pasur prioritete të tjera këto javë. But here I am…

1 vjet, wow.

Këtë blog e kam fillu në një mënyrë shumë të çuditshme. Ndoshta me muaj (mos të them VITE) jam nisë me çelë një blog; e kam zgjatë e stërzgjatë, e kam mendu e stërmendu, e në fund thjesht kam qenë duke i bo gati sendet për punë për të nesërmen dhe instead e kam marr laptopin, e kam çelë blogun dhe kam fillu me shkru. Nuk e kam pasë as idenë se çka du me shkru, qysh du me shkru, çka du me postu dhe se pse po e filloj këtë blog. Thjesht e kom ndi që po më vloncontent-i brenda dhe kam nevojë me e hap kapakun e me i qitë diku.  Idea fillestare ka qenë me e bo paaaaaaaak ma ndryshe prej bloggereve të tjera, me shkru paaak ma shumë rreth gjërave që i bëj dhe i postoj – arsye, sqarime dhe analiza, por kryesisht me i qëndru atyre kornizave të famshme të bloggereve – çka kom veshë sot, çfarë produkte i përdor për mirëmbajtjen e fytyrës 😀 😀 (nivea soft 😀 :D), çka bëj në fitness e të tjera.

Por edhe facebooku o nisë për me i rangu vajzat e fakultetit për nga bukuria but here we are :D.

mark-zuckerberg-hearing-memes-aju

Çka po du me thonë është se ajo çka unë kom kriju është përtej asaj se çka kom planifiku. Dhe zakonisht kjo është mënyra se si ndodhin gjërat. Nuk ndodhin kurrë saktësisht sipas planit dhe nuk do të thotë që duhet ta kesh projektin final se si don me kriju diçka, por e rëndësishme është me pasë dëshiren, vullnetin, iniciativen, pasionin, e të tjerat vijnë vetë me kohë dhe e marrin formën dalëngadalë. Kjo pra është pse i inkurajoj të gjithë që të marrin iniciativa dhe të fillojnë diçka të re – sepse kurrë nuk e dijmë se çka mundet me qenë pasioni ynë i vërtetë, ëndrra jonë; për çfarë jemi të talentuar dhe se çka jemi në gjendje me bo.

31f546b4ad95fde1fc9c78e840657dd4

***

Unë nuk kam asgjë kundër askujt në internet e as në botë – se çfarë dikush bën, me çka merret apo çka krijon. Ajo çka bën Kylie Jenner nuk do të thotë që është më pak e rëndësishme (kushtimisht) se ajo çfarë bën Bill Gates. Çka është e rëndësishme për një person mundet mos me qenë për tjetrin. Poashtu, bota ka nevojë për diversitet. Na nevojiten njerëzit që mbarojnë anije kozmike, që e zbulojnë kurën për kancer, që këndojnë e na argëtojnë; njerëz që krijojnë make-up e produkte për flokë; njerëz që bëjnë humor, njerëz që ma mbarojnë një makiato të mirë e të tjera. Andaj, asnjëherë mos mendoni që ajo që ju bëni nuk është e madhe e nuk ka rëndësi, vetëm pse jeta e dikujt nuk varet prej saj.

8e8f077401be65ba21b5cdefadd6b15b

Për këtë, edhe blogu im, për mua është i rëndësishëm. Blogu im momentalisht nuk gjeneron të ardhura (e kam Free Plan, Ads-free), dhe nuk më bëhet vonë nëse kurrë nuk e merr këtë formë. Blogu im nuk do të thotë që ka me shpëtu jetë të njerëzve, apo që lexohet prej miliona njerëzve. Por, është një krijim i imi të cilen e bëj me dëshirë dhe passion. Është diçka autentike e imja për të cilin harxhoj kohë dhe energji, rezultatin e të cilit e shoh. Lexohet prej një numri mjaft të madh të njerëzve, dhe marr shuuumë feedback prej tij. Dhe fakti që vetëm një person mund ta lexojë e të ndjehet mirë pas, për mua mjafton.

62121727699bef8fe58e8cd5961230db

Unë nuk shkruaj në blog për të reklamuar atë që unë bëj, për t’u dukur shumë shpirtmirë apo shumë e mençur. Secili person ka dëshirë ta përfaqësoje vetën më së miri në shoqëri, por fakti që në fund të fundit të gjithë i kemi problemet tona dhe no one actually gives a fuck about you and what you do, e bën që sado që poston ditë e natë gjëra interesante dhe e tregon se sa i suksesshëm e interesant je, në fund të fundit askujt nuk i intereson.

Megjithatë, mund ta shikojmë anën e mirë të kësaj dukurie. Sado që askujt nuk i intereson se SA i suksesshëm je apo se SA shumë gjëra bën në jetë, prapë ka diçka që mundemi me e nda me njëri tjetrin, me i ndihmu njëri tjetrit dhe me u solidarizu për çështje të ndryshme. Interneti dhe mediat sociale kanë shumë anë negative, por fakti që jemi kaq afër njerëzve anëmbanë botës i ka edhe anët pozitive, dhe një prej tyre është që e kemi kuptu se në fund të fundit të gjithë jemi të njejtë, të gjithë kemi probleme, të gjithë i kalojmë pakashumë gjërat e njejta, dhe askush nuk është perfekt.

14e1645a31360c5eebdaac7d9c458131

Për këtë unë shkruaj kaq shumë, kaq gjatë. Sepse (për mua), nuk është aq interesante me e reklamu që bën diçka. Nëse veç jam tip ekspresiv dhe kam dëshirë me i tregu tjetërkujt se me çka po merrem, atëherë të paktën mundohna me tregu edhe se si dhe pse e bëj atë gjë, dhe se çfarë unë kam mësuar nga ajo. Unë kam ndjekur plotë accounts në internet që kanë vrapuar, kanë studiu në universitetet më prestigjioze, kanë lexuar, janë zgjuar herët; dhe po, u kam lakmuar, kam tentuar të jem si ata, por gjithmonë kam hequr dorë sepse kam mendu se çka ata bëjnë është e jashtëzakonshme, dhe unë kurrë nuk do të mund të jem si ata.

80c14757f62d188388bcb438e91e2a9f

Vetëm pasi kam fillu mos me u krahasu me këta persona, me marr iniciativa me këto kushte që i kam, mos me e krahasu kapitullin 8908 të dikujt me kapitullin 1 të timen, e kam kuptu që ata nuk kanë asgjë të veçantë por thjesht marrin iniciativa dhe punojnë për ato që i bëjnë. Për këtë, momentin që e kam parë që kam ardhur tek një fazë më e mirë e jetës dhe se kam fillu me qenë e kënaqur me vetën, kam mendu me i shpërnda edhe me ndjekësit e mi këto gjëra, sepse besoj që ka plotë të tjerë që i kalojnë të njejtat faza si unë.

4deb0d0b1c13bf493a3b2c5b8417f683

Kjo pra është arsyeja që unë e kam blogun – me u solidarizu me të tjerët, me e çu zërin për tema që diskutohen me zë të vogël në shoqërinë shqiptare, me tregu se askush nuk është më i veçantë se tjetri, se mundemi me bo gjithçka që dëshirojmë, që lumturia vjen prej gjërave të vogla, që zhvillimi i vetës është shumë i rëndësishëm, që jeta është shumë e shkurtër dhe duhet shfrytëzuar, që shëndeti fizik është shumë i rëndësishëm, dhe që në përgjithësi nuk mund të presim lumturinë nga të tjerët.

Unë nuk jam asgjë speciale, nuk kam asgjë speciale. Nuk është se ajo çka unë shkruaj është diçka e veçantë dhe se ato që i bëj unë janë diçka e jashtëzakonshme. Jam një vajzë 24 vjecare që jetoj në një qytet e shtet mjaft të pazhvilluar, me pak mundësi dhe të ardhme për të rinjët. Por, e kam kuptuar që më special është të nxjerrësh diçka nga asgjë, sesa të kesh shumë e të mos jesh i lumtur. Blogu im nuk e ka shpëtuar botën, e as nuk ka për ta bërë një gjë të tillë, por mendoj që nëse vetëm një person ka marr iniciativë prej diçkaje që unë kam shkru, për mua do të thotë shumë.

3ab6538e0c445f0b29935d3a718972c3

Kështu, e kom fillu blogun me mendimin që ky emocion i fillimit nuk ka me zgjatë shumë. Me mendimin që me siguri kom me i shkru tri blogposte dhe me lonë. Po edhe nëse e kisha bo, të paktën kom provu. Po nëse nuk e kisha provu, nuk kisha qenë këtu ku jam.Më besoni, kur them këtu ku jam, kam në mendje shumë gjëra. Në një mënyrë jo të drejtpërdrejtë, ky blog më ka hapur shumë dyer. Nuk e keni idenë se si një gjë shumë e vogël e e thjeshtë që e bëni, mund t’ju hapë dyert për një gjë të cilën as nuk e keni imagjinuar. Me ja lëshu vendin një të moshuari në autobus, përpos që është gjest me kulturë e edukatë, mundet me qenë një mundësi për juve në të ardhmen. Ai person i moshuar mund të jetë punëdhënësi yt i ardhshëm. *shembull* Me punu vullnetarisht ndonjë punë, mund të ju drejtojë drejt një karriere që nuk e keni menduar kurrë më parë e shuuuumë e shumë raste e mundësi të tjera. Andaj, merrni sa më shumë mundësi prej jetës. Merrni sa më shumë iniciativa të ndryshme. Shfrytëzoni çdo mundësi që ju del përpara, e nëse nuk ju del, krijojini ato. Gjërat nuk ndodhin me llogari të thjeshta. Jeta nuk është matematikë. Andaj ëndërroni, punoni, provoni, dështoni, filloni prapë. Nxjerrni potencialin që keni prej vetës. Unë në të kaluarën kam pritu një hartim me shkru deri në fund, ndërsa tash shkruaj nga 4000 fjalë për artikull. Who knew?

6410e20226cc8c2e4fe9ab92a324921b

Nuk po i hi më thellë se si e kom fillu këtë blog, sepse nuk ka shumë rëndësi. Rëndësi ka që jam këtu sot, pas një viti, duke e shkruar blogpostin e 32-të. Që i kam njoftuar me dhjetëra njerëz të rinj përmes blogut. Që kam marr mesazhe të panumërta duke shkëmby storie me vajza të tjera shqiptare anë e mbanë botës. Që kam nxjerr nga vetja potencialin që nuk e kam ditur që e kam. Që kam mësuar prej shumë njerëzve për gjëra të ndryshme. Që kam mësuar se I matter.Everyone matters. Që sinqeriteti është më i rëndësishëm se perfeksioni. Se perfeksioni nuk ekziston. Se njerëzit e vlerësojnë edhe përbërjen. Se pamja fizike nuk është më e rëndësishmja. Se njerëzit të mbështesin për atë që ti bën. Se vajzat i mbështesin vajzat. Se zëri im/ynë mund të dëgjohet. Se fjalët kanë peshë të madhe. Se ende ka mirësi në botë.

Almonds, sorry for being too emotional, jom tepër ma funny në jetën e përditshme. 😀 😀 :D. Megjiatë, I have to: Falemnderit për çdo klikim që e keni bo. Nëse ende nuk kam përfitu asgjë konkrete nga ky blog, kam përfitu shumë më shumë në një mënyrë që as nuk e kam imagjinu. Falemnderit që keni qenë pjesë e rrugëtimit të Almondit. Falemnderit që më keni shkru fjalë aq të bukura, që më keni mbështetur, më keni inspiru. Falemnderit që e keni shpërnda faqen me të tjerët, dhe mbi të gjitha, falemnderit që e keni shpenzu kohën tuaj për me lexu atë që unë kam shkru.

Tash mbasi ju falemnderova, I need your help.:D *shqiptari s’e len pa u barazu* Edhe pse prapë nuk kam me pasë kohën e botës, kom me u mundu me postu tema të ndryshme të përditshme, por me i hi më shkurtë. Pasi që temat që i kam shtjellu ju kam hi deri në bazë, tash muj me vazhdu me shkru më sipërfaqësisht. Andaj, nëse keni dëshirë e kohë, kisha pasë deshirë me më shkru se për çfarë tema kishit pasë dëshirë që unë më shkru. Do të mundohem me e bo këtë blog më interaktiv, me më shumë foto e video dhe më pak tekst hehe :D. Mundeni me më shkru në çfarëdo rrjeti që gjindem apo në komentet poshtë.

Unë do të vazhdoj me i shtu botës: A little bit of everything…

Thank you Almonds. Nuk e di për lexuesit e blogjeve të tjera, po mendoj që ju jeni the best of the best and  most delicious and healthy and lovely and salty and sweet almonds EVUUUUUUUUUUUUR!

P. S.: Krejt krejt po më doket që të Enjten kom me postu një blogpost të ri e me tregu what I’ve been up to lately!!! < 3 ❤

BYE!

4e3d08a66741308277669e37cf712219

The Pursuit Of Happiness

Hello Almonds!

Fillimisht, dua t’ju falemnderohem të gjiiiiiiiiiiiithave/ëve që ma kanë lexu blog-postin e kaluar, që më keni shkru në lidhje me të dhe që e keni shpërnda. Kjo që e keni shpërnda ka rezultu që edhe disa non-Almonds për të cilët *kushtimisht* e kam shkru atë postim – me lexu atë, që i bie që i kom shti disa persona me lexu që ndoshta nuk e kanë bërë këtë gjë prej klasës së 6-të. #proud #yourewelcomemësuEse. Këtë radhë kom vendosë me shkru për një temë që lidhet me të gjiiiitha temat për të cilat kom shkru më herët: Lumturinë. Natyrisht që lumturia është një temë teeeeepër super e gjërë, dhe njëkohësisht shuuuuumë subjektive. Por ky blog gjithmonë paraqet mendimet e mija për çështje të ndryshme, dhe asnjëherë nuk them se unë e kam mirë apo që duhet menduar/vepruar si unë. Thjesht, mundohem me paraqitë mendime apo informata sa më racionale prej anës sime, e aty këtu edhe ta gjeni vetën apo të gjeni diçka që mund t’ju interesojë.

Okaaaay: Lumturia. Lumturia, siç e dijmë është gjëja të cilën e kërkojmë gjithë jetën, e ndjekim gjithë jetën, mundohemi me arrit gjithë jetën, por nëse e mendojmë mirë, nuk e dijmë as se në cilin moment e ndjejmë me të vërtetë. A është një ëmbëlsirë që e hamë? A është një bluzë që e blejmë? A është lidhja në të cilen jemi? A është një sukses që e kemi arritë? A është paraja që e fitojmë? Me mendu mirë (sipas meje, natyrisht), lumturia nuk është asgjë e cila arrihet me mund apo pa mund; që ndodhë një herë dhe pastaj përfundon. Nëse e ndjekim lumturinë pas një qëllimi, gjithmonë kemi me u frikësu se çfarë vjen pas tij. Nëse lumturia është tek paraja, dihet që kemi me kërku më shumë. Nëse fshihet pas famës, është në duar të tjetërkujt. Andaj Almonds, çka është lumturia?

