And I am right, and you are right…

…and everything is quite correct!

 

Helloo Almonds! I hope this blog finds you well :D.

Pasi që koronavirusi u kry (se thjesht i kaloi forja), nuk po vazhdoj mo me serinë e të bloguarit në kohën e koronës, sepse çka kem mësu prej tij kem mësu e me ditë që edhe 10 korona vijnë s’më intereson dhe du me dalë me pi kafe e me hongër byrek e me vazhdu jetën. Dmth, durimi i një personi po zgjatka mesatarisht 2 muaj e 4 ditë. That’s it. That’s the fact.

Drejt në temë:

Këtë blogpost kom vendosë me shkru për një fenomen shumë të njohur të shqiptarëve: me të mësu të tjerët çka me bo dhe kryesisht me t’u përzi në punë t’tuja. Dmth qaq mirë i kem punët përveti, qaq e kem rexh këtë shit të quajtur jetë saqë jemi specializu dhe i kem fitu kompetencat me të tregu edhe ty se qysh me kall atmosferën dhe me rexh jetën. Kom vendosë me shkru për këtë fenomen sepse besoj që me siguri gjatë jetës të gjithe bile një herë jemi përballur me të tilla momente kur takohemi me dikë në rrugë ose kemi mysafirë dhe fillojnë pyetjet super personale rreth vendimeve jetësore, të pasuara me komente dhe këshilla të specializuara nga njerëz me të cilët shpesh pikëpamjet as nuk na pajtohen. Just saying. Edhe pse distanca sociale ndoshta na ka lehtësu pak këtë pjesë e s’jemi taku moti me dikë apo nuk kemi pasë mysafirë e ndoshta edhe i kemi harru këto episoda, unë e mora mundimin mi ju kujtu me këtë blogpost :D.

robert-clarke-iv-atrobertclarke98-made-a-poster-with-all-the-questions-i-knew-would-be-asked-as-a-college-student-coming-home-for-thanksgiving-life-at-ohio-state-for-robert-oeYt9

Nuk po e shkruaj këtë blog prej mllefit ose pse aaaq më shqetëson ky fenomen personalisht e më bën përshtypje e ka ndiku në vendimet e mija jetësore (those who know me, know 😀 😀 #imascorpioduh). Thjesht është temë që e kam nëpër mend tash e ca kohë dhe it gets on my nerves nganjëherë dhe pasiqë veç kam blog, po e shtjelloj këtu. Nëse pajtoheni me çka kom shkru, më vjen mirë (dhe keq :D) për ju. Nëse jo, më vjen veç mirë për ju.

Këtë blog, ju premtoj që jom përbetu me shkru sa ma të shkurtër. Nuk po vëj gati hiç kontekst dhe nuk po i elaboroj shumë pikat sepse gjithë çfarë kam shkru në këtë blog është e nënkuptueshme nëse je shqiptar/e apo jeton në trojet shqiptare apo edhe jashtë vendit. SO, let’s go!

tumblr_mr1kzbCNHB1r0d1ipo1_400

Only God can judge me  Judging everyone, at all times

Ne, si qenie njerëzore, në dna-në tonë e kemi të instaluar një tipar për me i gjyku gjërat që na rrethojnë – qofshin njerëzit e tjerë, dukuritë, çështjet, pamjet, situatat, gjithçka. Dhe është e kotë nëse thuani që nuk i gjykoni, sepse e bëni. Kjo me siguri vjen si pasojë e evoluimit njerëzor, sepse ndoshta paraardhësve tonë (hunters and gatherers :D) ju është nevojitur me gjyku nëse një tigër është i rrezikshëm ose një bimë është helmuese ose një person i gjinisë së kundërt (shembull) është i interesuar për të riprodhuar bashkë me të :D. Ndërsa sot, pasi njeriu (homo sapiens :D) është qenie intelegjente dhe më e sofistikuar, i nevojitet të gjykojë gjërat që e rrethojnë në mënyrë që të krijojë lidhje me njerëz, të bëhet pjesë e shoqërisë, të jetë në gjendje të zgjedhë çfarë është e mirë apo e keqe për të, e në përgjithësi të mundohet të krijojë një jetë sa më të mirë, pa rreziqe, e të rehatshme me të cilen ndjehet mirë.

Për qëllim të këtij blogposti, po ndalem tek të gjykuarit e njerëzve të tjerë: në momentin e parë që e shohim një person në rrugë, kemi me e gjyku se si duket (sepse kjo është e vetmja gjë që mundemi me bo nga larg dhe pa pasë kontakt), dhe nëse kemi ndonjë punë me atë person e na bie me u njoftu me të, pastaj vazhdojmë me të gjykuarit e sjelljeve të atij personi, zërin, fjalët që ai/ajo i thotë, jetën personale të atij personi e të tjera e të tjera. Kjo gjë nuk na bën një person më të mirë apo më të keq, thjesht është pjesë e natyrës njerëzore.

Pos kësaj, ne gjykojmë e stërgjykojmë edhe persona që i njohim. Dëgjojmë për ndonjë të re tek dikush i afërm, e gjykojmë atë ngjarje. Dëgjojmë se një fqinjë ka shkuar jashtë për me jetu, e gjykojmë atë vendim. Shoqja na tregon se ka gjetë të dashur, e gjykojmë personin me t’cilin ështe lidhë apo mënyrën e njoftimit me të dashurin apo të gjithë lidhjen. Dhe zakonisht këto gjykime bëhen në bazë të asaj se çfarë NE bëjmë VETË dhe çka NE mendojmë që është mirë apo keq dhe çka i përshtatet mentalitetit, botëkuptimit dhe pikëpamjeve TONA. Sepse come on, ne vetë bëjmë vetëm gjëra të drejta dhe të duhura, duuuh.

Megjithatë, në shoqërinë tonë qëndron një problem kyç në lidhje me gjykimin: gjithsesi na duhet me e shpreh atë gjykim; na duhet me komentu e me dhënë opinionin tonë mbi atë çështje, me e vu në pyetje personin tjetër rreth asaj e gjithsesi me e lajmëru atë person në fytyrë që atë çka ai/ajo po e bën është gabim! E marrim të drejtën që personin të cilin e njohim fare pak ose edhe më personalisht, t’i tregojmë për jetën e tij/saj dhe se si atë që ai/ajo po e bën nuk është mënyra e drejtë, e duhur, dhe si shtesë i japim edhe këshilla se çka është e drejtë. Dhe e gjithë kjo ndodhë zakonisht kur tjetri nuk ka kërkuar këshillë apo opinion, e këtu edhe vijmë tek disa probleme të cilat do i shtjelloj në paragrafet në vazhdim.

 

Zoti na dha mendjen për të MOS menduar me zë të lartë | Unë 4:13

7+ miliardë, njerëz; 7+ miliardë lloj rrethanash

Të gjithë njerëzit në botë, 7 miliardë + njerëz në gjithë rruzullin tokësor, i kanë rrethanat e ndryshme. Dmth as unë e as vëllau e motra ime, të cilët kemi dalë nga e njejta familje, lindur nga të njejtët prindër, nuk i kemi rrethanat e njejta. Adn-ja jonë, vendimet që i kemi marr gjatë gjithë jetës, karakteri jonë i ndryshëm, personaliteti, qasja ndaj jetës, preferencat, e shumë e shumë gjëra të tjera, na kanë bërë që secili të kemi bërë zgjedhje të ndryshme në jetë dhe tash të jemi në tri vende të ndryshme të botës, me profesione e punë të ndryshme dhe me njerëz të ndryshëm përkrah vetës. Imagjinojeni sa na ndryshojnë rrethanat me njerëz që NUK janë familjarë tonë. Dhe zakonisht janë këta njerëz që të tregojnë se si me jetu jetën duke u nisur nga rrethanat e tyre të cilët përpos që nuk perputhen fare me t’tuat, ti ndoshta nuk pajtohesh fare me këndvështrimin e tyre dhe vendimet e tyre, dhe ata prapë e ndjenjë nevojën dhe të drejtën për të komentuar mbi çështjet e jetës tënde dhe vendimet që ti i merr. Lord.

0-B8-C2-BAE-87-A5-449-F-992-F-1-AB6056-CC126

You never know what others are going through

Shpesh ndodhë që nuk e dijmë se nëpër çfarë gjëra është duke kaluar tjetri person. Kjo pikë për mu është shumë e rëndësishme dhe mendoj që duhet të kemi shumë kujdes me pyetje dhe dhënie të opinioneve kur nuk e dijmë nëse kjo mundet me i lëndu personat e tjerë ose t’i vëjë në situatë të palakmueshme. Çdo individ e çdo familje i ka problemet e veta, gjërat e vështirësitë në të cilët ata kalojnë. Natyrisht që janë relative – çka për mu është shumë problem i madh për tjetrin mund të mos jetë; tjetri mund të jetë duke kalu në diçka më serioze e të tjera, megjithatë, besoj që secili kemi diçka që na mundon apo ndonjë sfidë me të cilen jemi duke u përballur (happy nëse ka të tillë që nuk kanë). Shumë shpesh ndodhë që ne të mos jemi të njoftuar që dikush po kalon në diçka të vështirë (sepse thjesht e mban përvete) – ka ndonjë të sëmurë në familje; është duke kalu në fazë depresioni; ka probleme financiare ose probleme të tjera personale, pra gjëra për t’cilat ne nuk kemi ide që ai person po i kalon, dhe ne, megjithatë, kur takohemi me këtë person, ndoshta pyetjen e parë që i bëjmë është pikërisht rreth asaj se çka atë e shqetëson më së shumti: si je me studime (personi është duke mendu me e lone fakultetin se nuk po i shkon); a ka gjo të re (as in – kur don me bo fëmijë, ndërsa ai person ndoshta është duke provu tash e 4 vite); a ke fillu me punu (ai person i dërgon 20 CV në javë për punë); e të tjera e të tjera. Dhe pos që e vëjmë personin tjetër në pozitë të vështirë, ne edhe e këshillojmë dhe e mësojmë atë person se çka duhet me bo, edhe pse ai person ndoshta e mundon veten 24/7 me atë gjë e ndoshta nuk fle natën duke mendu se si me gjetë zgjidhje. Dhe nuk po them se kjo gjë bëhet gjithmonë me qëllim të keq, megjithatë, mendoj që shpeshherë ne shqiptarët pyesim pyetje rutinore vetëm sa me mbush bisedën, edhe pse nuk është që AQ ja dojmë të mirën tjetrit apo që edhe AQ na intereson. Ose ose, na intereson tepër e bile edhe e gjykojmë tjetrin për përgjigjen që na jap, që është edhe shuuuumë shumë ma evil. Dhe pastaj ata persona pritojnë edhe me pasë qasje me njerëz, duke e ditë që u duhet me u përgjigjë për pyetjet të cilat as vetës shpesh nuk dojnë mi ja bo.

86028e2da0bc0375d577063e62330220

E kisha ngjitë n’ çdo shkollë fillore n’Kosovë :D.

The cycle never ends; you’ll never make ‘em happy anyway

Cikli për me ‘i kënaq të tjerët’ kurrë nuk ka fund dhe njerëzit kurrë nuk janë të kënaqur. Shembull: kur e përfundon gjimnazin, kanë me të pytë se çka don me studiu (tamon puna se A DON me studiu :D). Kur e përfundon bachelorin – tash të duhet me hy në punë. Pasi ke hy në punë, të duhet masteri, se qashtu, tash po lypet gjithkund. Eh tash e përfundove masterin, je në punë, të ka ardhë koha me u martu. Pasi që martohesh, fëmija. Pasi e bën të parin, kur don me bo të dytin – një vajzë se djalin e ke, dhe cikli vazhdon e vazhdon dhe nuk ka të ndalur. Çkado që bën, ka diçka pas saj dhe nuk është që ndonjëherë ka me ardhë një pikë që çfarë ke bo mjafton dhe ata të jenë të kënaqur. Dhe nëse vazhdon me e ndjekë këtë cikël që rrethi ta cakton, ti veç ki me vazhdu me bo gjëra që ndoshta as nuk i mendon para se me i bo; nuk e mendon se çka TI dëshiron me bo, se si TI i ke kushtet, se si TI po ndjehesh, dhe në fund e sheh veten që je ardhë në një moment që i ke ‘përmbush’ të gjitha këto pika po nuk je vetë i përmbushun, e pastaj e ndjen një zbrazëtirë dhe nuk ndjehesh i plotë edhe pse ‘i ke të gjitha’. Dhe kur e shikon gjithë jetën tënde prapa, e sheh që as nuk e din pse i ke bo shumicën e gjërave që i ke bo, po thjesht i ke bo në autopilot dhe tash të duhet me vazhdu atë cikël ku veç ke hy. Dhe kështu vazhdon e dërgon fëmiun në shkollë… (dhe cikli vazhdon).

21-BB04-DA-173-B-415-A-8639-BAD74-F326163

Peer pressure is just that… pressure

Peer pressure, dhe rrethi që e kemi në shoqërinë shqiptare, shpesh na shtyn me marr vendime për të cilat edhe mundemi me u pendu, por në fund i bartim vetë pasojat. Nuk muj me e theksu sa duhet, sa shumë njoh njerëz që kanë bo gjëra vetëm për shkak të rrethit ose presionit të rrethit të tyre, ose pse të gjithë po e bëjnë në atë mënyrë – pa i mendu fare, pa i analizu fare, pa e pyet vetën se a dojnë me i bo, pa i gjyku fare ato gjëra e të tjera. Kanë zgjedh drejtime për me studiu për hir të nënës apo babit, janë feju sepse nuk bon me shku në deti pa u feju (nuk po e them me qëllim me përqesh dikë që e ka bo, po thjesht po e ceki si dukuri, ju betohem), kanë vazhdu lidhje të palumtura sepse s’kanë pasë mbështetje nga familja; janë martu të rinjë sepse ‘duhet mu rahatu’; kanë refuzu mundësi jetësore vetëm pse rrethi s’është pajtu; e të tjera, e të tjera. Dhe jam shumë e bindur që shumë prej këtyre njerëzve nuk janë të lumtur me vendimet që i kanë marr, ose kanë me u pendu pas disa viteve, ose ka me i haunt ai vendim gjithë jetën, ose ky vendim ju ka përcaktu rrjedhën e gjithë jetës krejt ndryshe prej asaj se si ata e kanë paramendu. Dhe në fund, kur bëhesh 47 vjeçe dhe shkon te nëna për me ju anku se si ajo të ka shty në këtë mesele dhe ajo ka faj për palumturinë tënde, ajo nuk ka me marr përgjegjësi (po ç’rëndësi ka edhe nëse e merr), dhe veç ka me të thënë që ti vetë e ki marr atë vendim dhe ke mujtë me thonë jo. Po kur i bën 47 vite nuk ke mundësi me kthy kohën, dhe me siguri ka me qenë e pamundur ose shumë e vështirë me e ndreq atë gabim që e ke bo apo me ndryshu vendimin që e ke marr.

03480-D62-DC28-4181-9-B47-380-AC3-F0-D90-F

If you really want to be of help, say those magic words first

39006ef9ad9572701396ce454e96501f123

✨✨✨⚡️💫🔥✨A ke nevojë për keshillë?✨🔥💫⚡️✨✨✨

Si qenie njerëzore, kemi nevojë për shoqërinë e tjetrit, për të marr këshilla nga tjetri, kritika, lavdata, ide e të tjera. Si parim, nuk mundemi me u izolu nga të gjithë njerëzit që na rrethojnë dhe të mos shprehim atë që kemi brenda nesh, qoftë gjë e mirë apo ndonjë gjë që na shqetëson. Tekefundit, për këtë edhe ekziston shoqëria: për me u zbrazë, për me dëgju fjalë mbështetëse e të mira e ndoshta edhe ndonjëherë ndonjë kritikë apo koment që na vjen si ‘shuplakë’ fytyrës por na kthjell dhe na kthen në realitet. Sidoqoftë, mendoj që për një gjë të tillë na duhet që t’i tregojmë bashkëbiseduesit që ne kemi nevojë për këshilla ose ndihmë apo që na duhet opinioni i atij personi lidhur me atë gjë që po na shqetëson apo vendimin që dojmë me marr. Kjo sepse shpesh bashkëbiseduesi jonë mundet mos me kuptu që neve është duke na shqetësu diçka. Por e njejta vlen edhe për të kundërten: në vend se me fillu me jap këshilla dhe me i mësu të tjerët çka me bo PA ju pyet kërkush, ndoshta ma e udhës kishte me qenë me pyet atë person së pari se a ka nevojë për këshillë apo ndihmë. Ndoshta personi tjetër vetëm po shprehet sa me e heqë stresin dhe problemet nga vetja, por nuk dëshiron me dëgju ‘zgjidhje’ nga tjetri, sepse nuk don me u përball me realitetin. Ndoshta edhe ai vetë e din zgjidhjen, por nuk don me e dëgju nga tjetri sepse gjindet në situatë të tillë emocionale. Andaj mendoj që sado që ja dojmë të mirën një personi tjetër, nuk është e jona që t’i përzihemi në jetë apo ta mësojmë se çka me bo, sidomos pa kuptuar nëse ai person e don një gjë të tillë, sepse shpesh ne e dijmë vetëm një pjesë të vogël të stories dhe e gjithë këshilla jonë është e bazuar jo në storien e plotë.

7-F19-F875-D3-CF-4-A85-AA66-37-D35780101-C

There’s always a reason behind everything

Një gjë që mendoj që shumica në Kosovë e sidomos në Pejë nuk e kuptojnë, ose e kuptojnë e bëhen që s’e kuptojnë, është që çkado që një përson zgjedh, bën; sido që sillet, çfarëdo vendimi që merr e të tjera, është për shkak të ndonjë arsye të caktuar që ai person e ka. Nuk po du me relativizu çdo gjë, po edhe kur një person e vret një person tjetër, nëse jo gjithmonë, në shumicën e rasteve ekziston një arsye (nuk po them që e mbështes ose arsyetoj, thjesht ekziston arsyeja). Njerëzit martohen, ndahen, bëjnë fëmijë, nuk bëjnë fëmijë, kryejn fakultet, nuk kryejn fakultet, nuk dojnë me u martu kurrë, fillojnë një biznes, ndahen nga prindërit, shkojnë me jetu jashtë, e lëshojnë punën, shkojnë të psikologu, harxhojnë para, kursejnë, blejnë kerr, shëtisin, bëjnë edhe gjëra ndoshta të ‘pamoralshme’ ose më të pakuptueshme – arsyet e të cilave ne nuk i dijmë. Megjithatë, ne e marrim atë ngjarje ashtu si e shohim, pa kontekst dhe e analizojmë si analistë që jemi se si ai person nuk ka vepru drejt, dhe është dashtë me bo këtë ose atë dhe si ai gjest ose vendim është i papranueshëm. Nëse një grua është ndarë nga burri, ne e gjykojmë direkt se si ajo grua është dashtë me mendu për fëmijët dhe është dashtë me ‘duru’ sepse tash veç është e martuar, duke mos e pasë parasysh që ndoshta ajo me vite është duke e shty këtë vendim dhe në familje ka pasur dhunë fizike e psiqike me vite (e të tjera e të tjera). Andaj, si princip, kohëve të fundit kam fillu me praktiku një qasje që sa herë e dëgjoj ndonjë ngjarje ose thashetheme, sado interesant të jetë, e marr me rezerva dhe gjithmonë mundohem me shiku nga ajo anë që me siguri ekziston ndonjë arsye pse personi X apo Y ka vepruar asisoj, që tekefundit, është punë e tyre.

Maybe I should judge myself first

Më heret fola pak për atë se si është natyrale me gjyku gjithçka që na rrethon. Megjithatë, mendoj që gjithë kjo energji shpesh na harxhohet duke mendu për të tjerët, duke diskutu për të tjerët dhe duke i gjyku ata, dhe na lë më pak energji dhe na pengon nga të përqendruarit tek vetja jonë dhe tek gjërat që vetë duhet t’i përmirësojmë dhe të punojmë në to. Nuk e kam fjalën me gjyku veten duke e krahasuar vetën me të tjerët, dhe duke e bërë në atë mënyrë që të mos e duam veten për gjërat që nuk mund t’i ndryshojmë tek ne. E kam fjalën që në mënyrë konstruktive të shikojmë se cilat gjëra jemi duke i bërë gabim, me cilat gjëra nuk jemi të kënaqur e në përgjithësi çfarë gjëra dëshirojmë t’i ndryshojmë tek vetja për ta dashur vetën më shumë dhe për të krijuar një jetë që ne e dëshirojmë. Dhe pa e gjyku vazhdimisht vetën tonë, pozitën që jemi; sjelljet tona, kapacitetin tonë, potencialin, punën e mundimin tonë e të tjera, nuk kemi shancë me u përmirësu e as me kuptu se çka dëshirojmë në jetë, çka dojmë me bo, çka është më e mira për ne e të tjera. Dhe duke qenë se askush nuk na njeh më mirë se ne vetën – duke e kthyer fokusin tek vetëvetja jonë, duke i shikuar punët tona dhe duke i gjykuar ato nga perspektiva jonë, në këtë mënyrë u lëjmë edhe më pak hapësirë të tjerëve për t’u përzier në jetën tonë sepse tashmë i kemi të qarta të gjitha gjërat dhe hapat e ardhshme që do i marrim, dhe nuk i lejojmë të tjerët të ndikojnë tek ne e të na shkaktojnë konfuzion në mendimet që i kemi dhe gjërat që i bëjmë.