Unë i kam 24 vite dhe jam nisë për 25, dhe këto 2-3 vitet e fundit jam më mirë emocionalisht se që kam qenë ndonjëherë. Në përgjithësi jam tip stabil, sepse nuk pres shumë prej jetës dhe nuk i hi “fellit” (fellë=thellë), por ja që ka diçka pse kohëve të fundit ndjehem më e lumtur. A është paraja? – Jo, sepse nuk jam në gjendje më të mirë financiare se që kam qenë, përkundrazi. A është suksesi?  – Ka pasë momente që kam qenë edhe më e suksesshme. A është që jam në një ambient super interesant? Jo, Peja vetëm se të shtin edhe më shumë në depresion. Por, e kam analizuar mirë dhe e kam shtjellu edhe me të tjerë, dhe e kam kuptu se ajo çka më bën mua (personalisht) të lumtur, në mënyrë konsistente, është ndjenja e produktivitetit, dhe të kesh një RUTINË të mirë. Me i vlerësu gjërat e vogla, me arrit suksese kohë pas kohe, me bo gjëra më interesante kohë pas kohe, e rrjedhimisht pothuajse çdo natë me ra me flejtë me ndjenjën se edhe kjo ditë ka pasur kuptim.

Me siguri e keni dëgjuar shpesh që lumturia vjen nga brenda; nga produktiviteti ynë, nga gjërat që i krijojmë, nga ajo që i japim vetës apo rrethit tonë. Nuk po them se edhe të kesh para, famë, sukses; të dukesh e të vishesh bukur – nuk janë gjëra që të japin kënaqësi. Thjesht mendoj që të jetosh për këto gjëra është e pakuptimtë, sepse në fund të fundit nuk kanë asnjë vlerë mbi qenien tonë. Jo, nuk kanë. E kam thënë edhe më herët: Paraja zgjidhë problem, por nuk është zgjidhja e problemit. Pra, të lehtëson shumë gjëra, por në fund të fundit nëse ke ndonjë problem të vërtetë – shëndetësor, mendor, familjar, në lidhje apo të tjera, nuk mund të bëjë asgjë. Nuk po them se jam anti-para. Po, kam dëshirë me punu, me pasë sukses dhe nëse fitoj më shumë, pse jo. Por thjesht, nuk e lejoj me më definu paraja e asnjë objekt tjetër.

Kthehemi tek ‘rutina e mirë’: Nëse e mendojmë fjalën rutinë, të gjithë të thonë me u largu prej saj, sepse është gjëja që t’a shkatërron kreativitetin dhe lumturinë në përgjithësi. Dikush të këshillon me i ikë rutinës – me ble një biletë e me shku në fund të botës. Tjetri të thotë me lëshu punën dhe me shku me ndjek ëndrrën e me provu skydiving. Por, ne e dijmë që në jetën reale nuk mundesh bash me i ndjek ëndrrat apo me u bo aq spontan kur ke fatura për të paguuar, familje me të cilën je e lidhur dhe obligime të tjera që thjesht të duhet me i kry. Andaj, mendoj që deri në një pikë, këto fjalë janë bullshit.

Rutina është një gjë e pashmangshme e jetës. Sado që je person interesant, spontan; sado që ke para apo mundësi, ka me ardhë një moment që ajo që ti ke dhe e bën, të bëhet rutinë. Edhe milionerët e kanë rutinë me udhëtu me aeroplan privat, me ble çkado që ju del përpara e me pasë jetë luksoze. Rrjedhimisht, edhe për ta kjo rutinë në një fazë ka me iu bo bajat, sepse për çdo njësi shtesë të konsumuar të një produkti/shërbimi, kënaqësia margjinale ulet (economics 101). Andaj, nëse nuk e gjen një gjë që ty të bën me u ndi efficient e me vlerësu jetën, edhe nëse i ke të gjitha paratë e botës, një një moment apo tjetrën, ke me u ndi e/i pavlerë.

Për këtë, unë nuk jam anti-rutinë. Por për ta dashur rutinën, duhet ta kesh një rutinë që të pëlqen. Një rutinë të strukturuar, ku ja nxjerr maksimumin çdo dite, e herë pas here edhe pushon prej saj. Rutinë ku i vë vetës qëllime dhe ëndrra, dhe bashkë me atë rutinë punon për t’i arritur ato qëllime e ëndrra. Rutinë me të cilën ndjehesh produktiv, e i japë një kuptim çdo dite – çfaredo. Nëse sot qëllimi yt ka qenë me i palu të gjitha dollapat, prapë ka pasë kuptim. : )

Jeta nuk është vijë e drejtë. Është me plot ngjarje, të pritura e të papritura, me shqetësime e edhe me momente shumë të bukura. Por brenda këtyre momenteve shumë të bukura, është ajo pjesa e jetës të cilën nuk kemi çare pa e bo – me u zgju pre gjumit, me u bo gati për çfarëdo lloj aktiviteti që e kemi, me ngrënë, me mësu apo punu, me u taku me njerëz të ndryshëm, me bo punë shtëpie, me flejtë. Dhe nëse këto nuk i bëjmë në mënyrën më të mirë të mundshme, nuk kemi me mujtë as me i vlerësu ato momentet e veçanta e të bukura, e as me i ballafaqu ato të rëndat. Andaj almonds, për këtë, viteve të fundit jam mundu në maksimum me e rregullu rutinën. Me e pasë një rend ditor që nuk më jap stres, që më bën me u ndi mirë e produktive, dhe që më bën me i vlerësu edhe të jashtëzakonshmet e me i përballu të papriturat.

Pjesa më e madhe e jetës është kujtime ose plane për të ardhmen, ndërsa çka tepron është e tashmja, gjendja momentale. Natyrisht që nuk preferoj me u koncentru në të kaluarën, por kujtimet janë ato që na mbajnë gjallë, andaj mundohem me kriju momente të bukura të cilat do t’i kem në kujtime (të vështirat nuk i mbajmë në mend hihi). Në anën tjetër, dëshiroj që të bëj plane, për t’i japur një kuptim jetës. Për të pasur një qëllim për të jetuar. Por, e tashmja është e vetmja gjë që e kemi në dorë. Dhe për të dyja që i përmenda, vetën në të tashmën mund të punojmë për t’i arritur qëllimet dhe për të krijuar kujtime të bukura. Andaj, për mua, jeta e ka pakashumë këtë formë:

11

E kaluara ka momente të bukura, të vështira e neutrale, por kur e kujtojmë, gjithmonë i mbajmë në mend vetëm të mirat, ndërsa vështirësitë vetëm se e dijmë që i kemi kalu. E tashmja është më e shkurta por më stresuesja, sepse na duhet të veprojmë dhe të marrim vendime. E ardhmja është gjithmonë plot shpresë, dhe dihet se është me batica dhe zbatica (cheesy, i know :D).

Pasi që e tashmja është më e shkurta, unë zgjohem herët. Poashtu, e bëj edhe për të bërë një gjumë më të mirë, për t’u mos u ndjerë e këputur, për të qenë deshmitare e lindjes së diellit, për t’a ndjerë freskinë e mëngjesit, për t’ia filluar ditën mbarë, për t’u ndjerë produktive – Për të qenë e lumtur.

Pasi që e ardhmja vjen shpejt, unë e planifikoj ditën, javën, muajin; për të pasur një pamje më të qartë të jetës sime. Për të pasur plane e qëllime për të cilat do t’punoj. Për t’ja zgjatur vetës kënaqësitë e jetës. Për të pasur çka të rrethoj kur t’i kryej obligimet. Për t’u ndjerë produktive – Për të qenë e lumtur.

Pasi që jeta është koleksion i gjërave të vogla, unë shkoj me pi kafe herët në mëngjes, para punës. Për të kthejllur mendjen. Për t’u takuar me miq. Për të qeshur që në mëngjes. Për t’ja ditur vlerën secilit moment. Për t’a vlerësuar edhe më shumë punën. Për t’u ndjerë produktive – Për të qenë e lumtur.

Pasi që asgjë në jetë nuk është falas, unë punoj. Për t’ja ditur vlerën pushimit. Për të pasur strukturë të ditës. Për të krijuar diçka. Për t’i japur vlerë vetës dhe punës që e bëj. Për t’u shpërblyer. Për t’u ndjerë produktive – Për të qenë e lumtur.

Pasi që shëndeti është mbi të gjitha, unë ushtroj, vrapoj. Për t’a vlerësuar shëndetin tim. Për t’a vlerësuar çdo frymë që mezi e marr gjatë vrapimit. Për t’u lidhur me vetën, me mendimet e mija, me natyrën. Për t’a vlerësuar dushin që e bëj, ushqimin që e ha, ujin që e pij, gjumin që e bëj. Për të qenë e lumtur.

Të gjitha këto që i përmenda, janë gjëra që të gjithë mund t’i bëjmë. Janë falas (që na i ka dhënë Zoti, natyrisht). Janë gjëra që varen vetëm nga ne, dhe i bëjmë përvete. Janë gjëra që mund t’i bëjmë çdo ditë, deri sa të kemi fuqi e shëndet. Janë gjëra që ndodhin në mes të atyre momenteve më të jashtëzakonshme e më të veçanta. Janë gjëra në të cilat kthehemi kur përfundon luksi dhe e jashtëzakonshmja.

Nuk ka pushim që zgjatë përgjithmonë, nuk ka shëtitje që zgjatë përgjithmonë, dhe nuk ka kënaqësi që zgjatë përgjithmonë. Për atë, është tepër esenciale me kriju një atmosferë ku ndjehesh mirë edhe kur je në shtëpi, vetëm, pa asnjë stimulues. Për mua, lumturia është shumë gjëra. Lumturia është një lindje e diellit. Lumturia është një kafe e mirë. Lumturia është një dush i nxehtë kur je e djersitur. Lumturia është një vrapim i përfunduar. Lumturia është planifikim i një shëtitje. Lumturia është një shëtitje me prindër, me të dashurin, me miq. Lumturia është me i bo dikujt dhuratë. Lumturia është me ble biletë për diku. Lumturia është me t’u shpërbly mundi. Lumturia është me fitu në lojë spërblyese. Lumturia është me ble biçikletë. Lumturia është me mbaru një ëmbëlsirë. Lumturia është me i ndërru rrobat e dimrit me të verës. Lumturia është çarshafat e pastërta. Lumturia është ndërrimi i orës. Lumturia është lulja e parë e pranverës. Lumturia është me gjetë prapë një produkt i cili është zhdukur prej prodhimit. Lumturia është me i vënë vetës qëllime, dhe me i arrit ato. Lumturia është me ra me fjetë dhe me u gëzu për të nesërmen.

Lumturia është në gjërat e “vogla”

Lumturi eshte me qenë falemnderues për atë që ke dhe je.

Lumturia je vetë ti dhe askush tjetër, asgjë tjetër.

Vetëm ti.

Bye my Happy Almonds. 🙂 < 3

Kjo paraqitje diapozitivash lyp JavaScript.

Who am I?

Hello Almonds! Në blogpostin e fundit kom thonë që do të shkruaj në Mars, dhe ja ku erdhi Marsi me shpejtësinë e dritës, e prapë nuk është që po më lehtësohet jeta. Kështu, ndoshta më duhet me u mësu me faktin që më duhet me gjetë kohë për me shkru edhe kur ndihna që jom e zënë me gjera më të rëndësishme. Andaj, për hir të konsistencës dhe të faktit që kur shkruaj jam person më i mirë, po e shkruaj këtë postim, out of nowhere, pa e mendu, pa e planifiku. Edhe që është dimër, borë, ftohtë, bajat, po e shkruaj.

 

Fighting since day one

Ne, njerëzit (por edhe të gjitha qeniet e tjera të gjalla), gjatë gjithë jetës luftojmë për diçka. Luftojmë kur jemi fëmijë, adoleshentë, të rinj, e deri sa të vdesim. Gjithë jetën mundohemi me arrit suksese, me bo gjëra të ndryshme, me arrit lumturinë, me u dallu prej turmës, me mbijetu. Mirëpo, ajo çka më së shumti e kërkojmë në jetë është me gjetë vetën – se kush jemi ne, çka duam të bëjmë, çfarë duam nga jeta. Këtë kërkim të vetvetës e fillojmë qysh prej moshës shumë të re, ku edhe në fëmijëri e pëlqejmë një lloj të muzikës, na pëlqen ndonjë film i caktuar, me dalë me biçikletë apo me koleksionu gjëra, me këndu apo me lujtë basketboll. E shkruajm emrin tonë me dizajne kudo që gjejmë fletë e laps, e krijojmë një shkurtesë për emrin tonë me të cilën dëshirojmë me na thirr, e caktojmë me kë me u ulë në bankë shkollore, vendosim me kë të bëhemi shoqëri dhe betohemi të jemi shoqe përgjithmonë; mundohemi me u dallu prej të tjerëve me gjeste të ndryshme, e zgjedhim llojin e fletoreve, ushqimin e preferuar.

Poashtu, sa jemi fëmijë, pranojmë gati gjithçka që na thonë eprorët – prindërit, mësuesja, të moshuarit, ideat e tyre, stilin e tyre, rregullat. Kjo, sepse mendojmë dhe besojmë se çdo person më i vjetër është i mençur dhe ka të drejtë. Kjo vazhdon deri sa fillojmë të pjekemi pak, dhe e kuptojmë se ka shumë të rritur të cilët ja fusin kot (s’po flas absolutisht për prindërit, po you know what I mean – i.e. Kryeministri i vendit, ndonjë arsimtar apo profesor, etj.). Momentin që vijmë në këtë stad të jetës – bukuria, thjeshtësia dhe proporcionaliteti i jetës ndryshon. Fillojmë me luftu për të drejtat tona, me e çu zërin dhe me rezistu ma shumë.

d31f01b1d377217d35ba17ad861ec232

Por, disa njerëz (të rinj) nuk e kalojnë kurrë fazën e shëndrrimit në persona të pavarur. Nuk kalojnë kurrë në fazën që kanë me i marr vetë vendimet. Prindi  vazhdon me presionin dhe fëmija nuk reziston. Profesori ja bën një të padrejtë nxënësit dhe ai mendon që gabimin e ka vetë ai. Një person tjetër ia mbyll dyert për një ëndërr dhe ai heqë dorë sepse i beson atij më shumë se vetës. Dhe kjo reflekton tek e ardhmja e personit, e poashtu në sjelljet e këtij presioni edhe me të tjerë – në shoqëri, me miq, në shkollë, kudo. Kur personi nuk arrin të merr vendime për veten (edhe pse ndonjëherë të gabuara), dhe vjen momenti që mbetet vetëm dhe i duhet medoemos ta bëjë këtë gjë, ka me qenë i humbur. Pa vetëbesim, pa zë të vetën, pa karakter, pa guxim, pa mendim kritik, origjinalitet apo besim në zgjedhjet e veta.

1e916c555f0ca3c4635ff59396107acd

Unë shumë shpesh e kam cekë nëpër postime të mija se vetëbesimi dhe origjinaliteti janë disa nga gjërat që e përcaktojnë karakterin e njeriut. Që të jesh vetëvetja do të thotë të jesh i lirë, i pranuar nga vetja e jo medoemos nga shoqëria, të bësh atë që ty të vjen me bo, në mënyren dhe kohën tënde. Do të thotë që nuk ke nevojë për të pritur aprovimin e askujt, dhe gjithmonë mund të bësh një hap para pa nevojë të pritësh tjetrin. Kur flas për origjinalitetin dhe të qenit vetvetja, nuk është se e kam fjalën për postime interesante në social media, me u DOKË interesant por mos me qenë i gatshëm me ndejtë prapa atyre gjërave që i paraqet,  për me dëgju një lloj muzike që kërkush ma herët s’e ka dëgju, ose me i ngjyrosë flokët ngjyrë të kaltër (që është shumë cool, por veç e mora si shembull ilustrues). E kam për atë se ekzistojnë njerëz që kurrë në jetë nuk e çojnë zërin për atë që ata besojnë që është e drejtë, per atë që mendojnë që duan ta bëjnë, për gjërat që ata i pëlqejnë (sado të çuditshme të tingëllojnë), për të sjellur ndryshime e reforma në shoqëri apo thjesht, të bëjnë pak a shumë çfarë të dojnë (pa i lënduar të tjerët, kuptohet).

Të jetosh në një shtet të vogël si Kosova ku ka një larmi të madhe kulturash; shtet pakashumë fetar e shumica ndodh të jenë pro-Europë/pro-Amerikë; ku shumica dërrmuese e të rinjëve kryejnë fakultet por nuk lexojnë; ku gjithkush dëshiron vizë por nuk e njeh mirë vendin e vetë e shuuuumë paradokse të tjera – është nganjëherë vështirë, të përzihen ndjenjat dhe ta humb rrugën. Nuk e kam ndërmend me futë politikë në Blondalmond, por ja që edhe situata politike, ekonomike e shoqërore në vendin tonë është diçka që na rrethon çdo ditë e që s’mund ta injorojmë, sepse ndikon në vendimet e përditshme që i marrim dhe luan rol të madh në jetën tonë personale.

Unë moti kam dalë prej atyre mendimeve se “çfarë thonë njerëzit” ose “çka munden me mendu njerëzit nëse e bëj gjestin X”, por këtë blog nuk e kam vetëm për atë çka unë bëj dhe më pengon, por në përgjithësi rreth gjërave që dominojnë në shoqërinë tonë e që unë, apo edhe lexuesit që pajtohen me mua – pëlqejnë apo nuk pëlqejnë. Sado që dëshirojmë me u bo modern apo carefree, me u bo që nuk na intereson çfarë të tjerët mendojnë e thonë, nëse jemi të rrethuar me njerëz që non stop na bëjnë presion – deshe apo s’deshe, ka me u reflektu edhe tek ne.

Këto dukuri ekzistojnë kudo në botë, sidomos në vende të vogla, dhe ja që fati im ka qenë me jetu në Kosovë, andaj për vendin tim do diskutoj sepse përballem me të çdo ditë. Poashtu, Kosova ende kalon faza të cilat në vende të tjera janë kaluar shuuume vite më parë, ndërsa tash kemi akces në informata dhe në përgjithësi në botën e jashtme, andaj konstant jemi të pakënaqur me atë që na rrethon, sepse mund të shohim edhe shumë më mirë. Ky është vendi që mundemi (kushtimisht) me e ndryshu e përmirësu, dhe ky është vendi ku ne çdo ditë e çajmë kokën, në ndonjë mënyrë apo tjetër. Vendi në të cilin mundohemi me përparu, me thrive, me gjetë vetën, por ja që —

në Kosovë, me gjetë vetën, është vështirë.

Me gjetë vetën është vështirë, kur në Kosovë, mesatarisht në ditë t’i bëjnë 11 pyetje JETËSORE

Kur je në shkollë të mesme, praktikisht je në ëndrra, në re, të duket që easylife ka me zgjatë përgjithmonë, që ka me qenë rrafsh përgjithmonë, dhe që askush nuk të kupton. Dhe edhe pse ti je askund me mendje, me qëllime, me plane – konstant të pyesin se çka don me studiu (tamon puna mos me dashtë me studiu hiç). Por askush nuk të pyet se çka të pëlqen, kush mendon që je, cili është pasioni yt, apo edhe me hap ndonjë diskutim që të ndihmon me marr një vendim të tillë. Vetëm të mbështesin për muri, ta pyesin këtë pyetje, dhe pastaj e vazhdojnë jetën e tyre, duke të lënë ty me një gropë edhe më të thellë në gjoks.

PORRRRR… Kurgjo s’është para se me i fillu studimet, çka është pasi që i përfundon. Nëse ke diplomu, të pyesin a don me regjistru masterin, apo a ke fillu punën. Nëse e ki bo njëren apo tjetrën, të pyesin se kur e ke në mend me kriju familje (ose me gjetë një të dashur). Nëse je tu bo diçka jashtë këtyre kornizave, what are you even doing?  E kështu, në vend se ti qetësisht me kuptu VETË se çka je tu bo ose tu dashtë me bo, të duhet shpejt me fillu njëren prej opcioneve sepse s’mundesh me duru këtë presion dhe fillon me mendu që problemi është te ti. (NOT)

Me gjetë vetën është vështirë, kur mungon zbatimi elementar i ligjit

Oohhhkay. Në vendin ku jetojmë, tashmë e DIJMË se nuk zbatohet ligji, dhe nëse rastësisht zbatohet, e marrim që kemi fitu një lloj llotarie, që kemi qenë me fat që ka ndodhë, dhe disi e marrim që na është bërë nje e mirë e jo që është një e drejtë fundamentale e jona. Dhe unë çdo ditë luftoj me rezistu, me i zbatu parimet kryesore të njeriut, por kur të del dikush që TOTAL vepron sipas mënyrës së vetë dhe del në avantazh me ty që e ke respektu një rregull, në të vërtetë të demotivon, të shqetëson, dhe të lë të pashpresë, e ndoshta edhe të bën me i thy parimet. Dhe kjo gjë, të bën me e humb vetën dhe atë që ti beson që je.

Me gjetë vetën është vështirë, kur nuk guxon as shpresa me pasë për diçka të cilën tashmë e di që s’mundesh me e arritë

“Mos apliko per këtë vend pune, sepse s’ke shancë me u pranu.” /“Mos apliko për këtë projekt, sepse tashmë dihet kush e ka fitu.”/ “Mos apliko për këtë bursë, sepse zakonisht njerëzit nga Kosova nuk e fitojnë.” /“Mos u bë sportist, sepse nuk ke shancë për me arritë diçka të madhe për shkak të situatës politike dhe ekonomike në vend.” (…) dhe kur të thotë dikush që ti prapë duhet të luftosh e ta ndjekësh ëndrrën… come on. Thuaja tjetërkujt.

Me gjetë vetën është vështirë, kur 80% të njerëzve në qytetin tënd janë të njofshëm

Kjo dukuri gjithmonë dominon në vende të vogla, dhe nganjëherë mund të jetë edhe pozitive – merr pjesë në një lojë shpërblyese dhe e detyron gjithë qytetin me ta bo llajk në një postim për me fitu 😀 apo të ngjashme, poooor shpesh është edhe disavantazh, sepse besoj që shumë njerëz do të kishin dalur më shumë prej comfort zone po të mos kishin pasë me u përball me njerëz që i njohin every fcukin day, e me ju arsyetu gjërat që janë duke i bo – pa frikën që kanë me u gjyku. Shpesh këta të njejtit persona që në qyetin e tyre nuk ju a banë me bo diçka më të çuditshme, kur shkojnë diku jashtë, pranojnë me u ulë vetëm në Starbucks e me punu në laptop, me hongër duke ecë e të tjera.

Me gjetë vetën është vështirë, kur njerëzit vëjnë rregulla deri aty ku nuk i prek ata

Një gjë që më së shumti më shqetëson në kulturën tonë është që gjithkush din gjithçka, gjithkush komenton, jep këshila, vë rregulla, ligje, deeeeeeeri aty ku ju përshtatet vetë. Nëse ata vetë punojnë, është mire me punu. Nëse vetë kryejnë fakultet, është mire me kry fakultet. Nëse merren me fitness, është mirë me u marr. Por nëse nuk i bëjnë, s’është mirë. Nëse postojnë në rrjete sociale, është mirë me postu, përndryshe jo , e shuuuumë e shumë gjëra të tjera, mos të thellohem më shumë. Ma merr mendja që e dini për çka po flas.

Me gjetë vetën është vështirë, kur me pasë shumë ambicie është thjesht me u bo filmagji*

(Termi filmagji sqarohet në fund). Tek ne (sidomos në Pejë), çkado që dikush bën, e që është jashtë standardeve normale (me u zgju, me shku me pi kafe/me shku në pune/me shku me pi kafe/me u kthy në shtepi/me dal me pi kafe) – është me u bo filmagji. Nëse merresh me ndonjë gjë shumë specifike, nuk ka shancë që je duke e bo pse ty të pëlqen apo e ke pasion, por sepse je FILMAGJI, dhe don me u dokë interesant. 😀 COME ON, edhe nëse është ashtu (që shumë shpesh nuk është), çka po të intereson TY? Let people BE.

Me gjetë vetën është vështirë, kur njerëzit nuk aprovojnë diçka kur ti bën e është ndryshe (që I don’t care, but it’s hard)

Që lidhet me paragrafin e mëparshëm. Me qenë ndryshe është mirë, sepse ashiqare nuk zhvillohet asnjë ide, asnjë projekt, e asnje gjë tjetër në botë nëse të gjithë kishim me vazhdu me e bo të njejtën gjë. Asgjë e madhe nuk është bërë prej comfort zone, prej rrjedhës së zakonshme të jetës, prej të pirit kafe me shoqëri duke i komentu me çka merren të tjerët. Trust me, jeta është më shumë se me u sillë në rrotë të hamsterit (ose me shëtitë me veturë lartë e poshtë gjithë ditën).

c330e991c2f48ef298656faecb0cdd42

Me gjetë vetën është vështirë, kur për me dalë me gjetë vetën, të duhet një vizë 😀

*Dontwannasoundfrustrated* *dontwannatalkpolitics*, por ky izolim që i është bërë popullit Kosovar, popullit më të ri në Europë, është në kontradiktë me atë që kërkohet prej neve për t’u zhvilluar. Ne nuk mund të zhvillohemi e as të gjejmë vetën, pa parë diçka më të madhe, më të përparuar; pa marr shembull nga vendet e tjera, pa e pasë idenë se si funksionon një sistem i zhvilluar i arsimit, i administratës e gjërave të tjera. Dhe këtë privilegj nuk e kanë shumica, sepse për me dalë jashtë me i pa këto gjëra na bëhet pesëfishi i kostos së udhëtimit, 293809 dokumente, dhe shpesh na kërkohet një status të cilin as nuk e kemi, dheeeeee në fund as nuk e kemi të garantuar që na mundësohet një gjë e tillë. Unë përvete posedoj pasaportë europiane, dhe natyrisht që për mu është lehtësi për shumë gjëra, por nuk mund të flas vetëm në emrin tim kur si shoqëri nuk kemi me mujtë me përparu në këtë mënyrë. BTW, nuk muj as me shku në shëtitje spontane me miq EDHE që s’kam nevojë për vizë, kur personat me të cilët du me shku KANË nevojë. So here I am, trapped in the same way as every other Kosovar.

Me gjetë vetën është vështirë, kur të gjitha gjërat e tjera që i bën përveç punës dhe shkollimit, konsiderohen humbje kohe

Ndërsa shumica e gjërave të mëdha bëhen jashtë të dyjave. Sorry not sorry.

Me gjetë vetën është vështirë, kur me qenë VETËM është vështirë

Një prej gjërave që mendoj që më së shumti ndikojnë tek të gjeturit e vetës, pasioneve dhe gjërave që i duam në jetë, është me u ndi komod kur jemi vetëm, me ndejtë vetëm, me dalë vetëm, me shëtitë vetëm. Ndërsa në vendin tonë, kjo gjë merret pak si mosrespektim i të të afërmve, konsiderohet jonormale dhe thjeshtë, shumë shpesh e ke të pamundur me mbetë vetëm. Një ditë nuk je në disponim me ndejtë me të tjerë, mbyllesh në dhomë, dëshiron me pushu, dhe ja që të thërret dikush apo vjen për vizitë dhe të duhet me u kthy në disponim medoemos, me ju përshtat atyre e me ju bo shoqëri e muhabet, edhe pse s’ke qenë total në disponim për këtë gjë. Mos më keqkuptoni, tepër kam dëshirë me ndejtë me njerëz, me më thirr me dalë e me më bo shoqëri, thjesht po them që ka raste tek njerëzit që kurrë as nuk e kanë provuar me qenë e me ndejtë vetëm, dhe kur ju bjen rasti, shqetësohen dhe ju hyjnë mendimeve negative, dhe nuk arrijnë as me pasë një bisedë te qetë me vetën.

Me gjetë vetën është vështirë, kur prindi ta dikton se kush je

Dhe e merr fëmijën e vetë në qafë. Natyrisht që puna e prindit është me e eduku fëmijën e vetë, me e drejtu, me i ndihmu me gjetë pasionin dhe me i japë mundësi. Por është një vijë shuuuuumë e hollë ku fëmijën e ndihmon dhe ku fillon me i bo presion. Dhe presioni nga prindi është presioni më i rëndë që fëmija mundet me e marr, sepse zakonisht prindi eshtë ai tek i cili drejtohemi kur kemi probleme e kur jemi të shqetësuar, por kur prindi është ai që ta shkakton këtë shqetësim, me të vërtetë fëmija mbetet pa rrugëdalje. Dhe kështu për fëmijën është shumë lehtë me e humb rrugën dhe mos me gjetë vetën kurrë.