You’re right for you, I’m right for me

7 mimliardë njerëz, 7 miliardë opinione, secili mendon që e ka mirë. Natyrisht. Nëna ime është person tepër i mençur, e shkolluar, racionale, e lexueshme, e të tjera. Megjithatë, e ka një mendim me të cilin unë nuk pajtohem: ajo mendon që njerëzit që janë më pak të mençur e të dijshëm, e dijnë që janë më pak të mençur e të dijshëm. E unë nuk mendoj kështu. Unë jam fuqimisht e bindur që secili person në këtë tokë mendon përvete që është i mençur dhe që ka të drejtë. Dhe duke e pasur parasysh këtë, kam fillu që debatet që janë të mbështetura në bindje të njerëzve (jo në fakte, edhe pse edhe kur ka fakte njerëzit kanë tendencë me debatu :D), me u mundu me i evitu sa më shumë (shpesh dështoj). Kjo sepse sado që mundohesh ti me elaboru dhe me shtjellu mendimin tënd apo pikëpamjen tënde, ai personi tjetër (në këtë rast i dijshëm apo i padijshëm), nuk ka më ndërru këtë qëndrim, pikëpamje apo mendim e në shumë raste mundohet TY me të bind që e ke gabim. Pikëpamjet e njerëzve janë të krijuar duke u bazuar në gjëra të ndryshme – se si i konvenon pozitës së atij personi, bindjeve e besimeve të tij e shumë e shumë gjëra të tjera. Për këtë, kam vendosë me e bo një qasje ku ‘secili e din ma së miri përvete’ – çka ti mendon e bën është mirë për ty, dhe çka unë mendoj dhe bëj është mirë për mua.

POR, and this is a huge POR, këtë qasje (që po mundohem me praktiku tash e sa kohë), po e vërej që jo të gjithë janë duke e praktiku, dhe këtu po ndodhë edhe problemi: unë NUK– pajtohem me shumicën e gjërave që i bën një pejon’ mesatar (shembull) por NUK i them në fytyrë, por ai vjen dhe MU më tregon se si ai nuk pajtohet me gjërat që unë i bëj. Dhe këtu vjen puna deri tek 1) rrafshi – duhet me ju bo rrafsh dhe me ju lëshu rrugën, ose 2) duhesh me hi në debat të nxehtë me ta dhe me ju thënë në fytyrë gjëra që je mundu gjithë jetën të mos u thuash, because believe me, they’re not beautiful. Dhe kjo përfundon ose duke i ftohur marrdhëniet me këta njerëz ose duke e evituar kontaktin me ta, për shkak të debateve e fjalëve që shumë lehtë kemi mujtë me i evitu e me mbajtë marrdhënie të mira me këta njerëz nëse secili veç kishim me e kqyrë punën dhe jetën tonë.

FF1-B41-F9-19-B5-401-D-89-C6-8-EFE19158-F7-B

***

Kam pafund komente e mendime rreth kësaj teme dhe kam raste konkrete që kam mujtë me i cekë e me i elaboru, megjithatë nuk është idea e gjithë këtij postimi që tash UNË me tregu çka mendoj që është mirë apo keq (për mua), sepse siç e ceka, secili e ka opinionin e vetë, pikëpamjet dhe qasjen e vetë ndaj gjërave dhe jetës që ai e bën. Të gjjitha gjërat që unë i bëj (ose nuk i bëj), i bëj sepse mendoj që ashtu është më së miri për mua – martesa, fejesa, shkolla, shëtitjet, aktivitetet, puna e të gjitha këto janë gjëra që secili person shpresoj që i bën sipas dëshirës së vetë dhe i përshtatet mënyrës së vetë të jetesës. Nuk është garë se kush e ka mirë apo kush e ka keq; gjëja e njejtë mund të jetë më mirë për dikë e më keq për tjetrin dhe thjesht nuk ekziston një përgjigje universale për një jetë të mirë sepse secili individ jemi ndryshe nga tjetri dhe i përjetojmë gjërat në jetë ndryshe nga tjetri. Për këtë, lutem dhe do të mundohem fuqimisht që gjatë jetës ta rrethoj vetën me njerëz konstruktiv, me njerëz që më mbështesin në atë që kam dëshirë me bo, me njerëz që më japin kritika kur kam nevojë, me njerëz që shtjellojnë, analizojnë dhe komentojnë mbi tema të ndryshme me mua; me njerëz nga fusha të ndryshme e me përvoja të ndryshme të cilët ndajnë eksperiencat e tyre me mua – në mënyrë që të mësoj nga gabimet dhe eksperiencat e tyre dhe bashkë me të mijat, të krijoj një jetë sa më të mirë me gjërat (e mira dhe të këqija) që do i has gjatë jetës. Jeta kurrë nuk është perfekte, megjithatë kemi mjaft kohë që të mendojmë dhe të mundohemi që të marrim vendimet më të mira të momentit dhe të mos kemi pendime të mëdha të cilat do na përndjekin gjatë gjithë jetës.

Secili e kemi një jetë, i kemi zgjedhjet tona, gabimet tona, vendimet tona. Mos ja falni atë jetë tjetrit, rrethit, shoqërisë sepse është vetëm e jotja.

1-B5-D1861-DD6-F-4292-B45-A-D76-C13862-DF3

And I am right

And you are right

And everything is quite correct.

 

Bye Almonds! Thank you, always.

 

DBCA570-C-F113-4-E17-8-BF4-867-F95-EFA0-A9

A56-AE36-C-252-A-4-B41-AF38-AD9-E8592-FFAF

Bloggin’ in the time of Corona… Episode II

Days of quarantine, social (media) distancing & other stories

Heeeellooo Almonds dhe civilë – non-almonds që i keni shterr të gjitha mundësitë e argëtimit dhe keni përfundu në blogun tim; that’s okay, welcome :D!

Nëse jeni duke e lexu këtë blog, do të thotë që you’ve made it – zyrtarisht i kemi kaluar 40 ditë (e kam planifiku me postu blogun të Mërkuren – blame the free time), që është edhe vetë kuptimi i fjalës Quarantine – quaranta që do të thotë 40. Edhe pse ende janë në fuqi vendime me masa të ndryshme që i ka vënë qeveria e vendit tonë dhe të gjitha vendeve anembanë botës, dhe nuk dihet deri kur kanë me zgjatë, besoj që e kemi kaluar atë pjesën ma të madhe e ma të vështirë të gjithë këtij izolimi e sakrifice, dhe mund të them që kemi bo mjaft punë të madhe dhe jemi adaptu mjaft mirë e shpejt, duke e pasë parasysh që ka qenë një gjë e paprecedentë për gati të gjithë ne, dhe poashtu na ka ndërruar jetën të gjithëve brenda natës. Pra, bravo të gjithëve (dhe mua, obvi :D)!

Untitled-1

Ky blog-post është ‘episoda’ e dytë e kësaj serie postimesh, ku para një muaj e gjysë, diku 3 ditë pasi kemi fillu izolimin nëpër shtëpia, e kam shkru një blogpost për atë se si unë e kam konceptu gjithë këtë punën e coronavirusit e të izolimit (apriori), si kam mendu që ka me më shërby i gjithë ky ndryshim në të përditshmen time (e të tjerëve), dhe pakashumë çka mundemi me bo gjatë këtyre ditëve të izolimit. Tash, pas 40 ditëve, po shkruaj më shumë se si në të vërtetë ky izolim ka ndikuar në mua, si po e shoh unë që mund të ndikojë tek njerëzit, çka në të vërtetë kam reflektu gjatë kësaj kohe, çka kam bo gjatë kësaj kohe e storie të tjera. Nuk është se e kam pasë një plan të përpiktë se çka du me shkru në këtë blogpost, megjithatë i kam mendu disa korniza brenda të cilëve do t’mundohem me qendru, dhe në këtë mënyrë me i strukturu mendimet që i kam pasë të shpërndara nëpër mendje gjatë gjithë kësaj kohe. Këtë postim e kam nda në dy pjesë (të dyja gjinden këtu), vetëm me pasë ma të lehtë me navigu dhe me bo pushim (ose me lonë n’gjysë :D) nëse ju duket shumë i gjatë apo i mërzitshëm.

I.

Isolation towards reflection

Disa ditë pasi kemi hyrë në fazën e vetë-izolimit, përveç që ja kam vënë vetës disa detyra të vogla që muj me i kry gjatë kësaj periudhe, e kam bo edhe një miniplan për self-care të cilit do të mundohesha me ju përmbajt, vetëm sa me pasë një lloj kornize që me ditë çfarë dite është dhe çka mundem me bo atë ditë. Asgjë e komplikuar; në një kalendar të vizatuar me dorë i kam vënë ditët e javës dhe në to kam shkru detyra të vogla të thjeshta në ditë të ndryshme, prej asaj se kur me i ndërru qarshafat, kur me e fshi dhomën, kur me i hekë vetullat e deri tek kur me i la flokët e të tjera. Përveç kësaj, çdo mëngjes e kam bo një miniplan se çka kom me bo atë ditë, ku kryesisht çdo dite ja kam caktu një ‘principal task’ – që do të ishtë detyra kryesore atë ditë, dhe detyra të tjera të vogla që e kam bo një plan me i përsëritë çdo ditë – shembull, me lexu, me dalë me vrapu apo me ecë, me ushtru pak ose me stretch, me punu në një research e të tjera.  Për këto kam shkru më gjërë poshtë tek pjesa e agjendës dhe planifikimit të ditës. Përveç këtyre, vendosa me fillu me shkru në ditar të jetës, një gjë shumë e pazakontë për mua duke e marr parasysh që nuk kam mbajtë një të tillë prej klasës së 7-të.

Arsyeja pse nuk mbaj ditar të jetës është se jam një person më shumë ekzekutiv, dhe me qejf e vullnet mundem veç me shkru plane e obligime/tasks të cilëve do t’mundohem t’u përmbahem dhe në fund i cross off the list. Në të kundërten, ditari i jetës më duket vetë sikur obligim, dhe e di që s’do të ishte një gjë e qëndrueshme që do e praktikoja për kohë më të gjatë. Sidoqoftë, shpesh më ndodhë me shkru ndjenja momentale diku nëpër skaje të agjendës, dhe ndonjëherë kur kthehem nëpër këto faqe dhe i shoh këto shkrime, përveç që reflektoj në to, më vjen mirë që e kam dokumentu një gjë të tillë sepse më ndihmon edhe me pa se ku jam sot e ku kam qenë atëherë. Për këtë arsye, dhe për faktin që këto kohë që po i kalojmë janë super të veçanta, mendoj që është një mundësi ideale për me i shpreh e shkru ndjenjat dhe mendimet që i kemi nëpër kokë, sepse edhe pse të gjithë kemi me i kujtu këto kohë për shumë gjatë, me siguri kemi me harru pjesën më të madhe se si jemi ndi, sepse kjo është çka njeri bën… harron. Rrjedhimisht, kam dashtë me mbajt track të këtyre ndjenjave e mendimeve të mija dhe me reflektu në to kurdo që do t’i lexoj, e mos me i harru vështirësitë, pasigurinë dhe konfuzionin që e kemi përjetu në këtë periudhë, sepse prapë, njeriu ka tendencë me i harru ato dhe prapë me gjetë pakënaqësi në normalitet e liri, edhe pse krejt çka duam sot janë normaliteti dhe liria.

Edhe pse nuk është që s’kam përvojë në të shkruarit e të përshkruarit të asaj se çka mendoj e ndjej (hiç ma larg duke e marr parasysh faktin që kam blog), kur fillova me shkru në ditar nuk e pata as idenë më të vogël se si po ndjehem, çka po mendoj dhe çka du me shkru. Andaj, thjesht e pyeta veten: Pranvera, qysh je ty u ndi në këtë sekond, dhe çka ki në mendje? Çka po të shqetëson e çka po të bën me u ndi mirë? Dhe kur fillova me shkru, shumë shpejt e kuptova që jom tejet e mbushur me energji negative, nervozë, shqetësim e ankth (edhe për shkak të #thattimeofthemonth dhe situatës politike në vend) dhe kuptova që kisha fillu aktivisht me i marr mbi supe të gjitha problemet e botës, me i absorbu thellë të gjitha lajmet negative që qarkullonin në media; më shqetësonin komentet (zakonisht palidhje) të njerëzve të ndryshëm për çështje të ndryshme (sidomos rreth pandemisë dhe izolimit), dhe konstant kisha tendencë me hy në internet e me e kontrollu numrin e të infektuarve e të vdekurve nga virusi në Kosovë dhe anembanë botës.

FEEE0-D65-9-E6-A-49-C2-81-FA-9-B468-E76-FCDE
Lloj i artikullit apo lajmit qe e kam injoru 😀

Pasi që e pashë që as vetë nuk po më pëlqen çka dhe si kom shkru dhe se si ju kom qasë gjithë kësaj situate, e kuptova që nëse vazhdoj me qasje të tillë kom me lujtë prej mendve pa mbërri me dalë n’dritë. Në një moment e paramendova nëse dikush kishte me e lexu ditarin tim dhe çfarë përshtypje të një njeriu super negativ e kisha lonë tek ai person, ku në fakt nuk jam person i tillë dhe nuk është pjesë e personalitetit tim. Kjo mënyrë e përceptimit, qasjes dhe përgjigjes ndaj kësaj situatë po më shkaktonte vetëm dëm, stres e ankth, dhe duhet pasë parasysh që nuk dihej dhe ende nuk dihet se edhe për sa kohë ka me zgjatë kjo situatë dhe çfarë pasoja ka me lënë tek ne. Përveç kësaj, kriza të tilla si kjo pandemi munden me u përsëritë gjatë jetës, e poashtu në përgjithësi kemi me u përball me sfida të ndryshme dhe vërshtirësi edhe në vazhdim, dhe duhemi me kuptu si individë, se nuk jemi ne ata që na duhet e mundemi me i marr të gjitha problemet mbi vete e me u mundu me ndryshu botën. Edhe pse jemi të rinjë me plot’ shpresë dhe vullnet, duhemi me u përball me realitetin dhe me faktin që shumë gjëra janë si janë dhe nuk mund t’i ndryshojmë; natyrisht që duhemi me u mundu me kontribu në ndryshimin dhe përmirësimin e tyre, por nuk duhemi me u shqetësu nëse nuk e shohim atë ndryshim menjëherë. Jo gjithçka varet nga ne; shpeshherë gjërat nuk janë në dorën tonë, dhe shqetësimi dhe preokupimi nuk ndihmojnë asgjë në këtë drejtim.

FB8-C6-FB3-7-B26-4-A9-E-8-C77-A07-F8-AA52-A3-C

Kështu, u ndala dhe fillova me analizu dhe me reflektu dhe ja pyeta vetës disa pyetje: Çka mundem unë, Pranvera, në këtë kohë të pandemisë e krizës në botë, me bo që me parandalu rritjen e përhapjes së virusit? Përgjigja e vetme ishte me pasë sa më pak kontakt me njerëz. Nuk jam mjeke andaj nuk kam aftësi me dalë e me shëru njerëz, keshtu që e vetmja gjë e mundur për me ‘kontribu’ në mospërhapje është që me u mundu me zvogëlu kontaktin me njerëz, gjë e cila në mënyrë më efikase arrihet duke qëndru në shtëpi. Pyetja tjetër: Nëse unë filloj me përcjell më pak statistika të të infektuarve, lajme super-negative (e të rrejshme shpeshherë), reagime e komente të njerëzve nëpër rrjete sociale (zakonisht ironike apo negative), a ka me ndiku kjo shpërfillje në rritjen/zvogëlimin e rasteve apo përmirësimin/përkeqësimin e gjendjes? Mmmmm, mendoj që jo. Nuk ka me ndiku as për të mirë e as për të keq në përgjithësi (tek situata). Pyetja e tretë apo më shumë si përfundim ishte se qysh muj me u mundu me u bo sa më produktive, me shfrytëzu sa më shumë kohën e me i ndje sa më shumë gjërat që i bëj, po në të njejtën kohë mos me ndje ankth nga ngjarjet që po më rrethojnë bashkë me mungesë të planeve, qëllimeve dhe aktiviteteve (të jashtme), që duke e komplementuar me pyetjet paraprake, dola tek përfundimi që do të bëj pushim nga rrjetet sociale (Instagrami dhe Facebooku), dhe do e zvogëloj në përgjithësi qasjen në internet. Zakonisht jam mjaft aktive në rrjete sociale, por ato asnjëherë nuk kanë hyrë mes meje dhe ekzekutimit të aktiviteteve duke e marr parasysh faktin që gjithmonë kanë ekzistuar këto ‘aktivitete’ (të përditshme të jetës). Me këtë ndryshim të gati të gjithë rutinës ditore, mendova që mundem me pasë tendencë me abuzu me këto platforma, dhe se as nuk do të shtoj vlerë tek të tjerët e as të tjerët nuk do të shtojnë vlerë tek unë, pasiqë jeta kishte marr një formë gati të njejtë tek të gjithë. Si përfundim, thjesht e shfrytëzova këtë distancë sociale dhe u distancova edhe virtualisht për një kohë.

BD222-FF4-7995-4860-8806-325-AD8-F2-D18-E

Si pasojë, fillova me lexu/dëgju sa më pak lajme (vetëm deri në atë pikë sa mos me qenë komplet injorante rreth asaj se çka po ndodhë në botë); kam pasë qasje minimale në rrjete sociale (vetëm në twitter, sepse it do be funny at times); dhe jam përqendru maksimalisht në veten time, (ri)njohje të vetëvetës, zhvillim të vetëvetës, pushim, reflektim dhe growth, si pasojë. Kam lexu shumë më shumë se që lexoj zakonisht, kam ecë/vrapu gati çdo ditë (e shpjegoj më poshtë pse kam dalë nga shtëpia dhe si e kam bërë këtë pa pasë kontakt me njerëz), kam dëgju podcaste, kam shiku Netflix (prapë jo në masë që kam dëshirë për me arrit rezultate –> 3 sezona në 2 ditë :D), jam ushqy më mirë e më lezetshëm (thanks to Mom tho), dhe kam bërë punë/detyra/tasks të ndryshme çdo ditë nga pak, one day at a time, për me mbajtë vetën aq të ngarkuar sa mos me u mërzitë, e aq të relaksuar sa mos me u ngarku shumë. Në këtë mënyrë, ditët më kanë rrjedh në mënyrë shumë natyrale dhe thjesht e kam heqë prej mendjes gjithë idenë se kur do t’përfundojë kjo situatë. Jam mundu që seciles ditë t’ja jap një kuptim dhe me nxjerr sa më shumë prej saj, me aq sa kam pasë në dorë pa e vra mendjen për të nesërmen. Sidoqoftë, nuk ka qenë produktiviteti qëllimi i këtij izolimi per se, dhe jo të gjithë kemi qenë në të njejtën pozitë për me ju qasë kësaj pandemie në mënyrë pozitive apo edhe neutrale.

A0-D391-F5-10-D4-4147-ACFC-4-F61-B4-CC369-F

Edhe pse me siguri keni hasë në shumë thënie/quote e postime romantike se si ne kemi pasë nevojë për diçka si kjo pandemi; se si kjo pandemi i ka dhënë një pushim botës nga i gjithë presioni që e ka pasë kohëve të fundit; se si duke qëndru në shtëpi kemi me këndu e vallëzu e kemi me gatu e me lexu e shumë gjëra të tjera të lezetshme që një njeri (gjithmonë) ka mujtë me i bo në shtëpi, ky izolim dhe ndalje e aktiviteteve (ekonomike) nuk është se nuk ka ndiku më shumë negativisht tek shumica e njerëzve. Kjo pandemi i ka gjetur njerëzit në situata të ndryshme, situata këto të cilat duhet t’i kemi parasysh dhe rrjedhimisht të krijojmë më shumë empati, mirëkuptim e solidaritet me njerëzit rreth nesh, gjë e cila definitivisht arrihet në shumë mënyra të tjera përpara se të marrim mundin të shpërndajmë ‘pozitivitet’ përmes postimeve e thënieve, sepse #quoteswontsaveyourlives. Natyrisht edhe thëniet pozitive, arti, HUMORI (sidomos ky i koronavirusit ka qenë epik :D) e të ngjashme kanë shpesh efekt pozitiv tek njerëzit në situate të këtilla dhe nuk po du në asnjë mënyrë me ju humb vlerën, megjithatë, në vazhdim do të flas edhe për perspektivat e njerëzve për të cilët absorbimi i motivimit dhe inspirimit për me vazhdu jetën normale dhe me u bo produktiv në këtë situatë  me siguri ka qenë më e vështirë.

C621-EBFC-60-A2-404-F-925-D-2-F23-E5-CE4878

How isolation found people

Përpara se me shkru se si kam reflektu nga kjo situate bashkë me ‘këshilla’ apo mendime që i kam zhvillu gjatë kësaj kohe, mendoj që njëherë duhet të kemi parasysh faktin se jo të gjithë njerëzit janë në pozitë të njejtë që të marrin diçka pozitive nga kjo pandemi, dhe thjesht mendoj që duhet me e acknowledge faktin që njerëzit kanë pasë momente ankthi, ditë e javë depresioni apo faza të tjera të vështira gjatë kësaj kohe, e si pasojë edhe nuk është që kanë mujtë me bo diçka produktive, me pushu apo me reflektu nga e gjithë kjo situatë, and that’s fine. Mbi të gjitha, me rëndësi është me e tejkalu gjithë këtë situate pa pasoja të mëdha.