7358c416ce1d8ef32c961a36f6727611

Me gjetë vetën është vështirë, kur prindi në vend se të sqarohet me ty, t’i mbyell dyert

Që pason nga paragrafi tjetër, e që është dukuri shumë e shpeshtë sidomos tek shqiptarët, sepse “me injoru problemin do të thotë me e zhdukë problemin” – e që është hapje e problemeve më të rënda, afatgjata e ndoshta të përjetshme. Nëse keni ndonjë problem, mosmarrveshje apo keqkuptim, gjithmooonë duhet të provoni ta rregulloni atë me sqarime, sepse ndoshta prindi (apo kushdo qoftë) nuk e ka idenë që e ka gabim, nuk e ka idenë që ti nuk pajtohesh me ato që ai i thotë, dhe nuk e ka idenë që ti je i lënduar. Kjo, sepse asnjëherë nuk ja ke thënë. Secili person mund të zbutet, nëse iu a gjeni mënyrën e komunikimit që atyre u përshtatet, sepse nuk jemi të gjithë njësoj, dhe nuk jemi të gjithë të mbaruar njëlloj. Ndoshta prindi apo personi tjetër që të bën presion është kështu, sepse atij i ka bërë dikush presion dhe ai mendon që kjo mënyrë është e vetmja. Thjesht flisni. Sqarohuni. Qiteni atë që e keni në zemër e në mendje.

Me gjetë vetën është vështirë, kur të duhet të debatosh me njerëzit për të drejtat elementare të njeriut

Ne dëshirojmë me ditë se kush jemi në një vend ku ende të duhet të DEBATOSH me njerëz moshatarë për të drejta ELEMENTARE të njeriut. Nuk po pres prej gjyshes sime me kuptu që secili person ka të drejtë të zgjedhë se me kë dëshiron të martohet – femër, mashkull – i gjinisë së njejtë apo të mos martohet kurrë. Jo, këtë nuk e pres prej një personi 87 vjeçar. Por, e pres prej të rinjëve me qasje në internet, në botën e jashtme e me mundësi me pa e dëgju për shuuumë e shumë raste përreth botës, për problemet që rinia po kalon në lidhje me këto që i përmenda apo të tjera si pabarazia gjinore, racizmi e shuuumë të tjera; për atë se secili person mund ta zgjedh rrugën e vetë e të mos ketë nevojë t’u jape llogari të tjerëve për zgjedhjet e veta.

Me gjetë vetën është vështirë kur vetë mësuesit, profesorat e shkollat, t’i mbyllin mundësitë

Tek ne është me fat nëse e ke një mësues, profesor apo mentor që të motivon, ta nxjerr më të mirën, të mbështet, të ndihmon me hapë mendjen dhe të bën me mendu më shumë. Përndryshe, shumë shpesh mësimdhënësit (të çfarëdo niveli) ose janë të pakualifikuar, ose të padijshëm, ose të pashpirt, ose pa mend. Dhe në momente kur ti vetë je i pasigurtë për vetvetën dhe aftësitë tua, një profesor vjen e të thotë që “ti s’je për asgjë” apo të klasifikon që në moshën 9 vjeçare si të paaftë.

Me gjetë vetën është vështirë, kur nuk guxon me dashtë diçka tej mase e me luftu për të

“Ti ushtro, veç mos e tepro.” /“Ti lexo, veç mos shumë se bohesh budallë.”/“Ti pikturo, veç mos e humb krejt kohën tu u marr me gjëra të kota.”, e shuuuumë e shumë fjalë që një Kosovar mesatar t’i thotë kur të sheh se ke një pasion dhe je i fokusuar në të. Ndërsa parimi për me arritë diçka që dëshiron, për me pasë sukses apo për me bo gjëra të mëdha është me japë 120% në atë gjë, gjithë kohën që e ke, dëshirën dhe mundin, sepse vetëm në këtë mënyrë arrini gjëra të mëdha dhe e gjeni pasionin tuaj.

img_9488

Me gjetë vetën është vështirë kur të duhen 100 procedura për gjënë më të thjeshtë

Nëse të duhet me marr një letër rekomandim për një burse (shembull), është njejtë sikur me caktu takim me presidentin e Amerikës, e edhe atë nuk e ke të garantuar se a e merr në fund apo jo. Me kërku një çertifikatë apo një dokument pak më specifik ta shtyejnë për ditë të tëra, të sillin me orë të tëra, e në fund nuk e ke të sigurtë se a ke me marr. Ka edhe shuuuuumë raste të tjera që të shkatërrohet jeta me burokracinë në administratat kosovare, por ju prapë ndjekini ëndrrat, edhe pse 98% të ëndrrave kërkojnë dokumente. 😀 😀 😀

Me gjetë vetën është vështirë, kur arti, kultura e sporti nuk konsiderohen esenciale

Ose je ekonomist (une jom and I love it por po e marr shembull), jurist, mjek ose inxhinier (dhe një grup tjetër të vogël të profesioneve), dhe me çkado tjetër që merresh është humbje kohe. Ndërsa sa i përket të përcjellurit të artit, kulturës e sportit, është diçka e fundit në listë në agjendat tona, që nëse kalojmë nga kinoja apo teatri dhe kemi kohë të lirë, ndoshta ndalojmë pak (edhepse një kafe kishte me qenë prapë më e përshtatshme), ndërsa kur jemi duke bisedu se pse në Pejë nuk ka asgjë për të bërë, secili e jap nga një opinion se çka kishte me qenë mire me u bo, çka i mungon Pejës dhe se si këtu askush nuk e vlerëson kulturën e artin. Por një gjë është esenciale: Për me ekzistu dhe funksionu evente të ndryshme kulturore, ne duhet të marrim pjesë në to, t’i mbështesim, e nëse janë me pagesë të paguajmë, që ato të funksinojnë. Edhe nëse nuk je fans i teatrit, kulturë është me shku e me pa një shfaqje. Edhe nëse nuk je adhurues i ekspozitave, prapë është kulturë me qenë në ngjarje për ndonjë që zhvillohet në qytet. E nëse ne shkojmë, i mbështesim apo i paguajmë, kemi me mundësu ekzistencën e tyre e në këtë mënyrë edhe zhvillimin e mëtutjeshëm, sepse edhe nëse një artist i beson asaj çka ai e bën, atij i duhet një rrogë, një pagesë, i duhet të mbijetojë, e këtë nuk mund ta bëjë vetëm duke e ndjekur ëndrrën e duke mos marr asgjë si shpërblim.

Në Kosovë, me gjetë vetën, është vështirë.

…por prapë, ne ende kemi me u mundu me gjetë vetën, prej brenda, prej shpirtit tonë, mendjes tonë, duke e ushqyer atë çdo ditë, duke inhale të mirat e exhale gjërat negative. Duke u munduar ta përmirësojmë shoqërinë (society), edhe pse ajo reziston çdo ditë. Duke lexuar shumë, tepër, ekstremisht, për t’i zgjeruar mendjet tona edhe nëse nuk mund të lëvizim nga ky vend. Duke ja dëshiruar tjetrit të miren – edhe më të mirën se vetës nëse veç është nevoja. Duke mos u munduar ta kuptojmë secilin, ta arsyetojmë apo të biem në përfundime, por thjesht t’i lëjmë të jetojnë e të zhvillohen. Duke i mbështetur të tjerët, edhe nëse ajo që bëjnë nuk na përshtatet neve apo nuk e kuptojmë tërësisht. Unë jam kjo që jam, nuk jam asnjë tjetër, as nëna, as babai, as rrethi im, as Kosova e asnjë person apo gjë tjetër. Jam Pranvera, dhe do të mundohem që të bëhem kjo që jam, kushdo, sepse nuk mund të jem askush tjetër, asgjë tjetër.

a4dabcfe8eb81b4238219c54bb841c1e

Shumë prej jush mundeni me mendu që këtë që e kam shkruar është bullshit. Që nëse don, bën çkado, nuk e dëgjon askë e nuk merresh me askë. Trust me, nuk është e vërtetë asnjëra. Sado i fortë që një person mund të jetë, gjithmonë ka nevojë për mbështetjen e familjes apo të shoqërise, dhe njerëzit shpesh e kanë ndonjë dobësi e cila i lëndon. Unë përvete nuk është se e kam pasur problemin e mosmbështetjes së prindërve në ndonjë rast, sepse në përgjithësi prindërit e mi janë të hapur dhe më lejojnë me qenë vetvetja. Mami jem literally më ka leju me zgjedhë vetë outfitin në moshën 4 vjeçare, me zgjedhë drejtimin që dua ta studioj, me u marr me çka unë dua. Po, outfitin e kam zgjedhë tepër të shëmtuar në shumicën e rasteve, por kam qenë UNË. Po, kam mujtë me gabu në shumë hapa të jetës, por dhe kam mësuar nga ato.

Por, ja që ka shumë prindër që nuk janë të tillë. Jo pse e dojnë fëmijën e vetë më pak se prindërit e mi apo ndonjë prind tjetër, apo se nuk janë njerëz të mire. Përkundrazi janë aq të frikësuar, sa mendojnë që fëmija i tyre nuk di se si të merr vendime dhe si të veprojë në jetë. Ka shumë fëmijë që kanë bërë shumë gjëra për hir të prindërve të tyre, e pastaj një ditë e kanë kuptu që e kanë humbë vetën. Kanë studiuar diçka që nuk ju pëlqen, kanë mbetur me një person të papërshtatshëm sepse prindi nuk i ka mbështetur për ndarje, janë fejuar sepse ashtu e do tradita e shumë e shumë raste të tjera. Këshilla ime është kjo: edhe nëse është prindi – ai që të don pa kushte, personi që të bën presion, ndonjëherë edhe ata mund ta kenë gabim. Duhet ta hapni zemrën. Duhet të thoni atë që keni në mendje, në zemër. Asgjë e keqe nuk ka ardhur nga diskutimi. Edhe zemra më e fortë mund të zbutet. E kemi një jetë. Nuk mundemi gjithë jetën me shtypë vetën për atë që tjetri s’mund ta pranojë.

E këto raste nuk ndodhin vetëm në familje. Ka raste që vetë shoqëria/society të bën presion për të mos qenë vetëvetja. Mbajeni në mend, shpesh ata që nuk mund ta pranojnë një person ndryshe në shoqëri janë ata që nuk e kanë pranuar vetën. Janë aq të pakënaqur me vetën sa nuk dëshirojnë ta shohin as tjetrin të lirë, të lumtur. Nëse dikush ju drejton gishtin juve, nuk është aspak punë e juaja. Nëse dikush ju kërkon sqarime, qeshni. Nëse drejtimi që ju keni zgjedhur, apo nuk keni zgjedhur fare drejtim e nuk i pëlqen tjetrit, nuk është punë e juaja. Nëse diçka ju pengon tek tjetri, sqarojeni. Problemi në shoqërinë tonë është që kemi shumë fjalë derisa subjekti për të cilin flasim nuk është i pranishëm. Cmon, është 2018. Nuk jemi me kanun, me tradita e zakone, me rregulla të thëna. Nëse kishim me respektu ligjin aq sa i respektojmë traditat, kishte me qenë një vend shumë më i bukur.

***

Pozitiviteti e përmirëson jetën, botën, andaj mundohuni me u bo pozitiv. Nëse nuk ju pëlqen çfarë tjetri bën, mundeni me e mbajt për vete. Por ta dini që ajo që tjetri BËN dhe juve nuk ju pelqen, ai po e BËN ndërsa ju po mbeteni me fjalë.  E përmenda më herët fjalën filmagji. Nuk e di a keni dëgju për këtë fjalë, por në Pejë është overused. A e ke pa atë që ish dalë me nga (vrapu)? Filmagji. A e ke pa atë që ish pranu në Harvard e e ka postu në Facebook? Filmagji. A e ke pa atë që ishte ngjitë në Everest? Filmagji. Po, filmagji, respekt. Po çka je ti? Noboodiiii.

179c51a43718fedb068619931d70a088

Bye Almonds, dhe më falni për këtë postim të gjatë e pak si me mllef se zakonisht nuk kam dëshirë me paraqit ankesa apo me sound political dhe me kritiku shoqërinë kosovare (which I am a part of), por vetëm pata dëshirë me shkru për gjëra që mua dhe shumë njerëzve që i njoh ju pengojnë, por të gjithë vazhdojmë me këtë rryme si me qenë peshqi të vdekur, e nuk ngjallemi e me dalë prej rrymës dhe me rezistu.

only_dead_fish_follow_the_stream____by_schalldruck-d7xwex1.png

Është 2018-ta, kemi ende mundësi për ndryshime, nëse jo për ne, me e bo një vend për të ardhmen. Me gra më shumë biçikleta, me ecë më shumë në këmbë, me diskutu ma shumë për vetën se sa për të tjerët; me diskutu idea, me lexu ma shumë, me punu ma shumë, me arrit suksese, me dashtë natyrën, me dashtë ma shumë, më folë ma pak, me dëgju ma shumë, me shiju qiellin e kaltër. Me i respektu prindërit, me i dashtë, me i kritiku kur e kanë gabim. Me u sqaru me njerëz, jo me u idhnu. Thjeshtë, me jetu.

I don’t work out, I’m busy

bbHelloooo!

Jemi në mesin e Janarit dhe janë diku edhe nja 467 ditë për me u kry ky muaj. Nuk e di për ju, por për mu kishte mjaftu me kaq ky dimër. Dmth, prej këtij momenti – unë, Pranvera, kom me ja nisë me u anku për motin dhe me ju teshë të gjithëve se sa bajat është dimri dhe që e urrej dhe që dita është e shkurtër dhe që verës mund të bëj gjithçka, jam aktive, e lumtur; thjesht jam person tjetër dhe jeta është më e bukur.

TJETËR çka e karakterizon Janarin është që mundohemi me shpirt me ju përmbajtë atyre resolutions që i kemi bo në fund të vitit të kaluar, me vazhdu fitnessin sepse vera vjen edhe 38,039 vjet a.k.a. për 7 minuta; është afati i provimeve, evaluimeve/vlerësimeve të ndryshme, BackOnTrackizmit në të gjitha sferat e jetës, të gjithë jemi broke, etj. DHE, meqë dita është e shkurtër (I mean bëhet terr më shpejt dhe dita DUKET më e shkurtër, se literally i kemi orët e njejta të ditës :D), të gjithë jemi duke u anku që nuk po kemi kohë për asgjë, dhe në këto ankesa nr. 1 është që

Nuk po kemi kohë për me shku në fitness.

Në blogun e kaluar e kam cekë që do të jem super e zënë këtë muaj (e ndoshta edhe deri në Mars), andaj pas këtij postimi me siguri do e bëj një pushim njëmujor bloggor. Por,  edhe për sa i përket aktiviteteve të tjera (sidomos fitnessit se nuk është që dal në kllaba :D), më duhet me e zvogëlu masën e të ushtruarit dhe me bo një orar tjetër, apo edhe me gjetë një formë tjeter të ushtrimeve për me mujtë me i mbërri disa qëllime/goals të tjera që i kam në të ardhmen e afërt.

Kjo nuk është një gjë e lehtë, sidomos për mua që jam tip All or Nothing. Ose shkoj e ja çoj fundin fitnessit 5 herë në javë nga 2 orë, ose (si në rastin e kësaj jave) shkoj 2 herë, e 2 të tjera diqysh me zor kam ushtru në shtëpi. Gabimi këtë javë ishte që pata edhe obligime të tjera të paparashikueshme, nuk i kam planifiku e përshtatur ushtrimet paraprakisht, dhe thjesht obligimet e tjera më lanë pa tekst dhe natyrisht që mbeta pa ju përmbajtë edhe planeve të fitnessit.

POR, no excuses Almond! Cka kuptova këtë javë që nuk pata motivim e energji për GYM e që nuk ja dola me shku me rregull është që JO, nuk është se pata më shumë kohë në jetë për gjëra të tjera se s’kam shkuar në fitness dhe JO, nuk është se u ndiva më e freskët e më e pushueshme që s’kam shkuar DHE nuk ju kam mbajtë orarit ushqimor aq saktë sa kur ushtroj. Përkundrazi jam ndi fajtore, e rraskapitur, jo aq e lumtur, jo e freskët dhe me më pak koncentrim.

ANDAJ, për vete e ndoshta ju hyjnë në punë edhe juve, i kam shkruar disa zgjidhje/plane se si t’ja bëjmë nëse në të vërtetë jemi të zënë gjatë ditës/javës/muajit dhe nuk dëshirojmë që të përfundojmë duke mos bërë asgjë – mirë, me sukses, deri në fund. Ky plan është i përshtatshëm kryesisht për njerëz si në rastin tim – që kanë orar të plotë pune, dëshirojnë që t’i përmbahen fitnessit DHE të mësojnë (për ndonjë test, provim apo ta përgadisin ndonjë punim, çkado). Natyrisht që idea është vetëm me e ilustru se si UNË e kam plan që t’ja dal në këtë situatë dhe se çka mendoj që do fuksionojë për mua. Përndryshe, secili e ka mënyrën e vetë se si i kryen obligimet e përditshme.

Shkojmë:

  1. Së pari, bëni një listë të qartë të obligimeve që i keni, dhe shkruani përafërsisht se sa kohë ju merr secila. Kjo ju ndihmon që t’i keni obligimet të listuara para vetës e ta keni më të lehtë planifikimin e ditës/javës/muajit në bazë të kësaj liste.
  2. Pastaj, nëse në listë (në rastin tim) ju del që keni obligime si për shembull për të mësuar, për të shkur në fitness dhe të tjera me rëndësi më të vogël (mbi punën 8 orëshe:D), bëni një listë tjetër me sasi(në orë, ditë) të mësimit dhe të ushtrimeve që e paramendoni që duhet dhe mund ta bëni për nje javë, përkatësisht për periudhën kohore në të cilën do i kryeni këto obligime –> deadline (p.sh. për ndonjë provim). Në këtë mënyrë do mund të gjeni sasinë e duhur se kujt duhet t’i japni përparësi e kujt më pak, dhe ta shpërndani këtë masë në ditë të caktuara.
  3. Më pas, sipas orëve që i keni ndarë mund të vendosni se a jeni në gjendje të shkoni deri në gym, të ushtroni vetëm në shtëpi, apo edhe t’i kombinoni ushtrimet në atë mënyrë që të keni mjaftueshëm kohë për ta përmbushur obligimin kryesor, në këtë rast me mësu.
  4. Tash, pasi që i keni këto lista dhe keni vendosë se kur mund të shkoni në fitness, cilat ditë do ushtroni në shtëpi dhe cilat ditë do jeni të koncentruar në qëllimin primar, shpërndajini orët e ushtrimeve në javë, për ta pasur një plan javor në të cilën do bazoheni.
  5. Pasi t’a keni planin me ditët e fitnessit, mësimit e obligimeve të tjera, përgaditini llojet e ushtrimeve në plan me të cilin do i përmbushni orët që i keni planifikuar. Kështu do e keni të qartë se cilat ditë do shkoni në fitness, në cilat do ushtroni në shtëpi, në cilat ditë do keni pushim, dhe nuk do ndjeheni konfuz nëse ndonjë ditë nuk do ja dilni apo nëse ju del diçka e papritur. Voila! Planin e keni para vetës, tash veç duhet t’i përmbaheni atij.

Këshilla dhe motivim shtesë për t’ju përmbajtur planit javor:

  1. Zgjohuni më herët se zakonisht. Hmm, obviously. Që një ditë të zgjasë më shumë, duhet të zgjoheni më herët. Për me mbërri me bo më shumë gjëra në ditë, duhet të zgjoheni më herët. Nëse ju konvenon që ta keni gjithë pasditen të lirë, ushtrimet që i keni planifiku me i bo në shtëpi mund t’i bëni në mëngjes, apo edhe të shkoni në gym në mëngjes.
  2. Gjatë kësaj periudhe, do t’ju duhet t’i lëni disa gjëra anash. Okej, për të arritur diçka në jetë, duhet të sakrifikoni. Në rastin e provimeve apo të çfarëdo qëllimi/goal që e keni, duhet të sakrifikoni. Por, duhet të dini se cka të sakrifikoni. Dhe zakonisht  në rastin e shkollës, të punës apo të çfarëdo obligimi tjetër, gjënë e parë që e sakrifikojmë e e lëjmë prapa është fitnessi, sepse jemi të bindur se është ai që na merr më së shumti kohë. Në përvojën time më të fundit, kur i kam sakrifikuar të gjitha ushtrimet për një javë në javën e fundit para se me hy në toefl (edhe pse nuk ishte periudhë e gjatë), nuk është se më është rritur performanca apo efikasiteti i mësimit, por përkundrazi atë javë kam mësuar më së paku. Andaj, e mira e deadline-ve është se e dini se kur do përfundojë, dhe e dini që sakrifica juaj e ka një fund. Interneti, filmat apo edhe me lexu një libër; me dalë me pi kafe apo me dalë në mbrëmje, me u taku me njerëz e me fjetë shumë – të gjitha këto mendoj që vijnë pas qëllimit kryesor e fitnessit, andaj unë prioritet do i jepja mësimit, pastaj fitnessit, e nga të tjerat do bëja një pushim.
  3. Nëse ndiheni shumë të lodhur, dilni për një ecje të shkurtër. Nëse një ditë të caktuar zgjoheni p.sh. në 5/6, shkoni në punë, ktheheni në orën 4, mendoni të shkoni në fitness E PASTAJ të mësoni deri në mbrëmje, ndoshta ka me ju shku mendja që të hiqni dorë nga të gjitha e të shtriheni në gjumë. Në këtë rast, thjesht zëvënësojini ushtrimet me një ecje të shkurtër. Do ndjeheni më mirë e më të freskët kur të ktheheni; ecja nuk kërkon shumë mund dhe kur të filloni mësimin, nuk do ndjeheni keq që nuk ju keni përmbajtë orarit atë ditë.
  4. Përgaditini paraprakisht ushqimet, pajisjet, veshjet. Kur jeni duke mësu, me siguri keni me i pasë ato momentet që doni të bëni pushim sepse përndryshe ju lëshon shpirti. Këto pushime mund t’i shfrytëzoni për të bërë diçka që ju rritë produktivitetin në të ardhmen, p.sh. t’i bëni gati gjërat për ditën tjetër. Kur i keni gati rrobat e punës e të fitnessit, ushqimin për punë e të tjera, të nesërmen do të mund të jeni në kohë për punë, ndoshta të fleni pak më shumë, e në përgjithësi do të jeni më të koncentruar në të filluarit e ditës. Kur fillon mbarë, përfundon mbarë.

201411_2244_fbafb

5. Bëni ushtrime FULL-BODY. Nëse jeni rast “Jam-Në-Fakultet-Tepër-Të-Vështirë-dhe-Pranvera, jeta-nuk-është-aq-e-lehtë-se-si-po-e-përshkruan”, atëherë kam një sugjerim për ju: Minimizojini ushtrimet p.sh. në 2-3 në javë, dhe të dyja/trija bëjini full-body. E mbuloni gjithë trupin (me një sesion të ushtrimeve), kurseni kohë, dhe kur të kalojnë ngarkesat e streset e të ktheheni on track, do e keni gjithë trupin të përgaditur.

6. A short wokout is better than no workout. Cdo ushtrim edhe më i vogli, është më i mirë se të mos ushtrosh fare. Mos harroni që shumë shpejt do dilni nga kjo fazë dhe pastaj do keni kohë që ta japni 100%, por gjithmonë mendoni për çka po sakrifikoni dhe çka është momentalisht PRIMARE për ju.

7. All bad things come to an end, too. (bad=me mësu :D). Durimi është një nga virtytet më të çmueshme të njeriut, por që shumica e njerëzve nuk e kanë (une une une une). Me mësu apo me jap mund për ndonjë projekt të mundimshëm, ta shpif. Por kur ke sukses – e jap ndonjë provim, pranohesh në fakultet, e kryen ndonjë obligim të madh, është një ndjenjë diçka tepër tepër e ëmbël. Andaj, nuk duhet të harrojmë që për çdo gjë të mirë duhet sakrifikuar pak kohë, mund, nerva, sefa. E kur e dini që gjithë kjo sakrificë e ka një afat, pse të mos i japim 100% të vetës? E sa i përket fitnessit, mendoj që duhet ta bëjmë lifestyle. Nëse vazhdojmë me e konsideru si një obligim (me afat), kemi me e lonë anash sa herë na del një obligim tjetër, e në këtë mënyrë do mbesim duke e fillu gjithmonë prej zeros.

8. Don’t be so hard on yourself; take a break when you need it. Prapë po e përsëris, nëse keni nevojë për pushim, pushoni. Mos i japni tepër zor nga vetja, sepse në fund të fundit është veç provim. Veç fakultet. Veç fitness. Veç punë. Nuk krahasohet me shëndetin mendor e as me lumturinë tonë.

Almond’s 8 week moderate fitness plan:

Week 1 Ingredients:

  • 3 day 5 ams
  • 3 day 6 ams
  • 4 workouts from which:
  • 3  at the gym (2 classes + 1 independent)
  • 1  at home (BBG)

E hënë: Aerobik: LEGS

E marte: Shtëpi: BBG ARMS

E mërkure: Pushim

E Enjte: Aerobik: Spinning class 

E premte: Pushim

E shtunë: Fitness: Run, BACK, ABS

E dielë: Pushim

***

Okej, krejt planin e kemi, tash veç edhe çika me djalin me u pa :D. Mos harroni që 24 orë janë mjaftë të gjata, dhe nuk jemi as të parët e as të fundit që kemi obligime. Edhe njerëzit  më të suksesshëm e me më shumë obligime ja kanë arritë disi me e balancu punën, mësimin e fitnessin me gjëra të tjera.

Sa i përket këtij blogu, besoj që do e bëj një pushim sepse megjithatë – puna, mësimi DHE fitnessi janë parësore për mua, e blogu vjen pas këtyre. Blogun e kam shumë për zemër dhe gjithmonë mundohem të jem konsistente në të postuar, por nuk kam se për çfarë të shkruaj nëse nuk kam sukses në këto që i përmenda. Andaj, gjatë këtij pushimi do mundohem që në instagram të shpërndaj pjesë të preferuara të postimeve të kaluara, meqë me siguri ka shuuumë postime që nuk i keni lexu, e ndoshta mundeni me gjetë ndonjë me interes. Deri në (besoj që në Muajin Mars), mirëmbetshim. #SërishVjenMarsi Nëse rastësisht ndërkohë postoj ndonjë blog të ri (sepse kom bo aparat të ri omgg), mos më gjykoni që s’kom karakter. Ndodhë.

Bye almonds!! Ju uroj afat të suksesshëm të provimeve, mësim të mbarë; suksese në çkado që keni nisë me bo; pushim të mbarë nëse keni – pra gjithë të mirat në çkado që jeni duke bërë.

1 love.

Why meal planning is good for ya

Hello freshhhh Almonds!

Omg. Po mujsha me i ndërru ngjyrat e shkronjave.

Kom mendu që nuk mundem sepse e kam limited account.

OMG

Brbt’iprovojgjitha.

Soooooo..

Nëse veç e keni bo AlmondDetox apo ndonjë tjetër lloj detoxi këtë javë, congrats – you made it! Nëse edhe kjo javë ka pasë me qenë javë festive për ju dhe QashtuJuKaLidhëPunadon’t feel bad. Përderisa keni arsye me festu – it’s good. Përndryshe, unë po e bëj një lloj assessment/vlerësimi  të kësaj jave – se çka shkoi mirë, çka keq, ku ja kom huqë, dhe a ja ka vlejtë. Poashtu, idea e këtij blogposti është me tregu se pse planifikimi i vakteve të ushqimit është i mirë dhe se si të ndihmon me i qenë besnik dietës – çfarëdo që jeni duke e mbajtur. Në fund e keni edhe recetën e Oatmeal-Banana-Pancakes, me të cilën edhe do e markojmë fundin simpatik të shëndetshëm të kësaj jave.

1.PNG

Almond-DetoxWeek-Delights

Ooookay. Numër një i krejt kësaj jave “detoksi” ka qenë që nuk ka qenë detoks tipik. Pra, mundemi fare lehtë me thonë që as nuk ka qenë një detoks. Detoksat tipikë zakonisht janë ato në të cilat në njëfar mënyre dëshirojmë me i largu të gjitha toksinat nga trupi aka mos me hongër gati asgjë. Ckado që hamë, amo bash çkado, në ndonjë mënyrë apo tjetrën ka me pasë ndonjë përbërës në të që njihet si pakashumë toksinë për trupin tonë. Ndërsa në AlmondDetox, idea ka qenë që për me mujtë me hekë dorë nga ëmbëlsirat e të mirat e lezetshme full kalori, yndyrë e sheqer, na duhet të ndërmarrim hapa të ngadalshëm, përndryshe dështojmë. Andaj çka kemi bo? E kemi mbushë ditën me gjëra kryesisht të shëndetshme, dhe e kemi e bërë orarin e ngrënies çdo tri orë, që në asnjë moment të ditës mos me pasë shancë me deviju.

63985477

Mirë e ka Ryan.

Numër dy se pse kjo javë për mu ka funksionu dhe më ka bo me u ndi ekstra mirë është që ka pasë orar. Për mua, në jetë gjithçka funksionin me orar dhe planifikim, andaj edhe te ushqimi ky sistem është tregu super efiçient. Shumicën e kohës pse hamë palidhje dhe pa kontroll është se nuk kemi rend të ushqimit. Nuk dijmë a jemi të uritur, të ngopur; nuk dijmë se çka do të duhej të ishim duke ngrënë në këtë momente, dhe çka bëjmë është që ecim deri tek frigoriferi dhe marrim çka na kapë dora.