Së pari, më duhet të flas për të ardhurat e njerëzve. Shumica e Kosovarëve (nuk di statistika, por besoj që një pjesë e madhe e popullsisë) në muaj shpenzojnë aq sa fitojnë, apo shpesh edhe më shumë se sa që fitojnë, duke u mbështetë në borxhe/kredite apo ndihmë nga familja e të afërmit. Pra, përveç që mezi e mbyllin muajin, nuk vjen fjala deri tek kursimet, sepse kursimet ndodhin vetëm atëherë kur shpenzimet janë më të vogla se të hyrat (e thjeshtëzuar dhe e përshtatur me formulën për të hyrat e një shteti, #economistswillknow). Kështu, mbyllja e shumicës së bizneseve, rrjedhimisht largimi nga puna e shumë punëtorëve, rrjedhimisht mospagesa e qerave, rrjedhimisht pranimi i më pak remitencave (…dhe zinxhiri vazhdon), shumë njerëz i ka lënë pa asnjë të hyrë mujore këto dy muajt e fundit, dhe ata që nuk kanë pasur kursime e kanë pasur jashtëzakonisht të vështirë të përballojnë mbijetesën në këtë periudhë. Fatmirësisht në Kosovë jemi njerëz kryesisht solidarë dhe të lidhur me familje, dhe kemi tendencë me e ndihmu njëri tjetrin në raste të këtilla, sidoqoftë, vetëm stresi që është shkaktu tek individët dhe familjet në këtë situatë, duhet me qenë e jashtëzakonshme. Dhe t’i thuash këtyre personave se kemi pasë nevojë për një pushim dhe ndalje të aktiviteteve ekonomike, dhe t’ju propozojmë atyre libra për të lexuar apo ushtrime fitnesi për të bërë në shtëpi, nuk është se ka me i ndihmu shumë e as mi ju lehtësu gjendjen në të cilën janë. Sidoqoftë, njerëzit si specie jemi të krijuar për me mbijetu, dhe përderisa kjo në çka po kalojmë është kolektive, besoj që ka me pasë lëshime për mospagesa të obligimeve dhe ndihma të tjera të cilat do u lehtësojnë situatën njerëzve, dhe si çdo herë tjetër, do ia dalim bashkë.

Së dyti, kjo pandemi nuk i ka zhdukë pabarazitë në shoqëri. Të thuash se virusi nuk bën dallime në mes të të varfërit dhe të pasurit, në mes të shtresave të ndryshme shoqërore e racave të ndryshme njerëzore nuk është e saktë. Nuk po du me u thellu në këtë çështje sepse besoj që është e nënkuptueshme dhe temë e pafundme, sidoqoftë, shkurt – të pasurit do të jenë më të sigurtë, do të kenë më shumë mundësi me u testu dhe me u rikuperu nëse veç infektohen; do të kenë më shumë mundësi se si ta kalojnë dhe të argëtohen në këtë izolim, dhe më pak stres për sa i përket çështjeve financiare e shëndetësore. Grupet e marxhinalizuara prapë do të jenë më të prekur (si në çdo krizë tjetër), dhe kjo pandemi do i thellojë dallimet në këto grupe – më shumë të varfër do të vdesin; më shumë njerëz që punojnë punë më të pasigurta do të jenë të rrezikuar, e të tjera. Dhe prapë, t’a romantizosh këtë pandemi sikur ka qenë e nevojshme për njerëzimin, dhe t’u tregosh atyre se sa bukur është me qenë në shtëpi e me pushu e me shiku Netflix, nuk është se ka me pasë efekt pozitiv tek këto grupe sepse nuk vlen e njejta për ta. Natyrisht, ngritja e vetëdijesimin dhe ndarja e aktiviteteve nga njerëzit me influencë me siguri ka pasur efekte pozitive tek të informuarit e njerëzve dhe argëtimit të tyre në këtë kohë, megjithatë në fillim i kam marr shumicën si të tepërta, dhe kjo është edhe një ndër arsyet pse kam vendosë me qëndru larg rrjeteve sociale në fillimet e këtij izolimi.

Së treti, ky izolim dhe distancim social nuk është përceptuar njejtë nga të gjithë njerëzit, veçanërisht nëse e marrim parasysh relacionin e një individi me shoqërinë dhe ekspozimin në të – shkurt – tek njerëzit që janë introverta dhe tek ata që janë ekstroverta. Shumica e njerëzve që i kam njoftu gjatë jetës kanë pasë tendencë me thonë përvete që jane introverta, ndoshta se kjo i bën me tingëllu më të veçantë apo më misteriozë (just saying), apo janë më ‘të urtë’, më të ‘rezervuar’ e më pak ekspresivë dhe e kanë konceptu vetën si të tillë. Por kur e kam analizu qasjen e tyre në shoqëri e me njerëz të tjerë, se sa kalojnë ata kohë vetëm apo me të tjerët, dhe se si ndjehen (apo duket që ndjehen) kur janë vetëm apo me njerëz, kam mujtë me kuptu që shumica prej tyre në të kundërten kanë nevojë për praninë e njerëzve të tjerë dhe e kanë vështirë me përballu vetminë (të pakten unë e konceptoj kështu këtë klasifikim). Sidomos ne shqiptarët kemi tendencë me qenë outro, sepse jemi popull kolektiv dhe jemi mësu me kry aktivitete të ndryshme bashkë me njerëz të tjerë. Shumë prej njerëzve që i njoh shkojnë në fitness bashkë me dikë, dalin me pi kafe me shoqeri, nuk munden me dalë vetëm me ecë apo vrapu, nuk munden me qëndru më shumë se disa orë pa folë me dikënd e të tjera. Dhe për këta njerëz, që literally kanë nevojë për praninë e tjetërkujt apo të jenë në mes turmave njerëzisht apo të pakten të shohin njerëz të tjerë, kjo periudhë me siguri ka qenë e tmerrshme dhe e vështirë për t’u konceptuar e pranuar (sidomos në fillim). Të mos dalësh në kafe me shoqëri, të mos shkosh në punë e të takohesh me kolegë, të mos shkosh në kllab të Premten mbrëma e të mos shohësh pothuajsë fare njerëz në rrugë, mundet me qenë shumë stresuese dhe t’u sjellë ankth tipave të këtillë të njerëzve. Dhe promovimi i aktiviteteve shtëpiake dhe romantizimi i tyre nuk besoj të ketë pasur edhe shumë efekt pozitiv tek ata, sidoqoftë, në fund të gjithë besoj që janë adaptuar vetëm se duhet të kemi parasysh që këta njerëz e kanë pasur më të vështirë me e pranu këtë realitet e me u përshtatë me të.

Së katërti, njerëz të ndryshëm kjo pandemi i ka gjetur në pozita të ndryshme. Çka po du me thonë me këtë është që jo të gjithë ne (po e marr shembull vetën) kemi qenë duke punu në qytetin ku jetojnë edhe prindërit; kemi pasë vetëm plane ‘të thjeshta’, pra eventualisht me udhëtu diku e të ngjashme. Dhe kur janë vënë masat për mbylljen e të gjitha hapësirave, shumicës së bizneseve, ndalesën e të gjitha aktiviteteve dhe mbylljen e kufinjëve, krejt çka kam pasë me bo është mos me shku mo në punë, me vazhdu me qëndru në shtëpinë ku jetoj, dhe me i anulu udhëtimet që i kam pasë të planifikuara (dhe disa aktivitete të tjera). Për shumë njerëz të tjerë e gjithë kjo situatë ka qenë shumë më e vështirë, më e komplikuar, dhe shumë prej tyre kanë hequr dorë nga gjëra shumë më të mëdha (lifechanging) të cilat ndoshta i kanë planifikuar me muaj e vite. Shembull, kur kam folë në Skype me tri shoqe që i kam pasur në studime në Maastricht, të trija kishin storie të ndryshme se si i ka gjetë kjo pandemi. Njëra prej tyre, pasi ka qenë në vendlindje – në Indi për vetëm disa muaj sa për me u përgaditë për me u kthy në Holandë, e bashkë me bashkëshortin e saj me fillu atje punën dhe jetën e re, i është anuluar fluturimi dy herë dhe është dashur të kthehet në Indi e ta anulojë gjithë zhvendosjen që e ka planifikuar për kohë aq të gjatë, e që ka qenë lifechanging për të. Pra, është dashur të heqë dorë nga zhvendosja, e bashkë me këtë tash është jashtëzakonisht e pasigurtë se kur, si dhe a do e merr vizën për punë për të shkuar në Holandë kur gjithë kjo të mbarojë. Tjetra është shoqja ime nga Qipro, e cila kishte shkuar në Holandë vetëm për t’u konsultuar për temë të diplomës dhe për të kryer disa punë atje, por bash në atë kohë janë mbyllur kufinjtë dhe ka qenë jashtëzakonisht e komplikuar për me u kthy në Qipro, dhe kështu i është dashur me vazhdu me qëndru në Holandë. Pra çka për të ka qenë vetëm një udhëtim 2 javor, është zgjatur për muaj bashkë me pasigurinë se edhe sa do të mbesë atje dhe çka do të ndodhë në vazhdim. Fatmirësisht ka se ku me qëndru gjatë qëndrimit në Holandë. E treta është shoqja ime nga Kroacia, më saktë nga Zagrebi, e cila sapo ishte kthyer në Zagreb dhe kishte fillu me kërku punë (dhe kishte marr disa përgjigje për intervista), dhe pas shpalljes së rregullave për vetë-izolim, përveç që të gjitha intervistat i janë anuluar, në Zagreb atë kohë ndodhi edhe një termet i cili përveç që shkatërroi disa pjesë të qytetit, i la njerëzit edhe të traumatizuar për javë të tëra, duke qenë në dilemën ‘me dalë nga shtëpia, apo mos me dalë’. Kam dëgjuar, e me siguri edhe ju keni dëgjuar nga të afërmit e shoqëria me dhjetëra raste të tjera (apo edhe vetë jeni një rast i tillë); gratë shtatzëna, çifte që kanë pasë me u martu, studentë të vitit të parë apo ata që kanë planifiku me diplomu; studentë që janë duke studiu jashtë e ju është kompliku e gjithë eksperienca, njerëz të cilët sapo kanë fillu biznesin e tyre apo punën e re, nxënësit që e kanë mbrëmjen e maturës (mos t’i harrojmë :D), e  shumë e shumë raste të ngjashme për të cilët kjo periudhë ka qenë edhe shumë më e vështirë për t’u konceptuar e pranuar. Prapë, gjithçka do të bëhet mirë dhe të gjithë do e tejkalojmë, por t’u thuash këtyre njerëzve se kjo pandemi është një mësim i mirë për të gjithë dhe se delfinat po notojnë prapë në Venedik pas dhjetëra vitesh, nuk është se do të jetë edhe shumë lehtësuese për ta.

Gjëja e fundit është që do t’ketë njerëz që do të semurën (e vdesin), e të afërm të njerëzve që do sëmurën e vdesin. Dhe edhe nëse ti apo unë nuk jemi të prekur e me fat të mirë do e kalojmë këtë situatë pa pasoja, duhet të kemi parasysh që kjo pandemi dhe kjo situatë do të mbahet në mend për shumë njerëz shumë më keq se sa për ne. Për këtë, përderisa jemi tek grupi i dytë i njerëzve dhe kujtimi më i rëndë që do mbetet nga kjo periudhë është izolimi, mospirja e kafeve jashtë, ndalja e disa aktiviteteve e si gjëra të mira kalimi i kohës me familje, reflektimi, relaksimi e pushimi, prapë nuk duhet të harrojmë që si tërësi ka qenë periudhë traumatike, e papritur, dhe e vështirë për të gjithë. Andaj në vend se të qahemi për cka kemi humbur, për çka na ka marr malli apo se na kanë humb nervat dhe na është bërë bajat i gjithë ky izolim, të mundohemi të marrim atë çka mundemi nga kjo dhe t’i përmirësojmë gjërat që mund t’i përmirësojmë në këto kushte që jemi, (e që shpresojmë që s’do jemi kurrë më). Natyrisht, të gjithë i kemi dhe do t’i kemi ato ditët apo momentet që we just snap, po nuk kemi llogari që një qasje të tillë ta bëjmë stil jetese tash (e asnjëherë).

FBB21-BA9-1-E79-45-C3-857-B-583100115-DC2

II.

Some stuff I learned or re-learned

Në këtë periudhë 40 ditëshe kam qëndru vetëm më shumë se kurrë ndonjëherë (as sikur në verën 2012 kur vllau e motra kanë shku në Amerikë për Work&Travel dhe pata përfundu sikur Dopey tek Borëbardha). Edhe pse e kam mbyll Instagramin e Facebookun; nuk i kam percjell lajmet (sidomos të portaleve 😀 😀 :D), dhe nuk kam folë e kaluar kohë me shumë njerëz, sidoqoftë e kam përcjellë progresin e kësaj pandemie përmes artikujve të ndryshëm, podcastave e dokumentarëve për të marr aq dije saqë me kuptu shkallën e seriozitetit të kësaj situate, me injoru gjëra të pavërteta, të pabaza e sidomos teori të konspiracioneve, dhe thjesht me u mundu që në këtë mënyrë me e bo një ‘analizë konstruktive’ ose thjesht me bo me pasë sens e gjithë kjo gjë (nëse ka), në mënyrë që me mujtë me reflektu në ndonjë mënyrë prej gjithë këtij kaosi. Kështu kam mujtë ma lehtë me kuptu se çka më duhet me ndryshu, me përmirësu apo me pranu tek vetja, tek qasja me të tjerët e në përgjithësi me jetën, dhe i gjithë ky proces si përfundim edhe më kanë ndihmu me e përballu këtë periudhë kaq lehtë e mirë. Por natyrisht, këtë blog nuk kam mujtë me shkru pa i kalu këto gjëra, dhe gjithmonë na nevojitet kohë për me kuptu diçka. To reflect, we need time, and when we go through things, we must go through them. Në vazhdim kam shkru disa prej reflektimeve/gjërave që i kam kuptu këto ditë, dhe që në këtë kontekst po i shkruaj si këshilla, edhe pse janë vetëm mendime që po i them më zë të lartë :P.

B094-AE96-C2-A6-4-C32-B2-BD-6876-C3-FFCD92

Bullet Journal has, and will always save my life.  

Ata që më njohin, më përcjellin në Instagram apo e kanë lexu blogopostin për Bullet Journal, munden me pasë idenë që jam person i fiksuar pas bllokave/notebooks/journals, dhe të shkruarit plane ditore/mujore/obligime/tasks në to. Kam blloka të ndryshëm për gjëra të ndryshme, ndërsa në mënyrë konsistente shkruaj vetëm në BuJo, të cilin si koncept e praktikoj prej vitit 2009 dhe deri tash i kam përfunduar gjithsej 7 të tillë. Ditën që të gjitha planet u anuluan nga pandemia, që nuk kisha më me shku në punë dhe që praktikisht s’kisha mo ndonjë ‘obligim’ të caktuar, e lash’ dikund anash BuJon time sepse e pashë si të kotë me mbajtë agjendë në këto ditë izolimi ku praktikisht krejt’ çka kemi me bo është me qëndru në shtëpi, e rrjedhimisht, s’kam as çka me shkru në të. Sidoqoftë, pas 2-3 ditëve pa koncept e të humbura kot, ku njëkohësisht edhe e morrëm vesh që gjithë kjo situatë me gjasë do zgjasë për javë e mos për muaj, e kuptova që tash ekziston një realitet i ri, dhe po nuk e planifikova e strukturova ditën përshtatur këtij realiteti, atëherë përveç që kom me humb kohën kot, as nuk kam me u ndi mirë e as me kalu mirë dhe veç kam me mbetë ty e shty prej ditës në ditë. Kështu, së pari e krijova një listë të quajtur ‘Quarantine Tasks’, ku kam listuar gjëra të ndryshme që muj me i bo në këtë kohë, e që ose i kam shty tash e sa kohë ose janë thjesht time-consuming dhe nuk ju vjen rendi (shembull: me i la perdet, me i la jaknet e dimrit, me i ndërru rrobat e dimrit me të verës, me i rregullu fajllat në telefon e kompjuter, e të tjera). Përveç kësaj liste, çdo mëngjes kam shkru disa gjëra që kam planifiku me i bo atë ditë, e nëse kom pas motiv, e kam shtu edhe një gjë prej kësaj Quarantine Tasks list. Asnjëherë nuk i kam bo presion vetës që gjithsesi me i përfundu të gjitha, megjithatë asnjë ditë nuk më ka shku edhe krejt’ huq e nuk kom ra në gjumë me atë ndjenjën që e kam humb një ditë kot. Çka nuk kom kry sot, e kom shty për nesër. Dallimi me listat e periudhës BC (Before Coronavirus) është që nuk kom bo plan në Mars se qysh du me i ngjyrosë flokët me 20 Shtator, e as qysh sot i kom ndërru rrobat e dimrit me të pranverës, e më 27 Tetor kom me e bo  të kundërten. Just day by day, task by task. Si përfundim, tash u bënë 40 ditë që e kam mbajtë një ritëm shumë të lezetshëm ditor me proporcion të lezetshëm në mes të pushimit, obligimeve shtëpiake, aktiviteteve fizike, argëtimit e të tjera. Në fund të fundit, në pandemi jemi, s’jemi tu zbulu kurgjo.

E4-CBD06-D-12-B6-44-F6-BDC6-80618-B359-CE1

Diversify your Portfolio

Koncepti i portfolios së diversifikuar (eng. Diversified Portfolio) është koncept i njohur në financa të korporatave, ku bëhet fjalë për portfolio të letrave me vlerë apo të investimeve. Duke e diversifiku portfolion me letra të llojeve të ndryshme me vlerë – Bono, aksione vendore e ndërkombëtare, investimeve afatshkurtëra e shumë të tjera, një investitor në këtë mënyrë e zvogëlon rrezikun e gjithë portfolios (në rast të rënies së vlerës së letrave me vlerë për shkaqe të ndryshme), duke pasur diversitet – letra me vlerë me më shumë risk, dhe letra me vlerë me më pak risk. Për sqarim: për me pasë një portfolio të tillë, do të kisha blerë aksione të Google apo Apple (që i konsideroj si low risk stocks), dhe letra me vlerë që janë më pak të sigurta por që në raste mund të sjellin edhe fitime të mëdha të papritura (të ndonjë start-upi që sapo ka shku IPO). Dhe nëse njëra dështon, do i kem fitimet e letrave të sigurta për me mi mbulu humbjet nga letra tjetër me vlerë. Mundet me qenë pak abstrakte për ata që nuk kanë studiu ekonomi e financa, por po e përdori si analogji për me shpreh atë që po du me shpjegu. Secili person e ka një identitet, dhe ky identitet i krijohet në mes të tjerash edhe duke i dhënë rëndësi më të madhe disa gjërave e rëndësi me të vogël gjërave të tjera. Në këtë mënyrë, ky person koncentrohet dhe jap më shumë nga vetja për disa gjëra; këto gjëra e bëjnë të ndihet më i/e plotë, dhe shpeshherë edhe ia dedikon shumicën e kohës së jetës këtyre gjërave. Megjithatë, persona të tillë, në rast se e humbin këtë gjë që e kanë kaq për zemër e që në një mënyrë edhe i identifikon ata, mund të pësojnë krizë identiteti apo thjesht nuk e marrin vetën kurrë më pas kësaj humbjeje. Të tillë ka shumë – njerëz që japin gjithçka për një sport, pas parasë e luksit, pas punës së tyre, pas një personi tjetër apo fëmijëve të tyre, pas një ideje apo ideologjie, e të tjera. Dhe si çdo gjë në jetë, asnjë posedim i yni nuk është bash i yni (tingëllon fetare, por besoj në këtë gjë), dhe në çfarëdo momenti të jetës mund ta hupim atë. Nëse jemi futbollist, mund të lëndohemi aq keq sa të mos luajmë më asnjë lojë në jetë; nëse jemi të pasur, well… I don’t have to explain this one; mund ta kemi një të dashur që ‘është gjithçka’ për ne e shumë lehtë ta humbim e të tjera e të tjera. Dhe këta njerëz kanë tendencë me përfundu në depresion, u humb kuptimi i jetës, e në raste fatale, edhe e përfundojnë jetën e tyre. Nejse, unë i mora të gjitha rastet ma të rënda, sidoqoftë gjatë karantinës më shumë se kurrë kam mujtë me kuptu se duhemi me e shpërnda interesimin dhe dedikimin tonë në më shumë gjëra dhe të fushave e të natyrave të ndryshme, sepse siç e pamë edhe me këtë pandemi, nuk i dihet kurrë se kur apo si mund t’i humbin këto gjëra, ndërsa jeta vazhdon. Ata që kanë qenë njerëz vetëm të kafeve apo kllabave, për ta ka qenë shumë më vështirë me e vazhdu një jetë si kjo në izolim. Ata që kanë qenë super të dedikuar në punën e tyre, gjatë kësaj kohe ju është dukur tmerr që të mos paraqiten në punë çdo ditë (e për këtë ndoshta s’kanë mbërri me zhvillu ndonjë hobi apo aktivitet tjetër jashtë punës). Ka edhe shumë e shumë shembuj të tillë që në momentin që ju është ndaluar një aktivitet apo e mirë e jetës (e që kanë menduar që kurrë nuk do u ndalet), nuk kanë ditë se ku me msy (tiktok I guess – FORE:D). Dhe me diversifikim të portfolios apo shpërndarjes së interesave, edhe në raste të këtilla si kjo pandemi, do jemi më adaptabil dhe do kemi arsye e mënyra të ndryshme për të mbijetuar. Sepse na duhet jetuar, çdo ditë (fuqishëm :P).

Improvise. Adapt. Overcome.

I mean… DUH… Me siguri ekziston ndonjë studim, të cilin natyrisht që s’e kam këtu me citu, por po i referohem: njerëzit që janë më adaptabilë, kanë më shumë sukses në jetë. :D. Jeta është plot me të papritura, baticadhezbatica :D; ndërrojnë trendet; ndodhin katastrofa natyrore, dhe natyrisht, ndodhë edhe një pandemi që sjellë papunësinë më të  madhe të regjistruar në historinë e ekzistencës njerëzore 😀 sepse UNË JAM në mid-twenties në planifikim e sipër për me fillu jetë të re e të pavarur të një të rrituri. PO NEJSE. :D. Edhe pse e gjithë kjo do kalojë dhe lutemi që një gjë e tillë nuk do të përsëritet, gjithmonë duhet të kemi parasysh që edhe nëse nuk përsëritet, ka gjasa me ndodhë diçka krejt tjetër që as nuk mundemi me paramendu (si këtë herë), dhe mos me qenë fare të përgaditur për të (si këtë herë). Për këtë, nuk mund të mbështetemi e të garantojmë që e kemi një personalitet të pandryshueshëm, një lloj të qasjes ndaj gjërave; që do e punojmë punën e njejtë gjithë jetën apo që do e kemi rutinën jetësore të caktuar deri në ditën e fundit të jetës. Sepse janë këta njerëz të fiksuar në mos-ndryshim që në momentin që ka dalë interneti, telefoni mobil, blerja online, automatizimi i shërbimeve apo ndonjë inovacion tjetër; është bërë krizë financiare apo ndonjë krizë tjetër; kanë ndërruar vendbanim apo nuk janë rahatuar me karrierë – që nuk kanë mujtë me u adaptu për me e kapërcy atë situatë, dhe kanë dështu. Kjo reflekton edhe tek të bërit biznes dhe tek inovacionet – ata që nuk i janë përshtatur trendeve dhe kërkesave, kanë dështuar. Dhe meqë kjo situate me pandemi ndodhi shumë shpejt, na është dashtë së pari me improvizu – me bo gjithçka çka kemi pasë në dorë, me u adaptu (e me pranu realitetin e ri), e në këtë mënyrë edhe kemi me e tejkalu gjithë këtë situatë. Dhe nëse hala sot ka njerëz që flasin se si ka qenë më mirë në ‘kohë të Titës’ apo para luftës apo para coronavirusit, atëherë më duhet me i lajmëru që nuk i kanë punët mirë. E kaluara është shku e na duhet me shiku përpara.

Internal stimuli > external stimuli

I gjithë blogu im kryesisht (mendoj) që është rreth asaj se duhet t’ju dijmë vlerën gjërave ‘të vogla’ (të mëdha por që nuk kanë çmim)/jo materiale; se si në fund të fundit të gjithë duam të ndjehemi mirë e të jemi versioni më i mirë i vetëvetës (dhe se si mund ta bëjmë këtë), se si lumturia në fund të fundit vjen nga brenda (sado klishe që është) e të tjera, but you get the point. Dhe natyrisht që nëse shkruaj për këto gjëra, edhe i praktikoj në shumicën e rasteve (here i am writing 6000+ word blogposts so trust me, i praktikoj dhe besoj në gjërat që i shkruaj #ipracticewhatipreach :D). Dhe vetë fakti që ka kohë që e kam këtë stil të jetesës (që e kam përshkru më poshtë), në këtë situatë të izolimit e të distancimit social nuk e kam pasur edhe shumë problem me u përshtatë në këtë jetë të re që na është dashur me e bo. Jam person që mund të rri tepër në vetmi (mami po më thotë që e kam kriju Zajednicën në shtëpi me dhomën time:P), jam person që dal relativisht pak (sidomos jetën e natës nuk është që e kam për merak VEÇ KENI ME PA MBAS KARANTINES THO 😀 😀 :D), jam person që ‘i nxirri vetës punë’ dhe e angazhoj vetën me obligime, nuk mërzitem lehtë; zgjohem herët, e dashuroj natyrën dhe e shfrytëzoj në maksimum, e dua më shumë kafen në shtëpi se sa jashtë, merrem me sport, KAM QENUSH (absolute advantage :P), e të tjera. Këto gjëra që i listova nuk janë medoemos gjëra pozitive apo diçka për ta lavdëruar veten, sidoqoftë janë gjëra të cilat i vlerësoj dhe në të cilët kam punuar për t’u bërë person më i mirë dhe për t’u ndjerë më mirë (për mendimin tim), dhe zakonisht edhe jam ndje më mirë. Asnjë gjë prej çka përmenda nuk është diçka luksoze apo e paarritshme andaj edhe nuk është diçka për cka mundem me u krenu – çdokush që dëshiron, mundet me i bo. NEJSE, ku deshta me dalë me këtë është që shumica e gjërave që kemi mujtë me i bo gjatë karantinës më janë përshtatë me gjëra që veç i kam praktiku me vite. Kështu, shumë shpejt kam mujtë me u adaptu në këtë të përditshme të re, dhe edhe pse kam heqë dorë nga disa gjera, kam vazhdu me jetë gati normale vetëm se e kam rritur intenzitetin e disa gjërave gjatë karantinës – i kam lexu 7 libra për 40 ditë, kam vrapu apo jog deri në 17 kilometra në ditë, kam shiju momente të mëngjesit e të perëndimit të diellit duke pi kafe në shtëpi e shumë gjëra të tjera që nuk kanë pasë të bëjë me kënaqësi që vijnë nga jashtë. Dhe këtë periudhë i kam vlerësu edhe më shumë dhe i jam falemnderu vetës që e kam pasë këtë sistem ‘set in place’ e që nuk më është lëkundë as në një periudhë të vështirë si kjo e pandemisë. Dhe natyrisht që do i vlerësoj edhe gjërat që vijnë nga jashtë e sapo të dalim nga izolimi do i vlerësoj më shumë se kurrë, por asnjëherë nuk do e lejoj që identiteti dhe interesat e mija të përbëhen nga diçka që si këtë herë, janë zhdukur brenda natës. Kështu, ky izolim më shumë se kurrë më ka bo me kuptu që stimujt e jashtëm janë vetëm vlerë e shtuar, por asnjëherë s’duhen me qenë vetë esenca jonë.

B88-E7-FD8-AA55-4-BC1-B0-A0-4-B4516-D99-F26

Gjëra të tjera të nënkuptueshme:

  • save that fuckin money
  • talk less, read more
  • each day should have a name (and i’m not talkin about monday – sunday)
  • nothing is actually ‘urgent’
  • (social) media won’t save your life
  • dogs are antidepressants
  • intrinsic motivation>extrinsic motivation

(et al.)

Dhe për fund:

You spend most of your life inside your head…

Make it a nice place to be.

(especially when you can’t get distracted by the outside you’re isolated from).

***

Afterword

Thank you almonds for always coming back. Gjitha këto që i shkruaj janë reflektime e mendime të mija; asnjëherë nuk janë absolute, dhe gjithmonë evoluojnë. Nëse sot do e lexoj blogun që e kam shkru para 3 viteve, apo nesër e lexoj blogun që e kam shkruar sot, gjithmonë kam me gjetë diçka që nuk me pëlqen, me çka nuk pajtohem apo për çka kam ndryshu mendim. Por gjithmonë gëzohem nëse e shoh një gjë të tillë, sepse do të thotë që kam ndryshu dhe kam përparu në një mënyrë apo tjetren, pra kam grow. Sidoqoftë, në çdo postim mundohem të shkruaj mendime sa më të sinqerta dhe gjëra që besoj që janë universale dhe që edhe dikush nga ju ka ndoshta i ka mendu apo përjetu. Dhe sikur vetë kur lexoj diçka të shkruar nga dikush tjetër dhe e gjej vetën tek ato shkrime, më vjen mirë nëse edhe dikush mundet me ‘relate’ me çka unë kom shkru, sepse kështu e kupton që nuk jemi vetëm. Kjo vlen sidomos në këtë kohë që jemi duke e kalu të gjithë së bashku, dhe nëse në ndonjë mënyrë ju ka bo mu ndi mirë ky postim, unë kom me qenë super e lumtur që blogu im ka shtu vlerë tek të paktën një person tjetër. Me siguri që kam harru me i cekë shumë gjëra, e edhe shumë gjëra veçse i kam përsëritë. Po për me e qitë këtë blog në dritë, nuk po guxoj me e analizu shumë sepse then it doesn’t even make sense anymore :D. Thank you & stay safe (and possibly home)! Deri në të tjetrën… ❤

5257-EA38-2-D71-4-E15-9330-9-DE6-D732-BA68

Uhh… edhe harrova me shpjegu pse kam dalë me ecë apo me vrapu ndërsa kemi qenë të shtyrë apo të detyruar me qëndru në shtëpi: 1) Nuk kam as oborr as ballkon, dhe në shtëpi kemi qenush. Dhe qenushi don me dalë diku për me i kry nevojat e veta, dhe duhet me dalë 2 herë në ditë për me bo atë gjë. Kështu, ose une ose babi, ose une dhe babi (apo dhe mami), kemi dalë ndonjëherë në vende të posaçme ku nuk ka pasë njerëz, që qenushi jonë me i kry këto nevoja. 2) Për me vrapu, gati çdo herë kam dalë në orën 6:00 të mëngjesit, në mënyrë që me meditu dhe me e lëvizë trupin, sepse siç e ceka, nuk kam as ku me marr ajër të pastër. Dhe jam siguru që mos me promovu këtë sjellje (prapë s’po e promovoj), dhe çdo herë që kam dalë i kam pa maksimum 2-3 persona të rregullt ecësish/vrapuesish që i shoh edhe në kohë jo-pandemie. Ju siguroj që kontakti im me njerëz ka qenë minimal, saqë kam fillu me mendu që kur kom me ndejtë me njerëz s’kom me ditë qysh me u sill. Fenkju për mirëkuptim! ❤

B0-CA9399-2320-454-B-8443-D11-CD9-F7-FB37

Bloggin’ in the time of corona…

(…virus, but you get the point)…

 

Episode I (dhe s’garantoj qe ka me pase episoda te tjere, in case we out :D)

 

Hellooo Almonds, dhe mire se ju gjej te gjitheve ne shtepi (finally:P) <3!

Ky vit, sic eshte pershkruar dhe ilustruar edhe nga shume specialistë dhe ekspertë memesh, mund te pershkruhet dhe permblidhet me se miri me nje video:

Untitled-1

(video e plote ne @Refinery29).

Dmth, te gjithe ata qe i perkasin grupit qe 2019 ka qene vit i keq (perfshire mua), dhe 2 javet e fundit te 2019 i kane jetu shkel’ e shko e duke prite me fillu nje vit e nje dekade e re – nje kapitull i ri, faqe e re, me endrra, plane e misione qe do i realizojne kete vit… we regret and we sorry. Definitivisht, 2021 gon’ be our year. #cantwaitfor2021 #9monthstogo

Kete blogpost vendosa me shkru sepse OBVIOUSLY kam kohe te lire dhe nje motiv e arsye ekstra per te shkruar… Tash e disa dite (ne Kosove), jave (ne Europe) e muaj (ne Bote), jemi duke u perballe me nje situate qe gjeneratat tona besoj nuk jane perballur asnjehere: nje pandemi, nje virus lehte i shperndarshem; nje izolim i jashtezakonshem (not the one we’re used to:P); nje pasiguri dhe panjohuri per te ardhmen e afert e percjellur me nje krize, frike e panike per kete situate. Fale internetit e informatave qe na vijne nga jashte, jemi duke u munduar me e PARANDALU sa me shume perhapjen e ketij virusi (se me perballu s’po muj as me e paramendu) ne ate menyre qe na kane keshillu – duke qendruar ne shtepi qe me e zvogelu sa me shume mundesine e perhapjes me te madhe te virusit, te infektimit te te tjereve dhe infektimit tone nga te tjeret. Pra, kemi vendose me qendru ne shtepi. E kete blogpost nuk po e shkruaj per stresin, ankthin apo vuajtjen me te cilen jemi duke u perballur, per letrat e wc-s qe i kemi ne stok ne shtepi, per t’hollimin e lekures se duarve nga perdorimi i alkoolit 90% apo per rritjen e cmimeve te mallerave ne dyqane per shkak te panikes se shkaktuar nga njerezit (sepse tashme jane diskutuar e sterdiskutuar). Kete po e shkruaj per faktin se sado alarmante te jete gjendja apo sado e padeshiruar te jete kjo situate ne te cilen ndodhemi, eshte nje gje qe ka precedente ne boten ku jetojme e qe ndoshta nuk eshte as e fundit, e poashtu, shikuar nga nje kendveshtrim tjeter ka nxjerr edhe disa gjera pozitive nga te gjithe, meqenese si duket i kemi harruar disa gjera esenciale qe jane te rendesishme per ne, dhe kemi abuzuar paksa me gjera te tjera me pak te rendesishme.

Pak kontekst

Sic e kam pershkru ne blogpostin e fundit (nentor 2019), viti 2019 ka qene vit teper i mire per mua, po ne te njejten kohe shume sfiduese e shume e veshtire, dhe t’ju them te drejten, mezi qe kam prite me perfundu. E kam shkru ate postim vetem 1 muaj pasi qe jam kthy nga studimet jashte, dhe edhepse kam qene e vetedijshme qe jam duke u perballur dhe qe do kisha vazhdu me u perball me nje post-a-year-abroad depression, nuk e kisha pas’ dite qe ka pase me zgjate e me qene edhe me e veshtire se qe e kam parashiku, duke ja shtuar edhe faktin qe ka qene fillimi i dimrit e qe direkt ndikon tek disponimi im (e tek shumica besoj).

Si person nostalgjik qe jam, non-stop kam pase tendence me krahasu veten ose me ate se si kam qene dhe se cfare kam bere para se te shkoj ne Holande (2018 e perpara) ose me ate se cka kom bo gjate vitit ne Holande #screwthemSnapchatMemories. Dhe motivi per me bo dicka tash, ka qene shume me i vogel sepse e kisha ndjenjen qe ckado qe do t’bej nuk ka me me sjelle ne ate pike se ku kam qene me heret. Kam qene (dhe jam) ne nje faze tranzicioni me pune dhe ‘karriere’ (long story), andaj kam qene ne pritje qe ky tranzicion te perfundoje e te sherbeje si pike prej nga te filloj prape te angazhohem ne aktivitete per zhvillim te vetevetes. Meqe ky tranzicion po merrte me shume kohe se sa kam parashiku, vendosa qe vitin e ri (#thattimeoftheyear) me e caktu si nje pike te tille, dhe prej vitit te ri me i jap sa me shume zor ne sa me shume fusha, e me ju kthy jetes ‘hype’ qe mua (mendoj) me ben te ndjehem mire dhe e plote.

Si rrjedhoje, ‘literally’ prej dites se pare te vitit 2020 kam bo plane, kam vene targete dhe kam bere lista te gjerave qe dua t’i bej gjate vitit. Gjate muajit Janar i kam planifiku dikund 4 udhetime, kam apliku ne shume aktivitete dhe kam punuar ne zhvillimin e disa materialeve ‘akademike’ lidhur me fushen qe studioj. Kam dale me vrapu e kam lexu libra, dhe jam angazhu ne disa gjera qe nuk kam mendu kurre qe do t’angazhohem. Dhe te gjitha keto plane me kane mbajte gjalle deri sa ngadale fillova edhe me dale prej asej gjendje post-a-year-abroad-depression, e me qene e ngazellyer per kohet qe po vinin, bashke me pranveren – stinen time te preferuar. Dhe vec sa fillova me dale prej saj, erdhi kjo situate qe pervec qe te gjitha planet u anuluan, nuk po di tash se a me vazhdu me nje motiv te tille per angazhime te tjera ne te ardhmen. Pra me pak fjale, na duhet te jetojme pa te ardhme (afatshkurte ofc). Kete do e diskutoj ne paragrafet poshte, megjithate, do i them vetem tri gjera per planet dhe planifikimin, dhe si kjo gjendje qe jemi tash me ka bo me reflektu se si kjo qasje ne jete ka qene e demshme deri ne nje mase, and it was time for a step back.

Overdoing the ‘planning’: Une by default jam person i apasionuar pas agjendave, ‘planners’, listave, dhe kjo per mua eshte me shume nje ritual, nje ceremoni solemne qe e bej ne fillim te cdo dite, jave e muaji se sa qe i ndjej gjerat qe do i bej te shkruara ne kete liste. Sic e kam cekur edhe me perpara ne nje blogpost, kjo qasje eshte deri diku e mire sepse i jap me shume peshe gjerave qe do i bej dhe e ‘zgjate’ kenaqesine e marre nga ai aktivitet, megjithate, koheve te fundit paksa e kam ‘overdo’ kete gje, sepse pata fillu qe mezi me e prite me perfundu ndonje aktivitet vetem sa me e ‘cross off the list’, gje e cila mbi te gjitha me ka jap stres e ankth te cilin e kam krijuar vete, from me, to me, pa qene aspak nevoja.

Pos asaj, planifikimi me jap kontroll mbi gjera, qe per mua eshte ekstra kenaqesi duke qene se jam nje version me i lehte i ‘control freak’. Si ilustrim, do ta bej x gjene te Enjten ndersa y gjene te Shtunen, dhe do takohem me z personin te Enjten pas x-gjese, dhe gjithcka do shkoje sipas planit keshtu qe do jem ne shtrat ne oren 23:00 per t’u zgjuar te nesermen ne 6:20 per t’i bere ushtrimet (shembull). Kjo qasje poashtu me jap ankth dhe eshte stresuese, sepse sidomos ne Kosove, cdo aktivitet ka nje marzhe +20 minuteshe te voneses, dhe kurre nuk je i siguruar se a do e takosh dikend ne rruge e te besh muhabet per 23 minuta per situaten politike, apo tjetri te vjen per vizite ne shtepi dhe ja ku shkoi e gjithe mbremja e mireplanifikuar. Pos asaj, gjerat kurre nuk varen vetem nga ne dhe kurre  nuk mundemi me i pase ne kontroll te gjitha, dhe kjo ngjarja e fundit me virusin e si pasoje anulimin e te gjitha planeve dhe mbylljen ne shtepi, me ka jap nje mesim shume te mire e te qarte per kete.

Gjeja e fundit qe do e shtoj per kontekst eshte per obsesionin mbi konceptin e te se ardhmes, te aktiviteteve dhe FOMO (fear of missing out): jetojme ne nje epoke qe gjate gjithe kohes mendja jone eshte duke procesu mendime, plane, koncepte te asaj se kush jemi e se kush duam t’jemi e te bejme ne te ardhmen; se cka duhemi me bo, sa duhemi me punu; kush do jemi neser; a duhemi me fillu kursin e gjermanishtes apo a duhet te nderrojme drejtimin ne karriere; a jemi te kenaqur me punen tone apo duhet te fillojme te aplikojme per punen tjeter; a duam te jetojme ne Kosove apo ndoshta te dalim jashte; a duhet te fokusohemi ne shendetin tone e te shkojme ne fitness e te ushqehemi mire – edhe pse na merr shume kohe nga dita, apo te shijojme rinine dhe te abuzojme me veten; duhet te jemi in me politike, me libra, me filma, me mode, me shetitje, me aktivitete; te marrim pjese ne ate maratonen; te shkojme ne skijim; eshte nje koncert ne Tirane; si kam pare kusherinjte moti; s’jemi bo bashke me shoqeri per  shume kohe; 8 marsi; shen valentini; viti i ri; bajramet; deti; Europa; yoga; self care; vete-imponimi; climate change; veganizmi; instagrami; politika (…)

Soooooo exhausting….

Shumica prej nesh besoj kemi qene ‘subscribed’ ne nje stil te tille te jeteses dhe kemi qene pjese e nje cikli te tille, e ndoshta s’kemi qene te vetdijshem qe po i lejme vetes shume pak kohe qe ne te vertete te punojme ne zhvillimin e vetevetes e ne ate menyre me i arrite gjerat qe synojme me i arrite. Me fjale te tjera, e kemi luajtur kete lojen e te qenurit busy dhe e kemi ngarkuar diten me aktivitete ne menyre qe ne fund te dites te ndjehemi produktiv qe kemi bere dicka, por ne te vertete nuk i kemi dhene kohe gjerave qe ne fakt na zhvillojne e na pergadisin per arritjen e ketyre gjerave. Dhe shumicen e ketyre gjerave, perfshire punen apo shkollen, i kemi marr si jeta e vdekje e ju kemi jap perparesi superiore, nderkaq ne momentin qe u shpall ‘emergjence shteterore’ pothuajse qe te gjithe ishim te gatshem te heqim dore nga keto gjera e te ‘pushojme paksa nga to’. Dhe ja ku jemi sot, te ‘mbyllur’ ne shtepi pa afat te caktuar, ne nje menyre te vete-organizuar duke bere ‘distance sociale’ e edhe nga gjerat e perditshme. Did we actually need this?

Plans = Cancelled

Si shumica prej jush, edhe une i kam percjell mjafte gjithe zhvillimet e temes se koronavirusit dhe lajmet rreth kesaj epidemie (tash pandemie), ndoshta me aktivisht prej momentit qe erdhi ne Europe, e sidomos kur filloi te zgjerohet eksponencialisht ne Itali, ne nje shtet jo larg prej nesh, me te cilin shteti yne fqinje – Shqiperia, ka marrdhenie te ngushta. Si qenie njerezore jemi te mesuar dhe eshte e natyrshme prej nesh qe te mos mendojme shume se cka ndodhe ne pjesen tjeter te botes, e vlen sidomos per ne ne Kosove qe e konsiderojme qe kemi majft probleme me te cilet jemi duke u perballur vete. Pra, kur virusi ishte kryesisht i shperndare ne Kine, ne e konsideronim te jete problem i Kines, dhe eventualisht disa prej komenteve tona kane qene te llojit se si kjo do t’mund te ndikoje ne cmimet e prodhimeve te Kines qe ne i blejme ketu, apo ndoshta ne afat me te gjate, do t’mund te ndikoje edhe ne ekonomine boterore. Pos kesaj, s’ka qene problem me i madh per ne.