Ndërsa kur e kemi një plan, ne e dijmë që nëse është ora 9:50 e në plan e kemi që kemi me ngrënë në orën 10 (dhe e kemi tashmë shumë të qartë se çka do të hamë), mundemi me u bo paaaak karakter dhe nuk ja prishim rendit e presim edhe 10 minuta për të ngrënë. Poashtu, duke e ditë se CKA kemi me hongër çdo ditë ma ka lehtësu punën për me i përgaditë ushqimet për punë, për mamin *yes my mum cooks for me and she da beeesttt*, për me e përshtat të ushqyerit me obligimet e tjera të ditës, dhe në përgjithësi mos me u tund nga provokime të jashtme. 😀

youre-going-to-ta35ok

Arsyeja numër tre pse AlmondDetox ka qenë delightful është që jom ndi suuuuuuuuuuupër lehtë dhe ngopur gjithmonë. Nëse ke me ngrënë çdo tri orë, ke me qenë ngopur gjatë gjithë ditës (se s’bën). Nëse kam ngrënë diçka në orën një, vetëm e kom kthy kokën dhe është bërë ora tre, pastaj në tre kur më ka kapë pak stresi apo uria, e kam ditë që pas një orë do të ha dicka. Ckado. Dhe edhe pse kam qenë e ngopur gjatë gjithë ditës, jom ndi superlight, superfresh. Të gjitha përbërësit në ushqimet e AlmondDetox janë super të lehta.

how-to-meal-plan.jpg

AlmondDetox poashtu ka qenë si një tranzicion në mes të ushqimitkatastrofaltëdhjetorit e deri tek ushqimi që unë zakonisht mundohem me ngrënë. Nëse deri dje kam ngrënë ëmbëlsirë çdo krugë deri tek figoriferi, atëherë natyrisht që me fillu mos me ngrënë asgjë të paktën të lezetshme, më kish hy dhimta e kokës. Ndërsa në AlDetox ka pasur ushqime të tilla që më japing të paktën 1/5 të kënqësisë së ëmbëlsirave: Fruitshakes, ricecakes, oatmealbowls, GreekYog/Banana/WalnutBowls e të tjera. Pra, s’muj me u anku.

Delight tjetër ka qenë që brenda dy ditëve më është shfry barku, ndërsa në fund të javës vetç se i kam humbë 2 kg. 2 kg nuk është ndonjë humbje e madhe e peshës, por për një javë me plot ushqim me i humbë 2 kg do të thotë shumë. Pra, vetëm pse i kam hequr disa ushqime të panevojshme nga rutina ushqimore, kam hequr 2 kilogramë super të panevojshëm të mbushur me asgjë të vlefshme (yndyrë, sheqer, ujëra).

Ka pasur edhe shuuumë gjëra të tjera të mira në këtë javë detoksi, andaj ju që e keni provu ndoshta ndjeheni si unë, ndërsa të tjerëve – ju sugjeroj me provu. Core problem tek dietat dhe pse nuk mund t’ju qëndrojmë atyre besnikë është që e lëjmë vetën të jemi të uritur, mbajmë dieta të cilat i urrejmë, shkojmë shumë radikal nga një e ushqyer super kalorik e i shijshëm tek VDEKJA, dhe pse nuk e kemi një plan të mirëfilltë për dietë.

Almond-DetoxWeek-cons

Ooohkay. Në këtë javë AlDetox ishin edhe disa pjesë që ndoshta pak kanë qenë të papërshtatshëm. Së pari, ka qenë paaaak i disbalancuar, pra ka pasur karbohidrate më shumë se që zakonisht përmbajnë dietat. Orizi ka qenë shumë i pranishëm në këtë dietë – që përmban karbohidrate të mira por që duhet të hahet me sasi të kontrolluar.

Poashtu, të përgaditurit e ushqimit në këtë mënyrë të merr paaak më shumë kohë se zakonisht. Nëse do t’i përmbahesh kësaj diete, duhet t’i përgaditësh ushqimet në çfarëdo gjendje që je, dhe nëse të ndodhë që zgjohesh pak me vonesë (për punë apo shkollë është fjala), atëherë të nxjerr pak punë (not me ofc :D).

images

Me qenë në një dietë ku drekën e cakton ti, për drekëbërësin është both a blessing and a curse. Mami im e bën zakonisht drekën në shtëpinë tonë, jo pse është GRUA apo MAM, por sepse çkado që ajo gatuan, është perfeksion (mfal bab). Andaj, për mamin ka qenë shumë lehtësim me e pasë të ditur se çka ka me gatu në një ditë të caktuar, por nëse ajo ka bërë ndonjë plan ose babi ka vënë ndonjë kërkesë për ndonjë drekë, uhmummm janë duftë me e anulu sepse vajza e tyre e llastuar 24 vjeçare ka qenë në dietë. *dietë=plan i caktuar ushqimor, jo medoemos për të rënë në peshë

Dietat e ndryshme apo planet ushqimore me ushqim të shëndetshëm dijnë edhe të jenë më të shtrenjta, sepse tashmë e kemi kuptu se “çka është e mirë është më eshtrenjtë dhe “çka është e mirë dhe e shëndetshme është EDHE MË e shtrenjtë”. Por prapë unë nuk është se kam blerë kushedi sa gjëra apo me ndonjë çmim të lartë. Ende në Kosovë/Europë e kemi fatin që shumë gjëra janë organike apo gjysëm organike.

Një gjë e fundit që paaaaak e komplikon gjithë planifikimin dhe parapërgitjen e ushqimit është se nuk është gjithmonë vendi apo koha e përshtatshme.

mealprep

Ikzeklli.

Rezultatet

Përpos ndjenjave super të freskëta mendore dhe trupore, siç e ceka, kam rënë edhe në peshë për një javë. Unë i kam 2 kilogramë të famshme që i fitoj apo i humb shumë shpejt, dhe edhe këtë herë gjatë Dhjetorit i fitova ndërsa i humba me këtë dietë. Poashtu, i kam bërë analizat e gjakut të Shtunën (heheheh kam pasë me i bo e jo që i kam bërë për shkak të detoxit or sumthing), dhe rezultatet ishin suuuuuper. #healthyaf. Sheqeri, yndyra e të gjitha ishin në prag të minimumit (natyrisht që jam ende e re dhe nuk besoj që do kishin dalur aq të larta), por fakti që ishin kreeeejt në minimum më bëri me u ndi mirë. Po e paramendoj po të kisha shku me i bo analizat menjëherë pas vitit të ri hehëhehë.

Poashtu, kam vendosë që me vazhdu me këtë lloj të ushqyerit. Njëherë për njëherë, bye dem sweet and fat things.

Oops, mos të harroj – kam ushtruar 5 herë gjatë kësaj jave, ku 4 herë kam bërë cardio. Nuk ja vlenë të ceket sa më mirë ndjehem kur ushtroj DHE ha ushqim të shëndetshëm. Duh. Mos të flasim për rezultatet.

2b767cd8fde8fff936909aec1392e4de--drinking-tea-sipping-tea

What’s next?

Siç e ceka, dua të vazhdoj me plane të tilla të ushqimit për sa ma gjatë që mundem. Natyrisht që edhe gjatë javës së kaluar kam improvizuar apo kam ndryshuar orare, meqë pa çare ka me dalë diçka që nuk të lejon me ju stick 100% planit. Por, me rëndësi është me i pasë kornizat në të cilat bazohesh.

PrepMeme.jpg

Prej javës tjetër kom me fillu me qenë pak (shumë) më e zënë – ndoshta për një muaj e ndoshta për më gjatë, andaj pos planit të ushqimit, më duhet me e përpilu edhe planin e fitnessit sepse për një muaj do të filloj të bëj shumicën e ushtrimeve në shtëpi ndërsa vetëm 2 herë të shkoj në fitness. Për këtë plan do e bëj një blogpost tjetër.

Krejt përfundimi për mu në të gjitha gjërat e në të gjitha blogjet që i kam shkru është B A L A N C A. Asgjë e tepruar nuk është e shëndetshme; shëndeti mendor vjen gjithmonë para atij fizik, PORshëndeti mendor varet shumë nga ai fizik.

2df35207087c5b34a8a6c2d0f37e605b

*e madhja Gigi Hadid ka thënë…*

Dheeeee falemnderit të gjithë almondlexuesve që më kanë shkru apo më kanë dërgu foto të Almond-Detox. You gals are the bestttttt aand we gon’ rock the freshness. < 3

 

Dheee vijmë tek AlmondDelight:

Receta e Banana-Oatmeal-Pancakes: **updated**


  • Vëni 1 gotë oatmeal/tërshërë dhe bluani në ndonjë blurës (NutriBullet), deri sa të duket si miell, 30 sek.- 1 min.
  • Shtojani 2 vezë
  • 2 lugë gjelle sos mollash (ose 1 lugë marmelladë me paaaaak ujë)
  • 1 lugë gjelle sheqer vanille (nëse nuk dëshironi sheqer, zëv. me ekstrakt vanille)
  • Gjysmë luge gjelle pluhur për pjekurina
  • Gjysmë luge gjelle cimet/kanellë
  • 1 banane të copëtuar
  • Përzini prapë në blender

Vëni 2 lugë gjelle vaj (ulliri, kokosi, çfaredo) në tigan

Merreni masën me lugë dhe filloni me i skuq në tigan.

Voila! Mundeni me i shtu mjaltë, almondz :)), çokollatë të zezë apo PB.

Ju bëftë mirë!!

 

 

The Almond Detox

Hello Almonds!!!

S’kom shkru blogpost prej vitit t’kalum heeheheheh #dadjokes #mfalni(I just couldn’t not to.) 😀 Shpresoj qe keni pushu prej pushimit, keni shpëtu prej ushqimit, i keni festu me dinjitet plot’ 6 netët e Vitit te Ri, sepse tash na pret një #FillimiRi, vazhdojmë me rutinën e përditshme; na pret një muaj super i gjatë, dhe thjesht – nuk shkon krejt jeta veç me sefa.

Besoj që shumica veç keni ngrënë aq shume ushqim këto ditë, sa edhe me u nise për ndonjë ekspeditë 5-mujore diku pa marr fare ushqim mevete, keni me pasë mjaft rezerva e s’keni me vdekë prej urisë. Unë përvete në trup besoj i kam të gjitha vlerat ushqyese sheqerore yndyrore momentalisht, dhe po e vrej që stomaku veç ka fillu me dërgu sinjale për shpëtim.

Andaj, në këtë postim po du me e nda me ju planin tim detox-or një javor për me e pastru organizmin e SHPIRTIN pak prej krejt’ krimeve qe i kam bërë javën, përkatësisht muajin e kaluar. Jo për me heke peshë, as prej frikës qe kam shtu apo do të shtoj peshë, por thjeshtë për me e pastru organizmin prej traumave qe i ka marr.

Po du me e cekë (si gjithnjë) që ummmm siç e dini, unë nuk jam profesioniste në këtë fushë, nutricioniste apo diçka e tillë andaj ky plan ushqimor nuk është ndonjë plan zyrtar/official i detox-it. Thjeshtë kam planifiku vakte ushqimore që kryesisht janë të shëndetshme, nuk kanë shumë sheqer të shtuar apo yndyrë; jam fokusu në një dietë me më shumë proteina e më pak karbohidrate e yndyrna, dhe do të mundohem që të pij sa më shumë ujë mes vakteve.

Do të mundohem poashtu me e zvogëlu sasinë e konsumuar të mishit të kuq, qumështit (edhe pse nuk mundem pak pa e shtu në kafe), KAFES (hehehwheh:D), vezëve (vezët bëjnë gjithmonë pjesë në dietën time por nuk preferohen për detox) dhe siç e ceka – sheqernave dhe ushqimeve të procesuara dhe me shumë yndyrë. Dietë e balancuar me të cilën do të mundohem të rri e ngopur gjatë gjithë kohës.

Për sa i përket fitnessit, do të rikthehem pas një pushimi një-javor, dhe këtë javë si rikthim do të mundohem të shkoj 5-6 herë, me fokus në cardio por natyrisht edhe pjesën e mbetur me pesha (Për pjesën e ushtrimeve do e bëj një blogpost tjetër). Prej të Hënës poashtu do të filloj me e marr dozën ditore të magnezit+kalciumit (përmban edhe vitaminë D) dhe të Omega 3. Jemi në periudhën e gripeve andaj na duhet të ushqehemi sa më mire, të jemi aktiv dhe të marrim disa suplemente shtesë për ta rritur imunitetin.

Dheee po fillojmë me planin:

E HËNË

05:00/06:00 – Çaj të luleve ose ujë të vluar me limon (pa sheqer) 250-400 ml

img_1946

07:00 – Oatmeal/tërshërë (me pak qumësht dhe ujë dhe mund t’i shtoni molla/sos mollash + cimet apo ndonjë frut tjetër)

img_1891

10:00Mëngjesi – Perime të ziera me paaaaaaaak vaj ulliri + oriz të kaftë

img_1948

13:00 – Snack I Kos + ndonjë lloj të arrave (p.sh. bajame/almonds, arra etj.) + banane

img_1949

16:15 –  Dreka – Pasul 😀

img_1950

19:00Snack II – Bukë të zezë (të thekur), me avocado, (limon + vaj ulliri sipas dëshirës)

img_1961

E MARTE

05:00/06:00 – Çaj të luleve ose ujë të vluar me limon (pa sheqer) 250-400 ml

07:00 – Oatmeal/tërshërë (me pak qumësht dhe ujë dhe mund t’i shtoni molla/sos mollash + cimet apo ndonjë frut tjetër)

10:00Mëngjesi –Sallatë (sipas dëshirës) ME chickpeas *** e kam ndërru me të Premten, sepse mu desh me e shfrytëzu Avocadon e mbetur💆🏼☺️***

*punëversion*13:00 – Snack I Kos + mjaltë + mollë (apo ndonjë frut tjetër)

16:15 –  Dreka – Risotto me apo pa mish

19:00Snack II – Gështenja të ziera OSE hurma të mbushura me gjalpë kikiriku

E MËRKURE05:00/06:00 – Çaj të luleve ose ujë të vluar me limon (pa sheqer) 250-400 ml

07:00 – Oatmeal/tërshërë (me pak qumësht dhe ujë dhe mund t’i shtoni molla/sos mollash + cimet apo ndonjë frut tjetër)

10:00Mëngjesi – Tuna + Oriz të kaftë

13:00 – Snack I Sallatë frutash

16:15 –  Dreka – Perime të fërguara me vaj ulliri (kungulleshkë, speca, patligjan të zi, champignon) me kungull të pjekur

19:00Snack II – Rice Cake + gjalpë kikiriku + arra

E ENJTE05:00/06:00 – Çaj të luleve ose ujë të vluar me limon (pa sheqer) 250-400 ml

07:00 – Oatmeal/tërshërë (me pak qumësht dhe ujë dhe mund t’i shtoni molla/sos mollash + cimet apo ndonjë frut tjetër)

10:00Mëngjesi – Sallatë me pulë

*sallata është përfundi, ju betohem*

*also nuk e kam ngrënë asnjë pikë bukë që po shihet ne skaj 😏😏*

13:00 – Snack I Karrota dhe tranguj me vaj ulliri dhe kripë

aka tranguj me kos 🙄

16:15 –  Dreka – Kremë supë me brokoli // Pasta me Spinaq

19:00Snack II – Smoothie me kos, banane, arra + fruta mali/vishnje

E PREMTE05:00/06:00 – Çaj të luleve ose ujë të vluar me limon (pa sheqer) 250-400 ml

07:00 – Oatmeal/tërshërë (me pak qumësht dhe ujë dhe mund t’i shtoni molla/sos mollash + cimet apo ndonjë frut tjetër)

10:00Mëngjesi – Avocado Toast + Tuna (është zëv. me të Martën) – sallatë + chickpeas

13:00 – Snack I Bukë të zezë me Malizzano (updated)

16:15 –  Dreka – Patate + Peshk (p.sh. troftë)

19:00Snack II – RiceCake + Gjalpë kikiriku + arra (kam dalë në mbrëmje kështu që:)

 WEEKEND:E SHTUNË (HalfCheating)07:00/09:00 – Çfarëdo çaji/kafe

08:00+ – Oatmeal/tërshërë me banana, çokolatë të zezë dhe gjalpë kikiriku

10:00Mëngjesi – Omlet me perime (apo me çkado tjetër)

13:00 – Snack I Bukë të zezë me banane dhe gjalpë kikiriku

16:15 –  Dreka – Sipas dëshirës (çka qëllon por mos me e tepru shumë :D)

19:00Snack II – Oatmeal Banana Pancakes (do e shkruaj recetën)

SUNDAY CHEATDAY Eat. Cheat. Pit…e 😀

*Mund t’a ndërroni orarin e të ushqyerit ashtu siç juve ju konvenon.