Me te afruar ne Europe, dhe sidomos per shkak te menyres se si e (keq)menaxhoi Italia kete situate (fat ne fatkeqesi), dhe fale internetit qe asnje informate apo ngjarje nuk eshte duke na ike, ne kemi mujte me kuptu se si ky virus ne fakt po u shperndajka lehte, pa vetedijen e njerezve ne shume prej rasteve, dhe se mund te shkaktoje probleme shume me te medha se sa qe kemi menduar – deshtim i sistemit shendetesor, vdekje tejet e madhe e njerezve (rasti i Italise); deri ne kushtezimin e mjekeve per te zgjedhur mes personave qe duhet t’i shpetojne dhe qe nuk mund t’i shpetojne. Bile e kam lexuar ne nje fragment atikulli (te dhimbshem) qe edhe morgjet ne Itali kane filluar te jene te stermbushura dhe ka frike se edhe varrezat te mos e perballojne nje numer aq te madh kufomash (NatGeo). Nuk po i permendi anet tjera si ato ekonomike e politike qe po DHE do rrjedhin nga kjo pandemi, e qe jane te qarta qe tani por nuk e dijme ende seriozitetin dhe shkallen e pasojave, e qe mund te jete shume me e madhe se sa qe eshte parashikuar.

Anash ketyre gjerave serioze, shumica prej nesh edhe jemi te frustruar per shkak te planeve qe na kane deshtuar shkaku i kesaj situate (including me 😀 😀 😀 :D). Me ka deshtu koncerti i Malumes 😀 ne Tirane (dhe takimi historik me te 4 shoqet, per te dyten here); nje konference per te cilen kam punuar disa nete rresht pa gjume; vizite me prinder ne Barcelone; eshte anuluar Premier Liga qe nuk e di se cka do te ndodhe me Liverpoolin dhe me gjase NUK do e festojne fitoren e liges ne Maj e me e bo paraden ku kam pase me marr pjese :D; e kam ble  bileten per New York per ta pare nipin tim ❤ qe s’e kam pare ende dhe me gjase edhe kjo do te deshtoje, e te tjera, e te tjera. SIDOQOFTE, meqe gati te gjithe jemi ne te njejtin level playing field, pra nuk po me deshtojne planet vetem mua por te gjitheve (including celebrities 😀 😀 :D), po ndjehem pak si kur e merr 1sh ne test te matematikes por edhe e gjithe klasa e  ka marr 1sh, dhe vuajtja dhe pesha e deshtimit ne kete rast eshte shume me e vogel, dhe #wereallinthistogether. E tash, ku me e gjete anen e mire te gjithe kesaj?

How to live ‘without a future’

Sic e pershkruva me lart, shumica prej njerezve e sidomos koheve te fundit, po jetojme rreth nje vizioni per te ardhmen, dhe kjo edhe po na mban gjalle. Pra, ne cfaredo situate qe jemi tash (e qe shumicen e rasteve nuk na pelqen edhe shume), e ardhmja do jete me e mire per ne. Por, momentalisht (bash sot :D), nuk eshte se kemi ide se cka do ndodhe ne te ardhmen (e afert); te gjitha planet qe i kemi bere na kane deshtuar, dhe nuk eshte qe e marrim mundimin per te bere ndonje plan sepse nuk e kemi idene se sa do zgjase kjo gjendje ne te cilen jemi tash. Natyrisht qe e dijme se nuk do zgjate pergjithmone, sidoqofte, na jap pak nje ndjenje qe jemi duke jetuar ‘pa te ardhme’. Shumica jemi mbyllur ne ‘karantine shtepiake’, nuk do te shkojme ne pune e natyrisht as te dalim te pijme kafe, te shkojme tek parukieri apo t’i rregullojme thonjet, te shkojme ne fitness (thank God tash kemi nje arsyetim:P) e  te bejme aktivitete te tjera, dhe me kete mungese te motivit se cka bejme SOT do te sherbeje per te ardhmen (neser), a ka kuptim qe te mundohemi per dicka?

Natyrisht se po, e edhe me shume se zakonisht. Kjo situate qe jemi sot po ma kujton pak ndjenjen e femijerise – kur benim gjera vec for the sake of doing them, por jo qe keto gjera do na sherbejme ne ndonje menyre apo tjetren per dicka tjeter me te madhe (por qe te gjitha gjerat na kane zhvilluar dhe na kane bere se kush jemi sot). Leximi i librave, te shikuarit e filmave, ngrenia e embelsirave, lojerat e ndryshme, te qendruarit me familje e gjera te tjera, qe kane qene kenaqesi ne vete, por jo domosdosshmerisht means to an end – pra, qe pa qare leximi i nje libri do t’me jap dituri apo nje teme shtese per ta shtjelluar me dike (dhe per t’u shitur i mencur), apo per ta postuar ne instagram (ka edhe te tille :D) apo per ta vene ne raft te librave qe te duket bukur (edhe te tille). Pos asaj, duke pasur kohe te pakufijshme (deri ne nje lajmerim tjeter), nuk eshte qe ajo qe bejme tash do na merr kohe nga aktivitetet e tjera te planifikuara per sot (cuz we have none :D), dhe rrjedhimisht do kemi mundesi qe te perqendrohemi me shume ne cdo gje qe jemi duke bere, perkunder se si zakonisht e ze veten kur jam duke lexuar liber apo shikuar film – gjera qe jemi te predestinuar t’i bejme per qejf – duke menduar ne aktivitetin e rradhes, e se i kam vetem edhe 18 minuta per te lexuar dhe duhet t’i perfundoj 5 faqe ne kete kohe. Dhe ne vend se te ndjej kenaqesi ne lexim, ndjenj nje mini ankth duke i numeruar minutat e faqet, dhe e gjykoj veten njekohesisht se si kete liber do duhej ta kisha perfunduar 2 jave me pare po  te mos kishin qene keto angazhimet e tjera.

Pervec kesaj, na eshte dhene mundesia qe te rikuptojme (if that’s even a word) te gjitha menyrat se si mund te ndjejme kenaqesi apo te jemi te lumtur edhe me ‘faktore te brendshem’, e jo medoemos nga faktore te jashtem. Gjithmone, por sidomos ne kohen e rrjeteve sociale, njeriu ka qene deri ne nje mase i influencuar nga trendet. Nese te gjithe kane shku ne Budapest, edhe ne duhet te shkojme. Nese te gjithe kane shku ne deti per bajram, edhe ne duhet te shkojme. Nese dikush i ka bere 2 darsma per martese, tjetri 3, keshtu ka shku lista duke u ekzagjeru gjerat qe kryesisht do duhej te ishin te thjeshta. Ditelindjet kane fillu me zgjate me jave, njerezit e festojne cdo-mujorin e lindjes se femiut e te tjera. Absolutisht nuk po e gjykoj askend, vetem se po e pershkruaj se si po rrjedhin trendet (pjese e disa prej te cilave me siguri kam qene edhe vete), e keshtu, shumica prej nesh jemi ndjere se detyrimisht keshtu duhet te bejme edhe ne dhe jemi bere pre e ketyre trendeve. Dhe i patem e nuk i patem kushtet per te bere gjera te tilla, jemi bere pjese e kesaj loje e shpesh i kemi anashkalu gjerat me te thjeshta qe i kemi pasur perpara – familja, dreka ne shtepi, gjumi i mire, rehatia e shtepise e te tjera. E keto dite qe jemi ‘mbyllur’ neper shtepi, po e shoh qe se si njerezit vazhdimisht po kerkojne menyra se si te kalojne kohen brenda, e qe tash qe te gjithe po jemi ne situate te njejte, po eshte shume me e pranueshme tek njerezt. Pra, te kjo kohe e izolimit po na sherben per te pare se jo medoemos kenaqesia dhe lumturia vjen nga luksi e shetitjet e faktore te tjere te jashtem, por ate gjithmone e kemi pasur brenda, ketu, ne vatrat tona.

Gjeja e fundit qe do e cek si pozitive nga kjo situate, eshte qe kete here me te vertete do kemi mundesine te pushojme si trupin, ashtu dhe mendjen. Une pervete e kam pase gjithmone nje tendence qe cdo pushim nga puna apo ne kohe festash, te mos kem pushuar ne te vertete. Duke qene se 5 dite te javes jam ne pune, 12 muaj ne vit, ato dy dite te vikendit apo ate dy javorin e pushimeve verore te kem planifikuar ndonje shetitje qe zakonisht ka rezultuar me lodhje me te madhe se pa shkuar ne pushim fare. Diten e pare pas pushimit jam ndier me e rraskapitur, e poashtu zakonisht kam ndjere nje lloj ankthi dhe nervoze per faktin qe dje isha ne plazhe ndersa sot jam ne zyre perball kompjuterit. Ndersa, ky ‘izolim’ ne te cilen gjindemi tash, pervec qe ishte i paplanifikuar, jemi te detyruar qe mos me shfrytezu ne tjeter menyre, e rrjedhimisht po rezulton si nje pushim dhe qetesi e shpirtit qe besoj shumices na ka munguar. Kemi kohe me pushu, me reflektu, me lexu, me degju muzike, me vallezu, me i palu rrobat, me i organizu gjerat, me bo yoga, me ushtru ne shtepi, me pergadite embelsira e me bo shume e shume gjera te tjera qe na kane mungu ne te perditshmen tone te zakonshme.

Fjalet e fundit

Ky blogpost nuk e pati qellimin qe me ju informu per coronavirus (per kete e dini dhe vete qe duhet te drejtoheni tek organet/websitet kompetente), e as me point fingers se i kujt eshte faji per kete situate apo ta vuajme se bashku kete gjendje. Ky blogpost, sikur cdo blogspot tjeter i imi, e paraqet kendveshtrimin tim rreth nje teme apo situate, dhe e shtjellon se si une po e perjetoj kete situate apo cka po marr e po mesoj prej saj. Dhe jam shume e vetedijshme qe kjo ngjarje eshte me mire te mos kishte ndodhur fare; ka qindra mijera njerez qe po vdesin e qe jane te prekur nga kjo semundje; mjeket jane ne lufte te vazhdueshme per te shpetuar njerez; njerezit jane izoluar, ekonomia me siguri do e merr teposhtezen dhe shume e shume gjera te tjera negative qe do rrjedhin nga kjo situate e per te cilat ndoshta nuk jemi as te vetedijshem, megjithate, ky eshte realiteti dhe ky realitet mua me ka sherbyer si nje wake-up call per piken se ku une dhe shoqeria njerezore ka arritur; i ka dhene nje pushim botes, natyres, ajrit; ka prodhuar shume gjera te bukura qe zakonisht dijne te prodhohen vetem ne kohe krize (kendimet e Italianeve ne ballkone, solidarizimi i njerezve, qendrimi ne shtepi e me familje, memet:D e te tjera). Dhe natyrisht, si  cdo gje tjeter e keqe ne bote, gjithmone e ka edhe anen e saj te mire, e une po mundohem qe t’ja nxjerr ne maksimum, gjithmone, paralelisht duke qene e vetedijshme per seriozitetin e ceshtjes dhe pasojat qe i ka.

Andaj, mbi gjithcka qe kam shkruar larte, porosia ime eshte qe te merrni sa me shume informata te sakta rreth situates (ne web-site zyrtare dhe kompetente per kete gje); te ndiqni rregullat dhe komandat e Qeverise; te merrni seriozisht situaten por te mos krijoni panike dhe paranoja #kujdesPoPanikeJo :D; te mundoheni me te vertete t’i evitoni turmat e njerezve dhe te rrini sa me shume ne shtepi; te mundoheni te hani sa me shendosh’ e te merrni vitamina (sidomos vitamin C); te pini sa me shume lengje dhe duke qene se nuk e dijme sa do zgjase kjo situate, te beni gjera qe ju bejne te ndjeheni mire. Natyrisht, te mos harroni qe kjo gjendje nuk do zgjase pergjithmone.

Thjesht pushoni dhe here pas here merrni fryme thelle, just B R E A T H E (brenda ne shtepi tho :P).

Oh, dhe per fund, Annex 1: Idea per te kaluar kohen ne shtepi – featuring my amazing insta-friends ❤ ❤ ❤ !!!

Kjo paraqitje diapozitivash lyp JavaScript.

Poashtu, disa mesazhe private qe mi kane dergu per kete kerkese ne story:

  • Strengthen the skills u already have by mastering them and becoming the besttt!! (i.e. watching YT tutorials all day learning techniques of editing)
  • Thurrje me vunice (no idea qysh tjeter i thojne)
  • Face and hair care; try those recipes you wanted to try for so long but had no time to; bake cookies for your family obviously, read what you like/what you left unfinished; stretch/yoga/home workout; watch documentaries you like (on history psh, se zakonisht ska njeri kohe per dokumentare historike); finish all your assignments; work on your blog; start working on some assignment in advance; study for exams in advance; call/face time friends or family who live abroad, start an online course for something you’re interested in; eventualisht: work on your guitar skills / x instrument skills or some new language skill
  • Dhe nje tjeter qe keshilloi me e ndjeke story highlightin e @EMITAZ ne lidhje me quarantine activities !!

I falemnderoj teeeeper te gjithe per komentet dhe pergjigjet dhe mesazhet ❤

Bye my quarantine Almonds <3!!

Temporary…

Hello Almooooonds!!! (if there are any left :/)…

Hor hor hor jom bo me te gjithe #almondreaders po ju betohem qe s’ndodhe mo me u zhduke ne kete menyre sepse S’NDODHE MO UNE ME KRY SHKOLLE N’JETE EVERRRRRRRRR… lord.

Soooooooooooo…

Hera e fundit qe kam shkru ne kete blog eshte me 30 Korrik te vitit te kaluar gjate udhetimit tim ne Japoni. N’ate post kom premtu qe kam me shkru nje blogpost per qendrimin dhe eksperiencen time atje, por per me pak se 2 jave pas kthimit kam pase me u nise per Holande dhe me i fillu studimet, e aty vec filloi viti me i veshtire (dhe me i mire) i jetes sime, dhe me plot’ sinqeritet them qe: Nuk.kom.pase.shance.me.shkru.kurgjo.ever.again.

Ata qe me njohin personalisht e dijne qe kujtesa ime eshte teper e dobet, dhe qe kur pershkruaj ngjarje kom me u siguru qe 83% e ngjarjes ka me kone left out apo e pershtatur, dhe i gjithe tregimi ka me tingellu dicka si: “N’Japoni kom kalu teper mire edhe teper njerezit e mire edhe tërvër edhe teper kom honger edhe teper si n’anime edhe vendi ma i mire qe jom kone ndonjehere.” Pakashume kjo ka qene e gjithe storia qe ju kom tregu te afermeve te mi 4 dite pas kthimit, keshtu qe nese dikush pret qe kom me shkru blogpost per Japoni, me shume se 1 vit pas kthimit,

giphy

it won’t happen.

I’m sorry.

Atehere, nese nuk kom me shkru per Japoni (sepse kjo ka qene ngjarja e fundit prej qe e kam lene blogun anash), pritet qe kom me shkru per eksperiencen time ne Holande. Per studimet jashte, per arritjet e mija te larta :D; se si me studiu jashte eshte dicka super duper e vecante; se si jam avancu akademikisht dhe te ngjashme. WEEEEEELLLL… that would be boring sepse perpos momenteve qe kush me ka ndjek ne Instagram me ka pa vetem duke dale neper kafene me laptop ose duke pi vere ne park, e verteta eshte qe kryesisht: ose kam qene ne fakultet, ose ne biblioteke duke mesu, ose ne biblioteke duke u anku qe e urrej me mesu po me duhet me mesu dhe qe e urrej fakultetin dhe masterin edhe pse literally kom luftu 2 vjet per me marr burse dhe ju kom tesh’ t’gjitheve qe du me shku master dhe I  literally #signedupforit.:D:D:D:D #bipolarshit. Keshtu qe, masteri, shkolla, studimet, bursa in a nutshell: e kam fitu nje burse, e kam zgjedhe Holanden dhe Maastrichtin #forsomereason (intuita DHE drejtimi ofc), i kam fillu studimet ne Shtator 2018 dhe i kam perfundu ne 2019, dhe tash jam Master ne Sustainability Science & Policy as fuck. Simple as that.

6-B827486-7-D27-46-C2-AE85-D91-C96-D0923-A

POR, pervec studimeve, mesimeve, punimeve, eseve e temes se diplomes (te ciles do t’ia dedikoj nje paragraf te ndare sepse ma ka shkaterru jeten e m’duhet mi ju tesh), ky vit definitivisht ka qene nje vit qe me ka ndryshu ne shume aspekte te jetes; ma ka nderru menyren e te menduarit dhe sic e permenda dhe me heret, ka qene eksperienca me e mire dhe me e veshtire e jetes sime deri sot. Kete vit kam mbledhe mjaft material qe besoj do t’kem per cka me shkru ne blog tash e ne vazhdim, dhe nuk kam shkruar per to deri tash sepse pervec qe nuk kam pasur kohe, zakonisht edhe e kam te veshtire me i nda struggles kur jom ty i perjetu, dhe pres me e pa a po i mbijetoj e pastaj me lehte flas per to ne retrospektive. Well, ofc I did survive. We all always do.

Rrjedhimisht, ne vazhdim do t’shkruaj kryesisht per ckado qe po me bie ne mend qe kom perjetu ose mesu kete vit, dhe duke qene se keto gjera jane te llojllojshme, me siguri kom me i shkru ne postime te ndara sepse eshte bere me shume se 1 jave qe e kam fillu kete post, dhe deri sot vetem kam shkru gjera all over the place, e po e kam te veshtire me e prodhu nje postim konciz e kompakt (dem fancywordz :P). Per kete, i kam zgjedhe disa ceshtje te caktuara per te cilat do flas ne kete post, te gjitha duke reflektu prej gjerave qe i kam kaluar ne vitin e fundit.

Si ne cdo postim tjeter, me duhet me e ceke se ckado qe shkruaj ne kete blog eshte prej pikepamjes sime, ashtu se si une i kam perjetu dhe perceptu gjerat, dhe ckado qe kam shkruar nuk eshte asgje shume e thelle apo e jashtezakonshme. Nuk jam e para as e fundit qe kam shku jashte (me studiu) e me nderru ambient, megjithate, pasiqe vec e posedoj kete blog, po e shfrytezoj qe me i nda me juve disa nga eksperiencat e mija ku ju mundeni me relate me mua e ne kete menyre me i kujtu dy gjera: qe nuk jeni te vetmit qe jeni duke kalu veshtiresi (te cfaredo natyre), dhe te gjitha keto veshtiresi qe jeni duke i kalu (apo ckado tjeter): jane te perkohshme (temporary).

*ne momentin qe Sherlocki e ka kuptu qe gJiThCkA eSHtE tEmPoRarY*:

as

*Shkon e bon tattoo edhe pse krejt’ jeten i ka urrejt tattoo-jat 😀 😀 :D.*

Nejse, that’s ANOTHER story.

* * *

Soo… Sic e ceka me heret, teper e kom memorien e dobet dhe e kam te veshtire me i kujtu momentet se qysh kane qene saktesisht dhe kur kane ndodhe. Por pasiqe ngjarjet nuk jane ne fokus te ketij blogu por sherbejne vetem per me i ilustru gjerat qe i kam mesu e kalu, po mundohem qe sa me shkurtimisht me i shpjegu ato ngjarje e me dale direkt ne teme (direkt ne teme me 7000 fjale hehehe :D). Megjithate, po filloj me muajt e pare kur kam shku ne Holande dhe kam fillu mesimet, kohe keto te cilat besoj kane qene me te veshtirat dhe ne te cilat jam ndje ne menyre qe kurre me pare s’jam ndje…

*Any resemblance to actual persons, living or dead, or actual events is purely coincidental. Mueheheh vec pata qejf me shkru qeto. 😀

Impostor Syndrome

[intro] Prej qe kam qene e vogel, mendoj qe jam rritur me nje aftesi natyrale per me pase vetebesim, e nje nder arsyet kryesore per kete mendoj qe eshte se kam qene femiu me i vogel ne shtepi dhe me kane lazdru si n’fore (s’kam qene e lazdruar in a bad way tho, kam qene teper e urte); sidoqofte, kam mendu qe jam ne qender te botes dhe qe te gjithe me duan dhe qe jam me pak fjale: Baba. Kete mundem edhe me ilustru me faktin qe e kam ‘kompozu’ nje kenge qe tekstin e ka dicka si ‘krejt’ ma kane inate mu, se jom teper e mire something something…’ (circa 1999, 5.5 vjece). Ose, me videon ku jom teper e shqetesume rreth faktit se sa e embel dhe sa e mire jom e me hane mickojat:

pramki e umbel

Edhe pse kemi jetu ne Finlande, e ne ate kohe diskriminimi e racizmi kane qene me prevalent ne shoqeri se tash (per shume arsye), si e vogel ose nuk kom arrite me verejt kete, ose bashkemoshataret e mi kane qene shume te vegjel per me dite me diskriminu, ose thjesht kam pase fat me shoqeri dhe me te vertete s’kam qene e diskriminuar. Sido qe ka qene, nuk ka pase ndonje moment ne vecanti qe jom ndi jashte shoqerise ose qe me ka rene vetebesimi per ndonje arsye, perfshire faktin qe nuk jam nga ai vend dhe nuk i perkas atij rrethi. Pas asaj, kur kemi ardhe ne Kosove kam qene e pritur jashtezakonisht mire nga familjaret dhe shoqeria, dhe ndoshta ju jam doke interesant moshatareve qe jam ‘ajo vajza qe ka ardhe nga jashte’, e pervec qe nuk kom perjetu ndonje moment qe me rezultu me renie te vetebesimit, perkundrazi, me eshte ngrite vetebesimi ndoshta edhe me shume se qe eshte dashte. Sidoqofte, vetebesimi nuk duhet perzier me arrogance, dhe mendoj qe eshte nje mjet qe na ndihmon ne shume aspekte te jetes – ne menyren se si e shohim veten e rrjedhimisht se si na shohin te tjeret, ne rrethana e kohe te ndryshme te jetes. Dhe, nuk duhet me u keqkuptu qe ‘te kesh vetebesim qe doket vetja dicka extra e te tjeret ta shpifin dhe ti je me i miri’. Thjesht, ndjehesh mire me veten dhe je i kenaqur me ate cka ke e je, dhe nese e ke te forte, nuk e lejon askend me te thene te kunderten.

Megjithate, vitin e kaluar, pas gati 25 vjeteve jete, me gjithe kete bagazh vetebesimi te kultivuar me vite, per here te pare ne jete jam ndje pa vetebesim, se nuk i perkas atij vendi dhe nuk e meritoj te jem aty, se te tjereve ‘nuk po ju pelqej’; se jam me pak e mencur dhe e perparuar se te tjeret dhe nuk jam ndi rehat me ate qe jam rreth njerezve perreth. Me pak fjale, kam pasur simptoma te ‘IMPOSTOR SYNDROME’, nje fenomen me te cilin besoj shumica prej nesh jemi te familjarizuar ne nje menyre apo tjetren:

imposter syndrome copy

Si, dhe pse ndodhi kjo?

Sa here qe dalim jashte comfort zones dhe shkojme ne nje ambient te ri, me njerez te ri e sfida te reja, ajo se kush jemi ne vendin dhe me njerezit qe jetojme zakonisht, fshihet dhe fillojme prej zeros. Pozita qe e kemi ne shoqerine e zakonshme e vendin tone, dhe menyra se si na njohin njerezit per vite me rradhe gati fare nuk ka rendesi. Cka ka rendesi eshte se si dijme t’i qasemi ketij vendi te ri  dhe njerezve qe i njoftojme, dhe si e prezentojme veten tone tek keta njerez.

Une jam mesuar me ‘fit in’ super shpejt kudo qe shkoj, ndersa ne Maastricht, me te huaj, kjo gje filloi me ndodhe me ngadale deri sa fillova te mendoja qe nuk do t’mundem me fit in fare, dhe se nuk po i perkas atij vendi. Ne momentin qe fillova te ndjehem keshtu, automatikisht u transformova ne nje person tjeter, fjalepak e me nje nuance negativiteti, ku pastaj hyra ne njefar lloji te ‘vicious cycle’, sepse ashiqare ky negativitet dhe keto sjellje me kane bere qe ne te vertete te dukem person me negativ dhe i merzitshem.

Ckado qe dikush fliste me dukej super e sofistikuar, dhe ajo qe une kisha tendence ta thosha ishte palidhje dhe jo e nivelit te njejte. Cdo gje qe te tjeret kishin bere dhe ngjarje qe tregonin per to ishte interesante, ndersa une as qe e merrja mundimin me fole pervete sepse obviously nuk ja vlente te flisja. Sic e ceka me heret, fillova te flas me pak, fillova te mos vej make-up vetem qe te mos te dukem siperfaqesore; fillova te ulem ne skajin e amfiteatrit dhe i shmangia sa me shume takimet e bisedat me koleget. Fatmiresisht e kisha shoqerine kosovare atje, me te cilet kisha mundesine me dale e me qene vetevetja for a change.

1_WX_xEBFDNJbVhomG7WC7ug

Une e dija qe keto mendime jane STUPID. E dija qe duhet t’jem vetevetja dhe te tjeret do me respektojne dhe pranojne per ate qe jam. E dija qe une, Pranvera, jam ai personi ‘pozitiv’ qe u predikon te tjereve ta duan veten dhe te kene vetebesim. Me kujtohej qe deri para 2 muajve kam shkruar blog per keto gjera, dhe se krejt keto mendime jane ne mendjen time e te askujt tjeter. Flisja me motren apo mamin ne telefon dhe ato gati sa nuk qeshnin me ze, se nuk ju besohej qe po ndjehem keshtu e po i flas keto gjera (dhe natyrisht me flisnin gjere e gjate qe s’duhet te ndjehem keshtu). Prapesprape, kisha probleme me i luftu keto ndjenja dhe mendime.

Kjo ndjenje vetem se m’u miratua e u vulos ne momentin qe e mora rezultatin e provimit te pare, te cilin e pata nje muaj pas fillimit te vitit shkollor, sepse ne drejtimin tim kemi pasur provime cdo muaj. Rashe prej provimit te pare. Une. Me. Yo. Mua. Une qe ‘kurre ne jete s’kam ra prej provimit’. Te gjithe ata qe me njohin, e dine qe nuk jam person qe e stresoj shume veten, e sidomos per gjera ne lidhje me shkolle. Kete vit ishte hera e pare qe perpos qe prej fillimit e kam marr mesimin me stres, per kete rezultat u bera me dramatike se per ckado tjeter ne jete me pare. Gjithe jeten jam tallur me njerezit qe merziten per provime dhe bejne drama, sepse ‘provim mo, hin prape dhe e jap.’ Po per mua ky rezultat nuk qe informacion qe me ka tregu nese e kam kalu provimin ose jo. Ky rezultat mu pergjigj ne dyshimet qe i kisha koheve te fundit per gjithe intelektin, inteligjencen dhe diturine time, dhe nga ky moment perfundimisht isha e bindur se nuk e meritoj te jem ketu dhe se kurre ne jete nuk do jem ne gjendje ta perfundoj masterin.

Keshtu, cdo ekzistence e vetebesimit ne trupin tim dhe shprese qe ndonjehere kam me perfundu masterin, vdiq. T’was gone. Dead. Vanished. Bota u bo e zeze, gjithcka u be zi. I gjithe vetebesimi qe jam inteligjente e qe kam marr burse 2 vjet rradhazi ne fakultet, ose qe ‘ma kape’ ose qe jam ne gjendje me perfundu nje shkolle jashte vendit, ate dite, ne Tetor 2018, vdiq. E kam marr rezultatin, kam shku ne banese, i kam ble 3 haribo edhe 2 cokolada dhe bitterballen dhe fritten, dhe kom fillu me qajt me ze duke e mendu se si neser nuk ka me jete, qe bota po perfundon dhe qe kurre ne jete nuk kam me mujte me jap asnje provim; qe nuk e meritoj me qene ku jam, qe kurre s’kam me perfundu ate master, dhe mbi te gjitha, i mendoja te gjitha skenariot se si me duhet me pagu bursen prapa dhe qe kam me falimentu veten dhe familjen 😀 😀 :D. Not dramatic AT ALL.

Kur e kam thirr mamin me i tregu qe kom ra prej provimit, e thelle ne zemer kam prite qe mami ka me me thone qysh profesoresha ka qene e poshter dhe qe une jom yll dhe qe thjesht ma kane pase inati (se n’Kosove thjesht ton’ ta kane inati :D) – mami me shume thjeshtesi, 5 fjale me tha: “Heren tjeter meson me shume.” Simple as that. “Pranvera, me siguri, nese ki ra prej provimit, nuk ki mesu sa duhet. Natyrisht, sistemi eshte ndryshe dhe ndoshta nuk ke dite se QYSH me mesu, por per me e jap nje provim, duhesh me mesu shume.” Dat was it. My own mother said this to me, dhe me la kohe me tejkalu kete traume dhe me marr veten e me u pergadite per provimin tjeter te cilin e kisha pas 13 ditesh :D. Jo pse mami eshte rigoroze ose me ben presion (literally jom rrite me fjaline “pervete e ke”), por pse eshte reale edhe nuk eshte biased vec pse eshte fjala per femiun e vete. Dhe ajo cka tha ishte e vertete. I hella deserved it.

Nje gje qe e kupton kur shkon jashte e sidomos ne studime (pervec qe Universiteti i Prishtines ta shpif dhe qe Kosova ta shpif edhe qe t’ka marr ne qafe sistemi shkollor Kosovar); eshte qe nuk eshte me loje. Qe duhesh me marr seriozisht edhe me NXE KARRIGEN. Qe nuk ki me shpetu ‘per gjysem pike’. Qe jo, nuk ki me mujte me shkru ni formule ne banke vec pse aftesia jote me mbajt ne mend ta shpif. Jo, nuk ka konsultime ku profesori ta qet 10 prej 9 ‘per 2 pike’. Jo, nuk mundesh me mesu per dy nate ‘prej sllajdave’. Jo, s’mundesh mi gjete pytjet ne skriptore te fakultetit. Jo, profesori NUK e perserite testin e Prillit ne Shtator, etj., etj. Nuk ekzistojne ‘exam-fairies’ e as magjia. Duhesh. Me. Fucking. MESU, per me kalu. Jo qe vec duhesh me mesu – duhesh me DITE cka me mesu, duhesh me i kuptu gjerat, duhesh me i percjell mesimet dhe duhesh me dite QYSH me plotesu nje test [you idiot (@ me)]. S’ka ma shume shkence.

Nejse. Pas kesaj ndodhie, i kisha dy mundesi: me vazhdu me mendu e analizu qysh kom deshtu, qysh kom me deshtu dhe se nuk e meritoj me qene aty ku jam, ose me i mbledhe forcat e me u pergadite per provimin tjeter qe e kisha pas dy javeve, dhe mos me perserite gabimin e njejte apo me shiku prapa. I chose the second. Kam shku te nje kolege (gjermane, ofc :D) dhe i kam kerku ndihme literally me fjalet ‘a mundem me t’i marr shenimet per provim, dhe a mundem me ju bashkangjite me mesu me ju nese mblidheni ndonjehere”. Pervec kesaj, ja kom qite vetes qe i vetmi opcion per mua eshte me e jap provimin; qe kom me shku ne biblioteke cdo dite prej ores 8:00-00:00 per keto dy jave, dhe qe cdo distraction tjeter mundet me me sjelle ne piken qe kam qene, gje te cilen natyrisht nuk doja me perjetu prape. Dmth., s’ka pase kurrfare shkence: ne vend se me mesu 11 minuta e me hi ne telefon e me dale ne pauze 38 minuteshe, kom mesu p.sh. 1.5 h dhe kom bo pauza 20 minuteshe (gjate 16 oreve). Kam mesu shume, jam perqendru me shume, i kam marr te gjitha shenimet e mundshme prej kolegeve, dhe thjesht i kam thene vetes qe s’ka shpetim vec vonim; dhe nese nuk e kaloj, me duhet me e perserite prape provimin so where’s the point? Si rezultat, e japa provimin me note te mire, dhe pas kesaj nuk kam ra prej asnje provimi mo, ever.

Pasi qe e japa provimin, vetebesimi filloi me mu kthy, gjithcka filloi me mu doke me e mundshme, fillova te shoqerohem edhe me shume me te tjere sepse kthimi ne disponim reflektohej edhe tek ata; ne vazhdim kishte shume provime qe koleget nuk i kalonin dhe une i kaloja (gje qe ma aprovoi se me ra prej provimit eshte gje normale); dhe fillova t’i njoh me shume te tjeret (gje qe me ndihmoi me kuptu qe jo te gjithe ata qe i mendoja si superiore ishin me te vertete aq te vecante, dhe shume te tjere ishin edhe me fun se qe me jane doke ne fillim). Thjesht, u bera vetevetja dhe keshtu cdo gje me ecte shume me mire.

Ne fund te vitit, kur bisedonim me koleget per te gjitha veshtiresite qe i kemi kalu, une ju tregoja per keto ndjenja qe i kam pase ne fillim dhe veshtiresite qe i kam perjetu, dhe shpesh ndodhte qe dikush prej kolege te me thoshte se une ju kam doke person me vetebesim ose qe ‘i have my shit together’, ndersa disa kolege qe mu me jane doke keshtu, kane qene duke i kalu te njejtat gjera si une. Te gjithe ndodhe te kemi dyshime ne vetevetete, te mos e gjejme veten per nje kohe, te hasim ne veshtiresi e te mendojme qe eshte fundi i botes. But it’s not the end of the world unless it’s the end of the world. Dhe cdo ndjenje apo gjendje e tille, mos harroni, eshte temporary.

AD0-BDF2-C-F999-48-D9-A0-D4-F543-DF11009-B

(gati) Gjithcka eshte relative

relative

Almondstein duh. Per mos me i hi thelle me filozofi OSE fizike, po e shpjegoj ‘relativitetin’ ne kontekst te ketij posti: Cka per dikend eshte shume e veshtire, per dikend tjeter mund te jete e lehte. Cka dikujt i duket shtrenjte, dikujt tjeter mund t’i duket lire. Cka per dikend eshte shume interesant, per dike tjeter mund te jete boring etj. Nese une i kam lakmi dikujt qe vrapon cdo dite nga 20 km, dikush ndoshta me lakmon mua qe i vrapoj 5 (e dikujt nuk i pelqen vrapimi fare). Per kete arsye, eshte gabim i madh te presim aprovimin e te tjereve per gjerat qe ne i bejme, i duam, i vleresojme apo na pelqejne.

Kjo gje lidhet me te qenit vetevetja, te qenit autentik. Ne mund te kemi ide shume interesante, por duke pritur gjithmone aprovim nga te tjeret, ndoshta nuk i ndajme kurre ato ide me tjetrin. Keshtu bota mbetet me nje ide ndryshe me pak, e me me shume ide te ngjashme. Nese nuk i ndajme idete, perjetimet e qendrimet tona per ceshtje te ndryshme, nuk i japim mundesi tjetrit per te na njohur per ate qe me t’vertete jemi, e qe ndoshta bash ky version i joni do i pelqente tjetrit ose do te shtonte vlere ne jeten e tij. Edhe nese jo, nuk eshte fare me rendesi. Me rendesi eshte qe me shume mendje autentike jane ne qarkullim, e qe eshte gjithmone nje gje pozitive. Gjerat e ndryshme ne jete kane peshe ndryshe per secilin prej nesh, dhe nuk do te thote qe duhet te pajtohemi me secilin per kete per te qene in apo per te fit in.

Gjate studimeve ne Holande, kam njohur njerez prej vendeve, grupmoshave e backgroundeve te llojllojshem. Dikush ka ardhe direkt prej bachelorit per te kryer masterin, per dike ka qene masteri i dyte, e dikush ka pase pervoje pune. Dikush ka pasur background te ngjashem me drejtimin tone, e ky master i ka ardhe me i lehte. Per dike si une,  ky master ka qene shume me i veshtire, sepse shumica prej gjerave qe i kemi mesuar, kane qene te reja per mua me backgroundin tim ne ekonomi. Gjate periudhes se fillimit qe e gjykoja veten, e beja edhe kete krahasim e e krahasoja veten me te tjeret. Ne vend se me shiku anen pozitive qe po mesoj dicka te re e dicka krejt ndryshe dhe po e sfidoj veten, mua me dukej vetja e paafte dhe kisha pasiguri ne vete. Ne vend se me mesu prej te tjereve dhe me e nda me te tjeret eksperiencen time, une mundohesha t’ju ikja debateve me te tjeret per te mos pasur mundesi per me gabu apo me tregu qe nuk di.

Asnjehere (ne fillim) nuk jam ndale me e mendu qe edhe une kam pervoje e dikush tjeter nuk ka (gje qe nuk eshte aspak e rendesishme, por vlen e njejta edhe per te kunderten), apo qe mund te kem ndonje aftesi qe tjetri nuk ka. Me rendesi eshte me qene te hapur dhe te gatshem per te mesuar, sepse kjo eshte edhe arsyeja qe shkojme ne shkolle to begin with. Krahasimi me te tjeret vetem na le prapa dhe na ngadaleson procesin e te perparuarit. Gjithcka eshte relative dhe kurre nuk mund ta dijme se ku na shpie jeta – ndoshta dikush qe na eshte dukur shume i pergaditur do ta kete nje jete me te thjeshte apo te kufizuar ne te ardhmen, e dikush qe nuk na e ka mbushe synin do te kete nje pozite shume te larte. Me rendesi eshte te fokusohemi tek vetja, te mesojme nga te tjeret, te mundohemi te jemi autentik e te mos krahasohemi me te tjeret. So yup,  I still agree with the 13 year old me back in 2006:

msn-s-colorful-world2.png

…sepse gjithcka eshte relative (m’u dasht me perfundu paragrafin me temen qe e fillova 😀 #ndoshtapakjashtepiteme).

You can’t change everything around you and expect to be the same

Nje prej gjerave qe me ka jap me se shumti ankth gjate gati gjithe qendrimit tim ne Holande, eshte dalja prej rutines sime qe e kam pasur ne Kosove. Kam mendu qe kur shkoj 1 vjet per te kryer master ne nje vend tjeter, me bo dicka qe s’kam bere kurre me pare, diku qe s’kam qene kurre me pare e ne nje ambient krejt ndryshe, do t’mundem me vazhdu me qene identik e njetja – me honger shendetshem, me shku rregullisht ne fitness, me e planifiku diten, me u zgju teper heret, me qene sociale, me dale ne natyre, me lexu etj. Well, it doesn’t work out that way. Te pakten jo per mu.

Rutinen qe une e kam kriju ne Kosove, ka qene ideale per ate cka une kam bere ne Kosove. Kam punu prej 8-16, e kam pase punen qe ‘nuk e marr ne shtepi’, jetoj me prinder, e kam punen afer nga shtepia e shume e shume gjera te tjera, te cilat ma kane mundesu me kriju rutinen e tille me te cilen kam qene shume comfortable with. Ndersa ne Holande, perpos stresit te jashtezakonshem qe e kom pase per mesime (cdo dite, full stress x 4 jave x 12 muaj), poashtu kam jetu vete – qe dmth me eshte dashte vete me e pergadite ushqimin (nese s’kam ngrene jashte), vete me e pastru shtepine, me u zgju prej gjumit e me qene vetem ne shtepi, etj.

Pos asaj,  arsyeja se pse kam shku atje ka qene me studiu, keshtu qe natyrisht, gjeja kryesore per mu ka qene me u fokusu  ne mesime. Por pasiqe e urrej mesimin (pra nuk e bej aspak me qejf), me duhet extra motiv per kete gje dhe nuk eshte qe me nje buton mundem me fillu me mesu e me ndalu kur eshte mjaft. Rrjedhimisht, nese e kam planifiku me mesu 6 ore ne dite, 4 ore mi marrin vetem pergaditjet psiqikofizikoushqimoroatmosferore per me mesu, e keshtu me shkonte dita me dy gjera: duke mendu qysh du me mesu, dhe eventually duke mesu ne pjesen e mbetur te dites. Natyrisht, nga trauma qe e urrej mesimin dhe me eshte dashte me i jap zor, ne kohen kur nuk kam mesuar, kam dashte me bo gjera destruktive dhe qe ma pushojne trurin, e mos me mendu per asgje: ty shiku Netflix, ty u shtre dhe shiku murin, ose ty dale me pi kafe. Kjo kohe e lire natyrisht qe nuk ka perfshire leximin e ndonje libri, kryesisht nuk e ka perfshi shkuarjen ne gym apo berjen e dickaje produktive, sepse energjia dhe vullneti ditor per produktivitet me harxhohej me mesim. Poashtu, gjithe ky stres dhe kjo rutine ditore ka rezultu ne te ushqyer jo te mire (per shkak te kohes se limituar), ushtrimeve te limituara fizike, te zgjuarit vone etj.

Keshtu, si pasoje e gjerave qe i ceka me larte, shtova edhe peshe. I kam shtu 7 kg!!!! 😀 😀 😀 (i kom humb tash :D). E kam gjyku veten vazhdimisht, e kujtoja veten se qysh kam qene para se me shku ne Holande, dhe nonstop e krahasoja veten me ate se qysh kam qene perpara. Keto mendime perpos qe ishin super negative dhe me ndikonin ne disponim, kane qene pengese qe une me shiju ne maximum eksperiencen time atje.  Gjerat qe vete i kam mendu, thene e shkruar ne blog – s’kam mujte me i apliku. Cdo dite kam fole se si po shtoj peshe, e cdo dite vazhdoja me ngrene pa kontroll (deri ne 3000 kalori ne dite :D). Cdo dite jam zgju kryesisht vone (per mu), e pastaj jam ndjere keq per kete gje. Cdo dite e kam bere nje plan se si ka me me shku dita, e ne fund kam bo krejt’ tjeter cka. Kam pase dite qe jom ndje shume keq, e kam mendu se si kam qene dhe qe kurre ne jete s’kam me mujte me u kthy ne gjendjen dhe rutinen e meparshme.

Well, shume shume stupid prej anes sime ka qene me shpenzu kohen e limituar ne Maastricht dhe energjine qe me eshte nevojitur per gjera me te rendesishme – ne mendime te tilla, kur literally pasi qe u ktheva ne Kosove, asgje s’kishte levize dhe teper shpejt u ktheva ne rutine (sepse ketu as nuk ke cka me bo tjeter 😀 😀 hehehe). Pos asaj, ajo cka kam kuptu eshte qe:

njeriu si llast

*[vec ni sqarim per te gjithe ata qe nuk e dijne se cka ka mendu Mizi me ‘llastik’ (se as vete s’kam qene e sigurte)]:

snip copy

Yas. Wise words from our beloved Ramiz <3.

Ne si njerez kemi potencial per shume gjera. Me siguri, cdo njeri (me aftesi te plota fizike dhe psiqike), eshte ne gjendje me i bo shumicen e gjerave qe mundet edhe tjetri, i.e. – me vrapu 42 kilometra, me mesu teper, me u zgju super heret, me qendru 3 dite pa uje e 3 jave pa buke; pa gjume, me abuzu me droge e alkool e mos me vdeke :D, etj. Cka me duket edhe me superfuqi tek njerezit se sa cka permenda lart, eshte aftesia me u kthy ne gjendje te meparshme ose gjendje normale – aftesia me u rikuperu/recover.