**Mund t’i ndërroni vaktet nga dita në ditë apo edhe t’a zëvëndësoni/përsëritni ndonjë ditë

***Nëse ndjeheni të uritur, shtoni një snacktime (ndonjëren prej këtyre lartë apo tjetër)

****Mos e harroni UJIN!!!!! Mundësisht 2-3 litra në ditë dhe nëse hiç s’ju banë, shtojini limon apo pini çaj lulesh.

Në fund të javës do i shtoj në këtë blogpost fotografitë e të gjitha vakteve (me mundësi), dhe gjatë javës do të mundohem të postoj ndonjë recetë të ndonjë vakti që ndoshta mundeni me e gjetë me interes. Siç po e shihni, TheAlmondDetox nuk është ndonjë detox i frikshëm me ujë e limon, por është thjeshtë një dietë e balancuar ku kemi me u mundu me ngrënë sa më shëndetshëm e me hekë dorë pak nga përbërësit toksikë që i kemi marr kohëve të fundit.

Let me know nëse doni me provu apo nëse e keni provu këtë dietë apo më shkruani për çfarëdo pyetje/këshille/kritike që keni.

Paçit një javë të mbarë PasPushimorOVitiiRiO-KrimO-Detoksikuese

Bye Monds.

Reflections before Resolutions

Hello Monds!

Oooohkay. U mundova me shkru këtë blogpost sa më të shkurt e konciz, pasi që jemi në ato ditët e fundvitit që nuk e dijmë as se çfarë date e  dite e javës është, e nuk po du me ju humb kohë për me LEXU. POR, ja që prapë doli paaaaaaak më e gjatë se që e prita por tash po e përfundoj për këtë vit BlondAlmondin ashtu si e kam nisë, e po e shtoj tek New Year Resolutions për vitin tjetër me shkru postime më të shkurta e më të shpeshta. 😀 It’s not you it’s me I know…

So… Këtë blogpost po e shkruaj për New Year Resolutions (do e përdor termin në anglisht në vazhdim) – pra për planet apo qëllimet që ja vëjmë vetës (me vendosmëri) në fund të vitit për vitin që na pret.

Capture

M’kalli ❤ .

Capture1.PNG

S’do të thotë që gjithkush prej juve i bën, që i shkruan apo që saktësisht i planifikon, megjithatë besoj që shumica të paktën mendon për diçka që ka me ndryshu dhe përmirësu tek vetja vitin tjetër – me kthy shprehi të këqija në të mira, mendon plane për me u zhvillu dhe me përparu si person, me lënë prapa gjëra toksike dhe me e mbush vetën me gjëra pozitive e shuuuuumë të tjera. Ka edhe prej atyre që NYRes i marrin si bullshit e gjëra pa vlerë, por edhe ata thellë thellë theeeeeeeeellë në zemër besoj që kanë ndonjë e plan e kanë shpresë që ky vit do të jetë në ndonjë mënyrë apo tjetrën, më i mirë se ky që kaloi.

IMG_0818

Nuk po du me e elaboru gjithë rrugëtimin (gjë që e kam bërë në 2 draftat e parë të këtij postimi :D) se si ky vit për mu ka qenë një vit që kom me e mbajtë në mend për të mirë – një vit kur i kam bërë gjërat që i kam thënë me vite që dua t’i bëj, një vit të cilin e kam shfrytëzu ma shumë se asnjë të jetës sime e të tjera, sepse tashmë në postime të kaluara besoj që kam mbërri mjaft me i shtjellu disa prej gjërave që i kam ndryshu në jetën time e që kanë ndiku për të mirë. Po du me shtjellu pak procesin se si kam arritë pas një kohe më të gjatë, sistematikisht, dalëngadalë me ndërru gjëra që më kanë pengu tek vetja e me ndërru rutinën ditore deri në këtë pike ku jam: që sot, më 30 Dhjetor po ndihem shumë e plotësuar, po ndihem që ja kam nxjerr maksimumin këtij viti dhe me plot’ shpresë e vullnet po e lë këtë vit prapa për me i vazhdu të mirat në vitin tjetër, për me lënë diçka prapa e me shtu gjëra të tjeratë mira vitin që po vjen.

Andaj, në vend se të shkruaj vetëm rreth New Year resolutions – klishe që tashmë të gjithë dijmë me i mendu e me i shkru në letër disa plane e qëllime e që tash e disa vite nuk i kemi arrit, po shkruaj pak për sistemin dhe mënyrën e vënies së këtyre qëllimeve – në mënyrë që ta kemi sa më të lehtë realizimin e tyre, pa i bërë vetës presion dhe gjithmonë duke qenë sa më real me vetën dhe me gjendjen tonë momentale. Andaj, fillimisht po e ndaj këtë blog në tri pjesë: Reflections, Resolutions, Results.

8ade007622f24948cab69d5cbc7d760f.jpg

Reflections

Zakonisht të gjithë ata që fillojnë me bo lista apo me i mendu me mendje resolutions për vitin tjetër, fillojnë duke i numru të gjitha gjërat e shprehitë e mira që një person supozohet t’i ketë, të gjitha gjërat që në një listë të thjeshtë në google “Si të ndjehemi mirë me vetën dhe të jemi të lumtur e të shëndetshëm” kemi me i gjetë. Kjo listë zakonisht duket kështu:

a20c2657778fbacb3932099575c11eb7--new-years-resolutions-new-year-resolution-ideas

Nuk ka asgjë të gabuar me këtë listë. Nuk ka asgjë të gabuar me pasë për qëllim me u përmirësu në të gjitha këto sfera – me ushtru më shumë, me pi më shumë ujë, me hongër më shumë perime, me kursy më shumë, me lexu më shumë, me udhëtu më shumë, automatikisht me dashtë vetën më shumë e të tjera. Asgjë, absolutisht. Të gjitha këto janë gjëra që secilit person i bëjnë mirë e që e përmirësojnë kualitetin e jetës së secilit.

(Buuuut…) Ka disa problem me këtë listë: Kjo listë është shumë përgjithshme, e shumanshme, komplekse, shumë e plotë dhe e tillë që nëse mundohemi nga 0 me i plotësu qëllimet (goals) në të, kemi me siguri me i lënë të gjitha në gjysmë duke mos e përfunduar asnjëren, e në fund duke u ndi suuuuper guilty diku më 18 tetor me pritë me u bo viti tjetër për me pasë një shancë prej fillimit për me i arrit këto gjëra.

Nëse dëshironi të bëni NYRes; nëse dëshironi të përmirësoheni në ndonjë sferë të jetës apo të arrini çfarëdo qëllimi që ja keni vënë qe sa kohë vetës, unë mendoj që së pari duhet të reflektojmë: Ku jemi sot? Ku kemi qenë para (shembull) 2 viteve? Ku dëshirojmë të jemi pas 2 viteve? Gjërat e mira vijnë ngadalë. Shprehitë nuk ndërrohen brenda ditës. Nuk mund të përmirësohemi në të gjitha gjërat përnjëherë. Një gjë e mirë e sjellë një tjetër mevete. Rrjedhimisht, mos pritni që për një vit do të keni një ndryshim drastik në të gjitha këto sfera (si në listë). Kur reflekton, e kupton se në cilën gjë duhet TI të fokusohesh e të fillosh me atë gjë të vetme, e cila rrugës do të sjellë edhe gjëra të tjera të mira që ju ndoshta as nuk keni me i pritë.

this-is-the-key-to-life-the-ability-to-reflect-the-ability-to-know-yourself-the-ability-to-pause-quote-1.jpg

Pasi që keni reflektuar dhe e keni parë se cila është gjëja kryesore që ju shqetëson apo që dëshironi me e ndërru këtë vit tek vetja, të gjitha planet dhe gjërat tjera do ju sillen rreth kësaj gjëje. E vetmja mënyrë me arrit diçka është me dashtë atë gjë më shumë se asgjë tjetër dhe me u fokusu plotësisht në të. Kur fokusoheni në një gjë dhe jepni gjithçka (kushtimisht) për të, atëherë 100% do të keni rezultate dhe kjo gjë do ju shtyejë në plotësimin e qëllimeve të tjera.

(Backstory) Në fund të vitit 2015 kam diplomuar. Natyrisht që gjëja që kam dashtë sa më shpejt me ndodhë pas asaj ka qenë me u punësu. Njëkohësisht qëllim e kam pasë edhe me fitu bursë për master jashtë shtetit. NË TË NJEJTËN KOHË kam fillu edhe fitnessin me të cilën jam lidhur shumë në atë fillim. Kështu, kam hy në 2016 me plot’ vullnet e kohë të lirë, duke u mundu me i arritë të trija qëllimet e lartpërmendura – me hi në punë, me u përgadit për një test për master dhe me shku rregullisht në fitness (asokohe 6 herë në javë nga 2.5  orë :D).

Kështu, kam apliku në disa vende për punë duke e dërgu aplikacionin me gjysmë zemre sepse mendjen e kam pasë tek masteri. Në intervistë për master kam hy pak e përgaditur duke i humbë nga 3 orë në ditë për fitness në javën e intervistës (sepse nuk kom mujtë me e paramendu me lonë anash për një periudhë demek qaq karakter :D); Dheee natyrisht që kam dështu me intervistë (për pak tho), duke mos qenë mjaft e përgaditur sepse nuk jam fokusuar 100% dhe nuk i kam sakrifikuar gjërat e tjera për të. Pas disa jave jam punësu dhe më është dashur PA QARE me zvogëlu pak kohën që e kam kalu në fitness DHE me postpone çdo plan tjetër të masterit. (karma)

Morali i stories? S’mundesh me i mbërri të gjitha përnjëherë.

Ndryshimi është sistematik

Në vitin 2016 kam ndryshu në shumë aspekte sepse puna DHE fitnessi kanë qenë gjëra që sistematikisht më kanë ndërru edhe në sfera të tjera të jetës. E kam pasë kohën e kufizuar (për shkak të punës) që do të thotë më është dashur me planifiku dhe me shfrytëzu ditën më mirë. Njëkohësisht fitnessi ma ka përfocuar durimin, të qenit konsistente dhe e përkushtuar në gjëra të ndryshme dhe në përgjithësi ma ka ndryshu pozitivisht disponimin.

Kështu, nga dy gjëra të thjeshta më janë kriju shprehi të tjera të mira që ndoshta i kam pasur në ndonjë listë të mëhershme të NYRes: Me u zgju shumë më herët (puna), mos me procrastinate (puna dhe fitnessi), me u ushqy më mirë (fitnessi), me pi më shumë ujë (fitnessi), me i përfundu gjërat që i filloj (puna DHE fitnessi), me pasë më shumë durim (puna DHE fitnessi), me vozitë më mirë veturën 😀 (puna), me shfrytëzu kohën e lirë në maksimum (puna) e shuuuuumë e shumë të tjera.

Kështu, në fund të vitit 2016 kom fillu me u shëndrru në një person me ide të qarta për vetën, për gjërat që dua t’i bëj, për planet dhe qëllimet që i kam dhe rrjedhimisht e kam përpilu një listë të shkurtër me plane të qarta për vitin 2017, duke i vënë theks të veçantë disa gjërave për të mos e mbingarkuar veten me një listë joreale e vështirë të përmbusshme* (if that’s a word).

Viti 2017 për mu është definitivisht viti më i mirë i jetës sime – jo në aspektin se sa kam arritur gjëra të mëdha ose sa kam bo gjëra të mëdha, por sa jam zhvilluar si person, sa kam pasur qetësi shpirtërore, sa e kam shfrytëzu secilën ditë dhe sidomos për faktin që rutina ditore për më është shëndrru në një gjë që nuk e kam urrejtur – por përkundrazi më ka japë kënaqësi. 2017 ishte viti i parë në jetë (përpos kur kam qenë fëmijë) që duke ra në gjumë mezi e kam pritë me u bo mëngjesi për me fillu një ditë të re.

Këto gjëra dhe kjo ndjesi nuk më është kriju brenda natës. Siç po e shihni, kjo faze e ndryshimit ka fillu qysh prej vitit 2015 ku pak e nga pak kam shtu gjëra të mira në jetë dhe udhës e kam pa se çka më bën me u ndi më mirë e çka jo. Për vitin 2017 i kam pasur disa plane dhe ide të qarta të cilat i kam arritur duke mos procrastinate dhe duke prioritizu – gjëra që siç e ceka kanë ardhur si pasojë të shprehive apo obligimeve të tjera, dhe kështu në secilën përiudhë të vitit e kam ditë se në çka me u fokusu më shumë, e jo si (shembull) në rastin e masterit ku jam mundu me gjysmë zemre e mundimi me i arritë disa gjëra përnjëherë.