Ka panumer njerez qe kane qene te varur nga droga dhe/apo alkooli e si pasoje kane qene ne gjendje shendetesore dhe mentale shume te keqe, e prape ja kane dale me u kthy dhe me jetu pjesen tjeter te jetes te gjalle e shendetshem. Ka njerez qe mezi i kane ece 2 kilometra e edhe ato me veshtiresi, e pas nje kohe kane qene ne gjendje me vrapu nje maratone. Ka njerez qe kane qene obez e me probleme te ndryshme shendetesore, e pastaj jane kthyer ne forme dhe kane jetu super shendetshem. Ajo ku po du me dale eshte qe kurre nuk eshte vone me u mundu me ndryshu stilin e jeteses (per te mire), e poashtu kurre nuk duhet menduar qe vetem pse kemi bere dicka destruktive per nje kohe te gjate apo kemi abuzu me dicka, nuk mundemi me ndryshu sepse jemi too deep into that shit. Njeriu pra, eshte si llastiku :D, dhe kemi aftesi te jashtezakonshme me u stretch e me u bend e me u kthy ku kemi qene jemi shume me resilient se sa mendojme. Nganjehere na nevojitet qe te bijme shume poshte, per me mujte me u ngrite me larte se qe kemi qene.

Vitin e fundit, kam ngrene shume me shume, me pak shendetshem e me shume junk food (sidomos embel), kam pi alkool goxha si shume, kam pi duhan mjaft shpesh (s’jom duhanpirese tho, dhe se kam pi asnje prej qe kam ardhe ne Kosove), e gjera te tjera. Me pak fjale, kam abuzu me veten dhe shendetin tim, dhe si pasoje jam ndi ndoshta me e rraskapitur gjate gjithe kohes, s’kam qene ne gjendje te jem aktive sa jam zakonisht, dhe po, i kam fitu plot’ e perplot’ 7 kilograme.

Problemi tek une s’ka qene qe kam abuzu me keto gjera. Abuzimi eshte ne rregull deri sa nuk behet pjese e lifestyle-it. Problemi tek une ka qene sa jam marr me kete ceshtje, sa shume e kam ngarkuar veten, sa shume kam fole per kete gje, e ne fund kam perfundu duke i bere gjerat e njejta. Une, qe kam shkru blogposte se si duhet me u ushqy mire, me ushtru e me u zgju heret, nuk isha ne gjendje ta beja as njeren as tjetren. Lere qe nuk isha ne gjendje, por i beja te gjitha gjerat qe gjithmone i kam urryer: beja plane ‘me fillu prej te henes’, i numeroja kalorite e ushqimit qe e haja gjate dites, matesha ne vage cdo dite nga 5 here, beja dieta ekstreme nga 2 dite e pastaj vazhdoja me binge eating, i shikoja fotografite se si kam qene para nje viti e te ngjashme. Dhe gjate gjithe kohes e kujtoja ose e permendja se si kam qene teper fit dhe e shendetshme dhe si KURRE s’kam me mujte me u kthy si kam qene.

Tash nuk pendohem ne asnje moment qe kam dale prej rutines, sepse ka qene vetem per nje vit – nje vit ndryshe, ndoshta viti i fundit qe kam mujte me i bere gjerat qe i kam bere ne kete menyre. Kam pushu prej rutines dhe i kam shiju gjerat e tjera. Une vetem pendohem per faktin qe e kam gjyku veten, e kam humb kohen e energjine time, dhe ndoshta nuk e kam vleresu e shiju sa duhet kohen qe e kam kaluar atje. E vetmja gje qe me eshte dashte me e bo sa kam qene atje, eshte me e vleresu kohen dhe gjerat qe po i bej, dhe me i premtu vetes qe kur te kthehem, do kthehem prape si kam qene (version edhe me i mire :P). Ashtu si qysh edhe ja kam bere ne fund. Sepse edhe kjo faze, si cdo gje tjeter, ka qene temporary.

4-AA40308-CC1-B-4-B63-992-E-4-FEC519-B15-DD

Fuck Balance.

Yup – the girl who wrote a blog about balance: fuck it. Kete po du me e lidhe me ate se cka fola larte – abusing/self-destructive behavior vs. healthy lifestyle, dhe se si me ka rene teoria qe duhet vazhdimisht me balancu ne mes te dyjave. In the long run – natyrisht qe duhet t’i balancojme sepse perfeksioni nuk ekziston, e poashtu nuk deshirojme me vdeke prej varesise nga alkooli (shembull). Sidoqofte, eshte teper veshtire me u mundu me balancu jeten ne baze ditore, javore apo deri edhe mujore. Eshte teper veshtire me balancu p.sh. ne mes te lifestyle te shendetshem dhe abuzive, cdo dite: nuk mundesh me pi duhan rregullisht e me prite me qene ne kondicion super te mire te nesermen, sepse kur pi duhan, aftesia e frymemarrjes normale te dobesohet dhe eshte shume me veshtire me bo fitness apo me vrapu ne kete gjendje (people do it, but i’m just sayin :D). Nuk mundesh me dale e me tepru me alkool, e te nesermen me vazhdu diten krejt’ normal e p.sh. me ushtru, sepse je ty seek balance. Une personalisht jam njohur atje si hangovers’ wonder woman, sepse kryesisht gati kurre nuk kam pase hangover e ndoshta edhe te nesermen kam shku ne fitness e kam vrapu 5 km, por kjo s’eshte gje e qendrueshme dhe nuk mundet me u bo shpesh. You just can’t. Andaj, nese jeni ne faze abuzimi dhe nuk po ndjeheni per me e bo nje jete qe mendoni qe eshte me e mire, let it go. Jepini vetes kohe, deri sa t’ju vije momenti dhe te krijohen kushtet e rrethanat per me e marr veten ne dore. Natyrisht, nese kurre nuk doni me nderru jeten dhe lifestylen dhe abuzimi me keto gjera ju duket ne rregull, go for it. Vec se besoj qe edhe ata qe mendojne keshtu, thelle ne zemer e dine qe nuk eshte menyre e qendrueshme e jeteses dhe nuk te ben te ndjehesh mire fizikisht e as psiqikisht. Thjesht, mos harroni qe nese jeni ne faze te keqe dhe nuk mund ta merrni veten: eshte temporary. You’ll get there.

tenor

The Power Of The Other

Une gjithmone kam qene nje DASHAMIRE e vetmise (te qenit vetem); se duhet te ndjehemi te plote kur jemi vete, se duhet t’jemi te pavarur dhe s’duhet te kemi nevoje per pranine e tjeterkujt, se te ndjehesh mire vetem do te thote te ndjehesh mire me veten etj. Yup, ende mendoj njejte. I mean, kam jetu vetem per 1 vjet dhe ma. ka. thy(er). Por, ne te njejten kohe, ndoshta edhe i kam nenvleresu ndjenjat, kenaqesine e ndihmen qe mund te na japin njerezit e tjere (e qe mund t’ju a japim prapa). Sa shume mund te mesojme nga te tjereret, sa shume mund te na ndihmojne dhe se thjesht, kemi nevoje per njerez te tjere. Ne Kosove kam mjaft shoqeri, sidoqofte, e kam nje grup te vogel te shoqerise standarde me te cilet dal dhe ndjehem comfortable with. Natyrisht qe eshte nje gje super e cmuar me pase nje grup te tille njerezish ne te cilet mund te mbeshtetesh per gjithcka dhe qe i konsideron si familje. Sidoqofte, varieteti ne shoqeri dhe njoftimi i njerezve te rinje eshte poashtu e shendoshe, sepse ne jete, na nevojiten njerezit e ndryshem per gjera te ndryshme – jo vetem per shkaqe interesi, thjesht shume gjera ne jete nuk mundemi t’i bejme vete dhe na nevojitet ndihma e tjetrit. Na nevojitet te kemi nje network me te gjere te te njohurve, sepse mund te mesojme nga secili dhe kemi interesa te ndryshme ne gjera te ndryshme qe mund t’i ndajme me njerez te ndryshem. :D.

Kete e kam kuptu edhe me shume kete vit ne Maastricht, deri sa erdhi nje pike qe bera aq shume shoqeri, saqe filloi me me kape FOMO dhe ankthi i te mos thenit JO per asgje dhe askujt, dhe fillova me u lodhe prej socializimit :D. Por ne te njejten kohe, kam mesu pafund gjera nga secili person qe kam taku; kam taku persona shume interesante me kendveshtrime krejt ndryshe nga te mijat – gje e cila edhe ma ka hape mendjen, e poashtu ka qene teper fun me shumicen prej tyre dhe kom pase momente teper te mira me keta njerez. E tash, njoh njerez nga e mbare bota qe ndoshta neser do i vizitoj apo do i pres ne shtepi, dhe njoh me shume kultura e di me shume gjera per ta e per vendet prej nga vijne. Poashtu, te gjithe keta njerez me kane ndihmu edhe ne ditet e mija te veshtira, me kane bo me qeshe dhe ma kane lehtesu qendrimin atje, e per kete,  I’m thankful for all the people I met there, even if it was temporary.

Learn to USE your negative emotions

Ankthi ta shpif. Stresi ta shpif. Depresioni ta shpif. Cdo energji e ndjenje negative ta shpif. True. Por s’ka person qe nuk i ndjen keto gjera kohe pas kohe, e sidomos kur eshte duke kalu neper dicka qe eshte me e veshtire apo e paperballueshme per te. Sidoqofte, mos me ekzistu keto ndjenja, besoj qe perpos qe nuk kishim dite me i vleresu ndjenjat e momentet e mira, poashtu nuk kishim get shit done. Te pakten po flas pervete. Ne organizem kemi llojlloj hormonesh, te cilat kane funksione te ndryshme. Adrenalina e hormonet e stresit, jane hormone te cilat na kane ndihmu (shembull) per me ike nga luani kur kemi qene duke kerku ushqim ne savana. Ose ne vitin 2019, na ndihmojne me i kry punet me deadline te cilat nuk kemi qare pa i kry. Une pervete mendoj qe kam pasur mungese te hormoneve p.sh. te stresit e sidomos per mesim (sic e ceka edhe me lart), dhe nganjehere cuditem se si kam arritur ckado qe kam arritur ne jete (sidomos akademikisht), sepse:

amuhicsumha

Per kete, nese nuk e kisha pasur stresin qe e kam perjetu kete vit (qe e di qe s’ka qene e shendetshme), mendoj qe asnjehere s’kisha mberri me i kry provimet dhe obligimet e tjera ne kohe. Edhe depresioni, (jo kronik, por ndryshimet ne disponim), besoj sherben qe nganjehere me t’a vene trunin off e me pushu trupin, dhe ndoshta ndihmon edhe si wake up call per ndryshim te dickaje tek vetja apo thjesht eshte gjendje qe te ndihmon me u zbraze e me i vleresu ditet e mira. Nuk mundem me fole edhe shume per depresion, sepse eshte nje ceshtje e ndjeshme dhe subjektive, dhe nuk kam kalu ndonjehere depresion shume te thelle apo per kohe te gjate. Megjithate, ka pasur faza qe jam ndje mjaft down e qe nuk kam pasur kurrfar motivi per te bere dicka, e edhe ne keto momente jam munduar dhe mundohem t’i jap vetes kohe, e ta bind veten qe edhe kjo ndjenje eshte temporary…

F5-CC174-F-C466-4-B55-8907-F9-FB9438-D98-B

16-AEE8-A7-4-BC6-4-D44-BD0-E-CFE96-C189-CBA

Through hardship, to the stars

Nuk po du me u thellu ne ate se ‘hard work pays off’, sepse tashme besoj te gjithe i dime keto klishe (edhe pse jane te verteta :D), dhe mm… kom shkru BLOG per kete ceshtje dhe ekzistojne diku 2998798498 thenie, blogje, vlogje e gjera te tjera rreth kesaj ceshtje. Ajo cka dua t’ju kujtoj eshte qe edhe ky hardship eshte i perkohshem. Edhe nese jeni duke kry let’s say mjekesi ose doktorature, ose ju nevojiten 13 vjet per me arrite nje qellim/goal, koha prape do kaloje e veshtiresite do te perfundojne, ndersa suksesi qe e merr eshte i perjetshem* (temporary ne sens te jetes, por i perjetshem ne jete). Nje mund, nje shkolle, nje sakrifice, nje gje e bere nga ti, per ty, eshte e jotja dhe s’mund te ta marr askush. Hardship is temporary, stars are forever.

Stop with that fucking nostalgia

nosta.PNG

Sa kam qene ne Maastricht, kisha nostalgji per ate qe kam qene ketu, per gjerat qe i kam bere, per kafen e mengjesit me shoqeri, per vrapimin ne malet e Rugoves, per rutinen time, e per njerezit qe i kam ketu. Shikoja foto te se kaluares dhe kisha ndjenja nostalgjie. Kjo eshte nje gje e natyrshme per secilin person, vetem se ne te njejten kohe te veshtireson te vleresuarit e momentit dhe koncentrimin ne ate qe je duke kaluar ne te tashmen. Kam qene ne Maastricht, for God’s sake, dhe sidomos ne fillim kam qene ne gjendje qe me ore te tera te mendoj se si kam qene e cfare kam bere back home (N’PEJE!!!:D), ne vend se me e vleresu momentin e me u mundu me kriju sa ma shume kujtime aty ku kam qene (dhe thank God, ne fund edhe kom kriju).

Tash, pasi u ktheva, qe gati 2 muaj konstant jam duke i kujtu momentet atje, ditet e mira qe i kom kalu (kryesisht nuk po me kujtohen te keqijat/te veshtirat, edhe pse per kete blog jam mundu ne maksimum me i kujtu), dhe i gjithe motivi qe e kam pase qe sa kohe per te shkuar ne master dhe per t’a kryer ate, me jane shu (sepse i kam perfundu), dhe non stop e kam mendjen atje. Kjo nuk po me le me u fokusu ne te tashmen e as ne ate qe me pret ne vazhdim, e poashtu po me jap ndjenja jo te mira dhe po ndjehem e pamotivuar. Megjithate, vazhdimisht po mundohem me e bind veten se cdo gje ne jete eshte e perkohshme, se kohet e bukura qe i kalojme ne faza te ndryshme jane te perkohshme dhe zevendesohen nga te tjerat, dhe se nuk duhet te varemi ne te kaluaren, por te jemi me prezent e te fokusohemi ne ate cka na vjen tash.

Dikur kemi qene femije, periudhe kjo e cila ka qene shume e lehte dhe e kendshme; tash jemi te rinje dhe jemi te pavarur e te lire, neser ndoshta behemi prinder qe besoj eshte ndjenje e pakrahasueshme me asgje; pastaj na rriten femijet e keshtu me rradhe, dhe nuk duhet t’i humbim keto etapa te jetes duke menduar se si ka qene jeta ne te kaluaren. Koha nuk kthehet e e ardhmja nuk eshte e sigurte, dhe te pasurit mendjen ne njeren apo tjetren rezulton me te mos qenit ne realitet. Per kete, duhet te jemi mirenjohes qe kemi kujtime per te cilat edhe mund te kemi nostalgji, megjithate, duhet edhe te mos e harrojme faktin qe asgje ne jete nuk zgjate pergjithmone.

49-F21-B12-378-D-418-B-9580-78-DF4595-AC65

* **

Whatever you’re going through…is temporary

temp

Asnje dhimbje, asnje gezim, asnje lumturi, asnje trishtim e asgje tjeter ne jete, nuk eshte e perjetshme. Nese ndonje dhimbje apo humbje eshte fatale, jeta perfundon. Por jeta perfundon per te gjithe nje dite.

Edhe momentet e bukura jane te perkohshme, so let’s cherish them and hold them dear.

In a world where nothing is forever, make your temporarIES count.

 

Bye almonds.

Almonds are forever.

 

 

P.S. Ugh: tema e diplomes. That shit. W T F.

***

FC1-E9529-8-DD9-4531-8-D4-C-A42-B502-E296-B

Une, diten e fundit ne Maastricht, me lote gezimi dhe trishtimi.jpg:

FB43-FDEA-C40-E-40-F7-8834-CAD35-B48210-B

FB924-FF5-03-DA-4-C28-856-C-3-EC26-E04417-E

0-A74594-C-FA25-4-F80-A82-D-9-F04584-B5-A35

 

Hard Work = Success

KONNICHIWA Almonds!

 

(…but no, nuk është blog-post për udhëtimin tim në Japoni, sepse ende jam këtu dhe me siguri ka me më marr shuuumë kohë) – por për vazhdimin e blogut të cilin jam nisë me shkru shumë më moti por që truly, honestly, sincerely, nuk kam pasë kohë me e shkru.

But better late than never.

Sot pra, po e paraqes pjesën e dytë të blogut të mëparshëm: ‘(Decisions)…Hard Work…Success.’ Në pjesën e parë kam shkru për vendimmarrjet dhe se si ato luajnë një rol shuuumë të rëndësishëm në jetën tonë – kush do jemi dhe çfarë duam të bëjmë në jetë, por edhepse vendimet tona e “drejtojnë” fatin tonë, suksesi nuk arrihet vetëm nëse ne vendosim se dëshirojmë të jemi të suksesshëm.

Të gjithë kemi dëshirë të bëhemi të suksesshëm, dhe natyrisht, të mos e harrojmë pjesën më të rëndësishme: Secili e definon ndryshe fjalën “sukses”. Nga pikëpamja ime, me pak fjalë, të jesh i suksesshëm do të thotë “Të pranosh vetën ashtu siç je e njëkohësisht të punosh çdo ditë për t’u bërë version edhe më i mirë i vetës.” Përveç kësaj, kur e mendoj suksesin më vijnë në mendje edhe shumë gjëra të tjera andaj është koncept mjaft i gjërë, sepse për mua ‘sukses’ nuk do të thotë as vetëm të jesh i mirë në shkollë, as vetëm të kesh punë të mirë, as vetëm të jesh fit, as vetëm të kesh pozitë të mirë në shoqëri, as vetëm të krijosh familje, as vetëm të udhëtosh, as vetëm të jesh i pasur apo vetëm të dukesh bukur. Si në çdo gjë tjetër, për mua të jesh i suksesshëm do të thotë t’i bësh dhe të jesh #NgaPakNgaTëGjitha, duke e gjetur një balancë dhe të ndjehesh mirë në fund të ditës.

Por, të ndjehesh mirë fillon nga vetja andaj mendoj që së pari duhet të fokusohemi në qëllimet që mund t’i arrijmë vetë, e pastaj në ato të cilët përfshijnë edhe njerëz apo gjëra të tjera. Për këtë, në këtë blogpost do të flas kryesisht për suksesin në karrierë (shkollë, punë, zhvillim të vetëvetës), sepse momentalisht është gjëja që për mu ka pak më shumë rëndësi dhe mendoj që kur zhvillohemi personalisht (punojmë në drejtimin se çfarë duam të jemi dhe të bëjmë në jetë & rrjedhimisht nuk varemi nga të tjerët), automatikisht do kërkojmë edhe të mirat e tjera të lartpërmendura – krijimin e familjes, udhëtimet, pasurinë, pozitën e mirë në shoqëri, të dukemi bukur e të tjera.

Për të shtjelluar temën ‘HardWork & Success’, së pari do të flas për rëndësinë e punës për të arritur sukses dhe se si asnjë sukses nuk është i rastësishëm, e në fund do e ndaj shkurtimisht storien time për një ‘sukses’ apo arritje time të fundit, storie kjo e cila ka qenë një pikë kthese për të kuptuar se për të arrtur diçka, duhet punuar për atë.

Shkojmë…

I

Gati në secilin moment gjatë ditës që jemi vetëm e të paangazhuar me ndonjë gjë në veçanti, jemi duke bisedu me mendjen tonë. Këto biseda janë nga më të ndryshmet – dhënia e komandave për t’u zgjuar nga shtrati, zgjedhjet se çka duam të hamë, ankesat për shiun që po bie jashtë e deri tek planet që i bëjmë – qofshin ato afatshkurta apo afatgjata. Këto plane, shpesh përcjellen me premtime – që nesër do zgjohemi më herët se sot, që do e përfundojmë librin që e kemi nisur, që nesër do hajmë ushqim më të shëndetshëm për mëngjes, që do të fillojmë të mësojmë për atë provimin e lënë pas dore, apo që na duhet të shkojmë në administrate për t’i nxjerr disa dokumente të harruara. Megjithatë, shumë shpesh këto premtime mbesin vetëm në mendjen tonë, dhe rrjedhimisht i arsyetohemi vetës se nuk kemi pasur kohë apo mundësi për t’i përmbushur ato. Por, t’i gënjesh vetës është shumë vështirë, sepse ne jemi vetë aty, në vendin e ngjarjes, dhe e dijmë shumë mire se kemi pasur kohë dhe mundësi, por thjesht nuk i kemi bërë.

Secili person e njeh vetën më shumë se kushdo tjetër. Ne e dijmë pakashumë se sa dhe për çka jemi të aftë, dhe e dëgjojmë zemrën se çka DUAM të bëjmë në jetë. Megjithëse, është e jashtëzakonshme se si njeriu e di se ç’është mirë për të, dhe vazhdon dhe e bën të kundërten. E torturon vetën vazhdimisht duke e ditur që është veç ai personi që e ka në dorë atë që e bën apo nuk e bën, dhe që  veç ai do të përballet me pasojat. Nuk e di saktë se çfarë formule fshihet pas kësaj dukurie, por jam shumë e sigurtë që shumica prej nesh e nënvlerësojmë faktorin “kohë”, dhe mendojmë që shanca të tilla do të na vijnë prapë në jetë. Epo, shanca të ngjashme mund të na vijnë përsëri (edhepse nuk është aspak e sigurtë), por koha është gjëja e vetme në jetë që nuk mund ta kthejmë e as ta blejmë, dhe është një faktor shumë i rëndësishëm për të arritur qëllimet që duam.