Pra – ndryshimi është sistematik. Atëherë, filloni të mendoni se çka dëshironi të ndryshoni këtë vit, dhe elaborojeni atë gjë e në këtë mënyrë mund ta kuptoni që ndoshta duhet të filloni me diçka tjetër, rezultat i së cilës do të jetë gjëja që ju doni ta ndryshoni. Shembull: Këtë vit DONI të jeni fit e të shkoni fitness. Së pari shikoni se PSE nuk keni pasë sukses deri tash ta bëni një gjë të tillë. Rasti juaj: S’keni pasur kohë  të mjaftueshme për shkak të obligimeve që i keni gjatë ditës. Pra, problemi qenka KOHA. Atëherë zgjidhja për ju është të zgjoheni më herët për të ushtruar apo për të kryer obligime që i kryeni pasdite. Kështu, fokusoni në këtë gjë së pari – të zgjoheni herët. Rrjedhimisht do të keni kohë për të ushtruar dhe pastaj të ushtruarit do ju përmirësojë edhe shumë gjëra të tjera. Andaj listën e mëparshme do e kisha shëndrruar në këtë:

almond list

Poashtu, bëhuni më specifik në vënien e qëllimeve.

Okay. Tashmë keni reflektu dhe e keni kuptu pakashumë çka po ju shqetëson në jetë dhe se në çfarë aspekti të jetës keni më shumë nevojë me u zhvillu. Kështu, kur filloni me i identifiku qëllimet (NYRes) të cilat i keni këtë vit, mundohuni të jeni sa më specifik, e jo të shkruani me fjali të thjeshta e të përgjithshme se çfarë qëllime i keni. Shembull: “Dua të filloj fitness”. Okej, në rregull. Cfarë lloj fitnessi mendoni që për ju është më lehtë me fillu? Sa herë në javë mendoni që fillimisht mund të shkoni? Cka dëshironi të arrini për një periudhë të caktuar në fitness? Përgjigjet – Dëshiroj të shkoj në fitness  – t’i heq (shembull) 3 kilogramë, të jem në gjendje t’i bëj 10 push-ups dhe të vrapoj 4 kilometra pa u ndalë. Dua të shkoj në fitness minimum 3 herë në javë. Dua të shkoj në fitness pa u ndalë për tri muaj dhe pas asaj të mendoj a me vazhdu.

Ose

Dua të zgjohem super herët këtë vit. Në rregull. Pse? Sepse dua t’i kryej punët e shtëpisë që të mos merrem me to pas punës për ta pasur vazhdimin e ditës të lirë. Në rregull. Sa herë në javë? Do filloj me 2 herë në javë. Për sa kohë? Në pranverë e verë kur në mëngjes është dritë dhe ngrohtë e që e kam më të lehtë me u zgju, ndërsa pasi të mësohem me këtë gjë të mundohem ta shtoj dozen dhe ta zgjasë afatin.

 

Resolutions

Resolutions e mija për kët vit kanë qenë kryesisht të thjeshta – disa më të përgjithshme e disa më të veçanta, disa materiale e disa jomateriale; nuk është se kam ëndërru me marr çmimin Nobel apo të ngjashme, por sidoqoftë për mua kanë qenë me peshë mjaft të madhe dhe jam e lumtur që i kom arritur. Dhe, nuk është se i kam arritur rastësisht, pa u mundu apo pa i jap zor. Kanë qenë gjëra për të cilat e kom shty veten çdo ditë – gjëra për të cilat kam sakrifiku kohë, mund dhe energji.

Në NYResolutions të vitit të kaluar kam kuptuar shumë gjëra mes rreshtave. Për të arritur një gjë të caktuar nevojitet natyrisht dëshira për ta bërë atë gjë. Por, nuk është vetëm dëshira që një person arrin gjëra të ndryshme në jetë. Unë kam DËSHIRË të shkoj në Harvard por ja që nuk ma ka bajtë as me e përmend atë gjë veç pse kam pasë dëshirë:D

she-completely-unfazed

Kam DËSHIRË me vrapu 21 kilometra por ja që s’kam arrit asnjëherë me e bo një gjë të tillë, sepse s’kam pasur përgaditje të mjaftuar fizike e psiqike. Kam DËSHIRË me kursy shumë, por kur i ke të ardhurat më të kufizuara prapë është e pamundur. Andaj, pos dëshirës janë edhe shuuuumë gjëra të tjera të cilat duhet t’i bëjmë, t’i mendojmë, t’i japim prej vetës…

Njëra prej resolutions ka qenë me fillu këtë blog.

Asnjëherë në jetë nuk e kam ditë që kam dëshirë me shkru – me shkru për vetën apo për çështje të ndryshme të jetës – me shkru shqip – me shkru blog. Dhe kur kam fillu me mendu për me hapë një blog, gjithmonë e kam menduar që në fund të fundit do të jetë një blog si i shumicës, ku do të postoj kryesisht material dhe përbërje të shkurtër në të cilin vetëm se do e zgjeroj aktivitetin që tashmë e kam bo në rrjete sociale – por që nuk do i shërbejë askujt për asgjë. Pasi që e kam hapë, e kam kuptu që kjo nuk është aspak ajo çka unë dua ta bëj, dhe se brenda vetës kam shumë më shumë që mund të jap e që ndoshta dikush të mund të gjejë diçka pak më shumë në të mes fjalëve që unë i transmetoj. Dhe doli ashtu. Asnjëherë nuk e kam menduar që përpos që ky blog do të lexohet nga shumë njerëz, poashtu ata do të më mbështesin dhe do e gjejnë vetën në fjalët që UNË i kam shkruar. Dhe për mua kjo është një ndjenjë tejet e veçantë.

Andaj ky është shembull tipik për gjëra të tjera në jetë: Ëndrrat, planet apo qëllimet shpesh nuk kanë emër, formë, apo masë. Ato mund vetëm të ekzistojnë si koncept të cilin as vetë nuk e keni të qartë, dhe me kohë t’ua japim formën, emrin, masën. Por një gjë është e sigurtë: Nëse nuk marrim iniciativa, nuk mundohemi për ato ëndrra apo qëllime, atëherë kurrë në jetë nuk kemi me i arritë.  As që do e marrim vesh se çka kanë qenë me të vërtetë ato ëndrra. Andaj duhet të provoni, të hyni në rrugë për t’i realizuar, dhe gjatë rrugëtimit do ndryshojnë aq shumë gjëra sa nuk do e mbani as në mend se si apo pse keni fillu dhe se si keni arritur deri aty ku jeni.

Cdo gjë që bëni, krijoni, provoni, është më mirë se mos me bo asgjë. Cdo gjë që e bën, çdo rrjet që e krijon, çdo person që e njofton, mund të jetë indirekt shancë për një gjë tjetër. Dhe zakonisht, kjo është ajo çka ne e quajm fat. Andaj, unë asnjëherë nuk preferoj të them për një person të suksesshëm që ka pasur fat. Ndoshta gjërat i janë lidhur në favor të saj/tij, por edhe ajo lidhje ka ndodhur sepse rrethanat kanë qenë të tilla, dhe ato rrethana i janë krijuar sepse vetë e ka bërë hapin e parë. Ndërsa pa lëvizë apo bërë hapin e parë, nuk ndodh asgjë.

b2a4a6ee1cc4cafc0a87e73d9d986e40--doing-something-trying-something-new-quotes

Tjetër resolution ka qenë me hi në toefl – gjë që jam nisë me e bo tash e disa vite (sepse edhe nuk më është nevojitur bash në ato momente), por që kryesisht e kam shty duke mos e ndi vetën asnjëherë të gatshme dhe se thjesht kam pritu me e mundu vetën e kam pritë që disi kom me mujtë me e skip këtë pjesë. Por, vendosa me e caktu datën dhe me e bo pagesën e në këtë mënyrë me pasë të obliguar me hi, u ndjeva apo s’u ndjeva mirë. Kështu, kur e pashë që filloi me u afru data, u mbylla në shtëpi disa ditë larg internetit e rrjeteve sociale dhe fillova me u përgaditë.

Dhe në fund, doli shumë më mirë se që e kam pritë, kam pasë rezultate goxha të kënaqshme (edhe pse njeriu nuk është asnjëherë i kënaqur me vetën), dhe para se me hy e pasi që e kam përfundu testin, e kam kuptu që nëse don me bo diçka, duhet të mundohesh dhe të kesh besim tek vetvetja. Kom bo research në internet për trika magjie se si me bo më shumë pikë e me pasë sukses pa pasë nevojë me mësu, por ja që doli se duhet vetëm me ushtru, me mësu, me besu tek vetja dhe në fund ki me pasë sukses. Cudi. 😀

tumblr_nwjs96jiL11sn7ft8o1_500

Tjetër resolution ka qenë me marr pjesë në maratonë – and I did it TWICE! Kjo është ajo që thonë që duhet t’i shtyesh limitet për me e pa se çka je në gjendje me bo. Nuk është se kam bo punë të madhe – vrapim 5 kilometërsh e në të dytën 10 kilometërsh, por ja që 1 vjet më parë nuk kam qenë në gjendje me bo asnjëren, dhe thjesht kam mendu që nuk jam në gjendje me marr këtë iniciativë. Pastaj e kuptova që e vetmja gjë që është duke më ndalu jam vetë unë. Askush tjetër.

Tjetër resolution ka qenë me i lexu 12 libra në 2017 – and I made it – por jo sipas planit me e lexu një libër në muaj, por 6 libra në 8 muaj dhe 6 të tjera në më pak se dy muaj. Pra, me këtë e kam kuptu që shpesh gjërat nuk shkojnë sipas planit, por nëse nuk shkojnë, duhet ta ndërrojmë mënyrën por jo ta ndërrojmë qëllimin. Poashtu, nëse i jap një gjëje prioritet, ki me e mbërri, ndërsa nëse nuk i jap ka me qenë shumë më e vështirë.

11247663_811916222237394_806026853_n

Natyrisht, kam pasur edhe resolutions të tjera më me peshë apo më të mundimshe, por këto i mora shembull për të ilustruar atë që e përmenda më parë: Që pos dëshirës, duhet të bëjmë edhe gjëra të tjera për të arritur diçka: Vetëiniciativa, risku, besimi në vetvete, puna, sakrifica, shtytja e limiteve, prioritizimi (e shuuuuuumë të tjera), janë gjëra që na ndihmojnë për me i arritë qëllimet, e jo vetëm me i shkru në një copë letër apo me i ëndërru në gjumë.

Results

Rezultatet vijnë gjithsesi nëse keni refletuar, i keni vënë qëllimet dhe keni punu për to. Nganjëherë vijnë më shpejt, nganjëherë më ngadalë por nëse e doni një gjë, do e arrini se s’bën – në një formë apo tjetrën. Dhe në fund të vitit që vjen, para se të reflektoni, shkruani rezultatet e atij viti. Shtoni apo mungoni nga lista për herën tjetër, sepse disa gjëra mund të funksionojnë e disa jo. Pastaj provoni prapë, mundohuni prapë, dhe testoni limitet tuaja sepse kemi aq shumë për të marr nga jeta e për t’i dhënë asaj sa nganjëherë harrojmë…

***

I am complete but not finished

New Year New Me për mua është totalisht bullshit. Unë përvete nuk dua të jem A New Me. Jam mjaft mirë kështu si jam. Thjesht dua të përmirësohem në disa gjëra (sepse askush nuk është perfekt), dhe përderisa kemi ende kohë (deri në fund të jetës) për ta bërë një gjë të tillë, s’do të ndalem asnjëherë. S’do të ndalem së përmirësuari, së zhvilluari, së ndryshuari. Do luftoj të arrij gjëra që mendja shpesh më thotë që s’mund t’i arrij.  Por, asgjë nuk arrihet brenda natës.

eb28ea3b4b8f91ced8f6d2cb5840acc1475a3eee2a6d227fd1c7d5eea081c198_1

Cdo qëllim dhe ëndërr merr kohë, sidoqoftë – punuat apo nuk punuat për t’i arritur qëllimet, koha do kalojë. Koha kalon shpejt e nganjëherë dhe mjaft ngadalë. Pra, është relative. Cdo gjë është relative. Kështu nganjëherë gjërat e mëdha na duken të thjeshta e gjërat e vogla të komplikuara, dhe neve na mbetet ajo se si i përceptojmë këto gjëra. Dhe nuk është se nuk kemi mjaft në dorë. E vërtetë, shpesh është vështirë me e bindë vetën se jeta është e bukur, se lindja e diellit është e bukur, se vetëm të qenit shendetshëm është bukur; se nuk duhet t’i lakmojmë të tjerët, se nuk duhet të karahasohemi me të tjerët. Por, kjo është një punë me orar të plotë që duhet ta bëjmë çdo ditë, dhe bëhet shumë më e lehtë kur kemi punuar me vetën dhe kur ndjehemi më të mbushur brenda.

Paraja, pozita, fama janë gjëra që kryesisht varen prej tjetër kujt. Well being, self love, qetësia e shpritit janë gjëra që varen vetëm nga ne. Dhe e para varet nga e dyta, andaj duhet të  fillojmë me bazën e problemit, për të arritur diçka më shumë. Kështu, tashmë e kemi të qartë pas kujt duhet të vrapojmë (zhvillimit të vetëvetës ofc). Paraja zgjidh probleme, por nuk është zgjidhja e problemit. Suksesi na definon, por së pari duhet ta definojmë suksesin se çka është për ne të qenit të suksesshëm. Andaj Almonds, mundohuni mirë të kuptoni se çka është ajo që JUVE ju plotëson, ju inspiron; çka ju dëshironi nga jeta dhe filloni pak nga pak. Jemi ende duke u zhvilluar, andaj do not hurry…

What should be on top of your list

Dheeeeeee almond lexues – keni vendosë me i përpilu resolutions, keni vendosë me ndryshu disa gjëra në jetën tuaj dhe i keni renditur dhjetëra gjëra në listë.  Dhe, në krye të listës e keni me siguri (edhe nëse nuk e keni, ju preferoj ta shkruani)me dashtë më shumë vetën. Nëse keni fillu me këtë qëllim, të tjerat i keni shumë lehtë t’i shkruani. Vetëm zbërthejeni të parën dhe kanë me ju dalë pafund qëllime të tjera: Dua ta dua vetën – duhet të ndjehem mirë me vetën. Dua të ndjehem mirë me veten – duhet të dukem bukur. Dua të dukem bukur – duhet të jem e bukur brenda. Dua të jem e bukur brenda – duhet të jem e shëndetshme e të lexoj sa më shumë. Dua të jem e shëndetshme – duhet të merrem me aktivitete e të ha shëndetshëm. Dua të merrem me aktivitete… (plotësojeni ju).Dua të lexoj më shumë… (plotësojeni ju).

 48736406d87690256dd4abd57b4f0e36--binge-eating-new-years-resolutions

Okaaaaaaay Almonds, this was it. Mirupafshim në vitin tjetër (meheheh), The Best Almonds I’ve Ever (virtually) Met.

Paçit përherë shëndet të mirë, përndryshe nuk ka gjë që mund t’ju ndalojë.

Shpërndani dashuri sepse dashuria fiton gjithmonë.

Urime Vitin e Ri Almonds. Ju falemnderit. Love.

Processed with VSCO with c1 preset

Processed with VSCO with c1 preset

Processed with VSCO with c1 preset