Gjithmonë kam menduar që njerëzit e suksesshëm kanë diçka të veçantë – kanë neurone speciale, e kanë trurin më të madh, e kanë memorien më të fortë apo kanë ndonjë superfuqi tjetër. Por, superfuqitë nuk ekzistojnë, dhe pos gjenive të cilët me të vërtetë veçohen me disa tipare, njerëzit e rëndomtë e të suksesshëm janë thjeshtë njerëz, të njejtë, si unë e ti, me 24 orët e njejta të ditës. Andaj, me kohë e kam kuptuar që njerëzit e suksesshëm janë të kundërt nga ajo që e ceka më lartë – pra janë njerëz të cilët nuk e nënvlerësojnë faktorin kohë, dhe e shfrytëzojnë çdo shancë që ju vie përpara duke punuar për gjërat që dëshirojnë t’i arrijnë.

Çdo gjë që na rrethon e që është bërë apo ndërtuar nga dora e njeriut, është rezultat i punës. Asnjëherë nuk kam dëgjuar që dikush e ka pasur një ide, e ka vënë atë ide në shishe, e ka dërguar në oqean dhe pas 6 ditëve i është kthyer produkti i gatshëm. Qoftë një këngë, një revistë, një festival, një copëz arti, një poezi, një biznes i ri, pajisje e re apo aplikacion në telefon – asnjëra nga këto gjëra nuk ka ardhur nga hiçi, dhe secila nga to ka qenë fillimisht një ide në kokën e një personi që ka pasur vullnet, dëshirë dhe ambicie për ta vënë në jetë.

II

Shumica e njerëzve janë të vetëdijshëm që puna është ‘çelësi’ për sukses, dhe që është njëfar lloj garantuesi për një rezultat të mirë. Por, edhepse shumica dëshirojnë të jenë të suksesshëm dhe e dijnë se cili është çelësi për ta arritur atë, prapëseprapë proporcioni në mes të njerëzve të suksesshëm karshi atyre më pak të suksesshëm është i vogël. Andaj, këtu vijnë në shprehje edhe konceptet të cilat e vëjnë punën në jetë – motivimi dhe iniciativa për të punuar.

Në mikroekonomi, ekziston një term i quajtur ‘kosto oportune’ (apo alternative), e që nënkupton vlerën e një zgjedhje në mes të disa opcioneve. Shembull – nëse posedojmë një dyqan, kemi opcionin me e japë me qera apo me zhvillu një aktivitet në të, dhe nëse e zgjedhim aktivitetin, qeraja nga e cila kemi hequr dorë është kosto oportune. Mos me i hi shumë thellë me shkencë, desha vetëm me e ilustru faktin që në jetë kemi vazhdimisht momente që duhet të zgjedhim në mes të alternativave, dhe cilendo alternativë që e zgjedhim, duhet të heqim dorë nga tjetra, for the time being.

Edhe në këtë rast, për çdo sukses dhe angazhim ekziston një çmim. Na duhet të heqim dorë nga diçka tjetër e që zakonsht është shumë më tërheqëse (në ato momente) dhe natyrisht – më e lehtë. Për të shkruar këtë blog, unë kam heqë dorë nga ndonjë shëtitje në JAPONI 😀 apo nga pothuajse një sezonë të “Parks and Recreation”; 7 orë gjumë të shpërndara në 3 ditë apo thjesht nga të shijuarit e kohës së lire. Megjithatë, unë dua që ky blog të ekzistojë dhe dua që ky postim të shkruhet. Dhe ky postim nuk do të shkruhet në qoftë se unë nuk e shkruaj, nuk mundohem për të dhe nuk sakrifkoj diçka tjetër për të. Dhe kjo vlen për gjithçka tjetër për të cilen do të duhet të sakrifikojmë një gjë – qoftë ajo koha, energjia, durimi apo nervat, vetëm e vetëm që në fund të shohim rezultatin dhe ta gëzojmë atë.

anything-is-possible-if-youve-got-enough-nerve-j-k-10205523

Siç e ceka më lartë, unë (dhe besoj shumë të tjerë) gjithmonë jam munduar të gjej ndonjë shortcut apo magji për t’i kryer obligimet apo për të gjetur motivin për t’i kryer ato. Megjithatë, motivi për iniciativa nuk gjindet brenda natës, dhe nuk është një gjë që vetëm mbjellet në mendjen tonë nëse e detyrojmë vetën. Duke u nisur nga eksperienca ime personale, mendoj që është një gjë që ekziston te çdokush por që duhet të kultivohet, të ushqehet e të zhvillohet gradualisht, dhe që shpesh vjen si ndonjë wake-up call nga ndonjë dështim apo ‘zili’ e sukseseve të të tjerëve e që na bën të kuptojmë përfundimisht që vetëm puna është ajo që na garanton suksesin, dhe se pa të do të mbetemi duke u arsyetuar pa kuptim e pa bazë.

Për të kultivuar ambicien, vullnetin, kurajon, motivin e durimin, mendoj që duhet të shkojmë hap pas hapi. Së pari, duhet t’ia qartësojmë vetës qëllimet që i kemi. Pasi që i qartësojmë qëllimet, duhet të prioritizojmë: t’i rendojmë qëllimet nga ato më të rëndësishmet, gjithmonë duke e pyetur vetën: “How bad do you want it?” Pasi që e kemi kuptuar cilat janë qëllimet tona kryesore për një periudhë të caktuar, natyrisht që na duhet një plan për të qartësuar se çka duhet të bëjmë për të arritur atë gjë, sa kohë dhe çfarë mjete na duhen, dhe cila është data e fundit që ajo gjë duhet të jetë e përfunduar (deadline). Pasi që e kemi planin, duhet të jemi të determinuar që të japim maksimumin tonë, të punojmë për atë gjë pa u ndalë dhe të mos shikojmë prapa. Dhe duke i kaluar këto hapa, duhet t’i kemi në mendje disa gjëra të tjera:

Në fund, ja vlen. Çdo sekond i mundit tënd ja vlen.

stream_img

Do e falemnderosh vetën në fund. Do e bësh vetën krenare.

IMG_E3927

Çdo vështirësi ka një fund, dhe cdo vështirësi harrohet. Ajo çka na mbetet neve është rezultati dhe suksesi.

img_e3928.jpg

Mos e harro ndjenjen e dështimit. Krahasoje atë me mundimin që po e kalon. A është më e rëndë?

Ke shëndetin dhe luksin për të ëndërruar dhe për të punuar për ato ëndrra. Don’t forget that you’re blessed.

THE TIME WILL PASS ANYWAY. Kjo është motoja ime sa i përket kësaj teme – koha do të kalojë si pate sukses si dështove.

img_0077-e1532972073911.png

 

Intro

Po vazhdoj me storien time personale (jo, nuk kam fitu çmim Nobel apo diçka të jashtëzakonshme), por vetëm dua ta marr këtë eksperiencë si shembull për temën sepse ka qenë pikë kthese për mua me kuptu që me punë arrihet gjithcka, dhe se për mua, dështimi ka qenë send kyç për të më berë me kuptu këtë gjë. Është fjala për një bursë (që në fund i kam fituar dy), dhe e di që ka edhe shumë të tjerë që e kanë fituar këtë bursë e nuk kanë shkruar blog për të, por siç e ceka, nuk është tek ajo se çka kam arritur, por se si më ka bërë me u ndi dhe se çka kam mësuar nga ajo.

E kam përmendur shpeshherë në postimet e mija që deri pas përfundimit të fakultetit kam qenë ndryshe nga se jam sot – jo në karakter, por në mënyrën se si i kam bërë gjërat. Kam lënë punë përgjysmë, kam bërë plane të cilat nuk kam pasur nerva me i realizu, kam folë më shumë për diçka se sa që e kam realizu, jam munduar me gjetë shortcuts për detyra të ndryshme e të tjera, dhe në fund, dështimin e kam përfunduar me fjalinë e famshme “me dashtë, e bëj” (but you never did).

RYZOSSq

Kam menduar që meritoj gjëra të mira dhe suksese, vetëm pse kam dëshirë të jem e suksesshme dhe pse mendoj që kam potencial për shumë gjëra. Dhe në shumicën e rasteve më ka ecë në këtë mënyrë, sepse deri atëherë nuk kam hasur në diçka shumë të jashtëzakonshme e që ka kërkuar aq shumë përkushtim. Megjithatë, pasi që kam diplomuar, e kam kuptuar që ekzistojnë edhe shuuumë të tjerë si unë – që e kanë përfunduar të njejtën shkollë si unë, me nota të mira apo më të mira se unë, dhe që kanë po të njejtat ëndrra dhe qëllime si unë. Dhe si rezultat, e kam kuptuar që duhet të bëj diçka më shumë për ta bërë diferencën dhe për të pasur sukses.

The Story

Disa muaj pas diplomimit në Bachelor, kam apliku për një program të bursës. Meqë ende nuk pata gjetur punë, vendosa definitivisht me e regjistru masterin (jashtë vendit), edhepse fillimisht plani im ka qenë mos me vazhdu direkt masterin pas diplomimit. Por, siç ndodhë në Kosovë, presioni që çdokush ta bën duke të pyet “E ÇKA JE TU BO TASH” pas diplomimit, më shtyri me mendu që definitivisht më duhet me bo diçka, dhe kështu vendosa të aplikoj për një program të bursës.

Nuk kisha shumë informata se si shkojnë këto gjëra e as për programin për të cilin po aplikoja, por megjithatë fillova të jem shumë e vendosur se dua të konkurroj, e rrjedhimisht mora pjesë në testet e këtij programi [natyrisht, si zakonisht] – pa u përgaditur shumë, sepse ende isha në fazën që gjërat do të më ecin edhe pa mund. Dhe natyrisht, përsëri mu vërtetu teoria ime se nuk duhet të mundohem shumë, dhe mes qindra aplikuesve, isha e 13-ta në listë, nga rreth 35 që e kishin kaluar testin gjithsej.

Pasi isha kaq afër, fillova me të vërtetë të besoj që kjo punë do të ndodhte. Që atë vit, unë do të shkoja për master jashtë vendit, edhepse ende nuk isha e vendosur se çfarë drejtimi, në cilin shtet apo cilin fakultet dua ta zgjedh. Njëkohësisht, meqë faza e parë nuk kërkoi mund, unë prapë vazhdova me qasjen time të zakonshme ndaj këtyre gjërave, dhe në javët ku duhej të përgaditesha për intervistë, vazhdova me të gjitha angazhimet e mija SHUMË të rëndësishmë, duke mos i japur shumë rëndësi përgaditjeve. Njëkohësisht, e dija që ajo që po e bëj është gabim dhe ka shumë gjasa që të deshtoj, por vazhdoja ta torturoja vetën duke mos ndarë kohë të mjaftueshme për përgaditje dhe duke u ndier keq për këtë gjë. Dhe mendoj që filli i gjithë kësaj qasje ka qenë se e kam nënvlerësuar situatën, dhe nuk e kam dashur atë gjë aq shumë në rradhë të parë.

Ditën e intervistës, si asnjëherë më parë, jam ndier tepër e pasigurtë dhe e frikësuar. Në përgjithësi nuk i kam problem procedurat e tilla, dhe sa i përket studimeve – kam hy e kam dalë nga provimet me shkrim apo gojë duke mos më rrah zemra aspak më shpejt. Por atë ditë ishte diçka ndryshe, sepse e dija në çfarë niveli jam dhe se do të jem shumë afër, por që do të dështoj. Dhe kjo pasiguri natyrisht që është pasqyruar në mua, dhe ka ndikuar në rezultatin tim edhe më shumë.

Kur dolën rezultatet, e pash që isha e para nga të papranuarit, me shumë pak diferencë në pikë nga të pranuarit. Por kjo nuk ishte fare me rëndësi, sepse unë veç se e kam ditë që do të jem në atë vend në listë, dhe se nuk kam meritu më shumë. A jam mërzitë? Po – kam qajtë përplot 72 orë rresht, sepse vazhdimisht e ktheja mendjen që vetëm të isha munduar PAK më shumë do e kisha fitu, dhe se krejt ajo çka është kërku prej meje ka qenë një angazhim shtesë 3 javor, të cilin unë nuk kam qenë në gjendje ta bëj.

IMG_3938.JPG

Por pasi që e kam rimarr vetën nga kjo mërzi, i kam premtu vetës që është hera e fundit që e lejoj vetën të jem në një pozitë të tillë – të mërzitem për diçka që ka kalu, vetëm pse e kam ditë që nuk mundem me kthy kohën; Që para syve e kam parë dështimin, dhe e kam pritë me duarhapur. Që as dija, as potenciali, as talenti e asgjë tjetër në botë nuk vjen në shprehje nëse nuk je i vendosur për atë që do të arrish dhe nuk punon për atë.

sc 1

Everything Happens For a Reason

Megjithatë, deshtimi – me mund apo pa mund – nuk është fundi i botës. Është pjesë e mësimit, dhe është gjë që na bën më të fortë. Poashtu, shumë shpesh di të jetë një arsye që diçka më e mirë do të vijë pas. Pas një jave më kanë ftu për intervistë për një vend pune ku e kisha dërgu shumë më herët aplikacionin, dhe pas 2 javëve të tjera kam filluar punën. Në punë kam marr eksperiencë dhe kam mësuar shuuuuuumë gjëra, e poashtu jam zhvilluar në atë drejtim për ta kuptuar se çka dua të bëj apo të specializoj në të ardhmen e çka jo.

Dhe gjatë këtyre dy viteve ngjarjet kanë rrjedhur në atë drejtim sa që kur erdhi koha për të aplikuar prapë, unë isha person krejt tjetër, me ide dhe motive të qarta, gati për të marr atë që në të vërtetë e dua.

Learn from Failure

Këtë vit (dy vjet nga hera e fundit pasi programi zhvillohet çdo dy vjet), kam apliku për program me ndjenjë shumë të freskët nga dështimi i kaluar. Dhe sa herë që jam lodhë apo kam dashtë me hekë dorë, e kam kujtu ndjenjën e dështimit dhe se nuk do të jem në gjendje të kaloj prapë nëpër të. E kam vënë qëllimin, e kam bërë planin, jam fokusuar plotësisht, kam pushuar nga rutina dhe gjërat e tjera, dhe nuk e kam kthyer kokën prapa. Kam mësu, i kam përfundu të gjitha obligimet, dhe thjesht jam mundu. Dhe po, kam dalë e 4-ta në listën përfundimtare. Jam zgjedhë rezervë për një bursë tjetër (dhe në fund e kam fitu edhe atë). Jam ndje krenare me vetën. Dhe jam bindë përgjithmonë që me punë mund të arrish gjithçka.

Kjo storie nuk është e jashtëzakonshme, por për mu ka qenë një gjë që mi ka hapur sytë për gjithë jetën. Kam mësuar që të lidh inat me vetën e jo me të tjerët. Kam ushtruar durimin – një virtyt që personalisht më ka munguar gjithmonë. E kam kuptuar që njerëzit e suksesshëm nuk janë magjistarë e as nuk dijnë ndonjë hile për sukseset që i kanë. E kam kuptu vlerën e kohës dhe të punës, dhe se çdo ëndërr apo mundësi e botës fillimisht është e disponueshme për të gjithë, por në fund e merr vetëm ai që e don dhe punon më shumë.

Arigato Almond-SANs. Love <3.

IMG_9170.JPG

Choices, Decisions… Hard Work… Success

CHOICES & DECISIONS (PART I)

Hello Almonds,

Ka kalu më shumë se një muaj prej postimit të fundit, dhe e di – bloggerk si unë ta shpif, mirëpo mungesa ime ka qenë shumë e arsyeshme dhe shpresoj që nuk do të përsëritet më.  Këtë periudhë kam qenë pothuajse totalisht Missing in Action në blog dhe në rrjete sociale, sepse më është dashur me u fokusu në disa obligime personale, dhe nëse e kisha bo me gjysmë mendje/mundi – do t’kisha dështu. E kam bërë një pushim prej rutinës së zakonshme sepse me të vërtetë kam pasë nevojë, dhe e kam apliku konceptin tim të ri që nëse e ke një obligim me afat (deadline),multitasking është armiku yt dhe duhet t’i japësh 100% prej vetës nëse dëshiron me përfundu me sukses.

Dhe e përfundova me sukses.

Tash, ngadalë po kthehem në të përditshmen time (super të zakonshme), DHE pasiqë jam pajisë me laptop TË RIIIIIIIIII, besoj dhe shpresoj që vetë gishtat kanë me më punu më shpejt dhe do të shkruaj sa më shumë që mundem gjatë verës (sa nuk kam hy në një fazë tjetër të jetës), e që nuk e di prapë sa kom me mujtë me qenë bloggerk e përgjegjshmë… #ThatsAnotherStoryNejse…

Në këtë blogpost do të shkruaj për çështje me të cilat jam ballafaqu kohëve të fundit a.k.a.  gjithë jetën, dhe besoj që edhe ju që po e lexoni këtë blogpost keni kalu, jeni duke kalu ose po ju pret një fazë e tillë. Edhepse kam premtu që do të shkruaj postime të shkurta, me shumë foto, me informata rreth gjërave praktike të përditshme – për make-up, veshje, fitness, ushqim, e të tilla; prapë ky postim do të jetë tipike Almondiane, ku do e shpreh mendimin dhe pikëpamjen time të thellë 🙄 rreth një teme/dukurie të jetës. Can’t help it, pasiqë veç edhe e kam bo një pushim të gjatë, dhe në fund të fundit, ‘ts ma thaaang.

Do të shkruaj për zgjedhjet që i hasim në jetë, vendimet që i marrim, rrugën drejt suksesit dhe si e definoj unë suksesin. Natyrisht, më duhet me e cekë – gjithçka që shkruaj është nga përvoja ime, pikëpamja ime, nga mendimet e mija, dhe në asnjë mënyrë nuk mendoj se çka unë them apo bëj është më e drejtë se çka të tjerët bëjnë apo thonë. Për me i përfshi të gjitha çështjet e lartpërmendura, vendosa me e nda këtë postim në dy pjesë: Zgjedhjet dhe vendimet (I), dhe puna e suksesi (II).

Fillojmë…

Everything in life reveloves aroung choices & decisions

Krejt jeta sillet rreth zgjedhjeve dhe vendimeve. “Fati” ynë, e ardhmja jonë dhe se kush do të jemi në jetë, varet nga ato. Nganjëherë i marrim vendimet e duhura, nganjëherë jo, por disa vendime janë të tilla që nuk çojnë shumë peshë apo që mund t’i përmirësojmë me kohë – me zgjedhë drejtimin që don me studiu, me i zgjedh lëndët zgjedhore në fakultet, me e lënë punën; ndërsa disa janë shumë më të rëndësishme dhe nganjëherë më vështirë të përmirësueshme – me gjetë personin me të cilin dëshiron ta kalosh jetën, me studiu apo mos me studiu, mosha në të cilën do bëhesh nënë, me u nda nga një lidhje e gjatë, me jetu në Kosovë apo me ikë nga ky vend, e të tjera. Megjithatë, të gjitha janë të vështira, dhe shumë shpesh dijnë me na vu në një pozitë ku me të vërtetë nuk dijmë si me vepru, nuk kemi rrugëdalje, dhe përjetojmë shumë strese e ankthe.

Sidoqoftë, vendimet dhe zgjedhjet duhen bërë. Dikush vendimet i merr vetë, dikush ndikohet prej të tjerëve, dikush i merr sipas trendeve dhe rrethanave, dikush këshillohet me të tjerë, e sidoqoftë, jemi NE ata që i marrim këto vendime dhe jemi NE ata që mbajmë përgjegjësi për to. Edhe nëse dikush të ka shty me marr një vendim të caktuar e të nesërmen pendohesh, je TI personi që do të përballesh me gabimin, e jo personi “përgjegjës”, këshillën e të cilit e ke marr për bazë.

3897

Nganjëherë në jetë kemi me u përball me vendime ku duhet me zgjedhë mes opcioneve. Nganjëherë na duhet me vendos për me fillu diçka, e nganjëherë me përfundu. Nganjëherë për me provu diçka, e nganjëherë për me shmang një gjë. Sidoqoftë, të gjithë kemi momente “Could’ve, Would’ve, Should’ve” që na shkatërrojnë dhe na bëjnë të lutemi për ta kthyer kohën. Epo, koha nuk kthehet, mundësia e njejtë nuk vjen, dhe disa gjëra nuk kthehen e as nuk ndryshohen.

Pasiqë koha nuk kthehet – dhe këtë gjë tashmë e kemi kuptu (edhe pse i kemi mendu 649,268 skenarë në mendjen tonë në raste të ndryshme), duhet ta ndërrojmë qasjen dhe mënyren e të menduarit sa i përket zgjedhjeve që i bëjmë dhe gjërave të tjera që na ndodhin në jetë. Është e vërtetë që jeta sjellë plot të papritura. Asnjëherë nuk mund ta dijmë sigurt se çka do të sjellë e ardhmja, çfarë mundësi apo pengesa do të na vijnë, dhe se ku do të jemi pas një kohe të caktuar. Megjithatë, të gjithë kemi ëndrra dhe plane, dhe shumica prej nesh e kemi njëfar koncepti se çka dhe kush dëshirojmë të bëhemi në të ardhmen, dhe nuk mund t’ja lëjmë totalisht kohës dhe fatit që të vendosë për këto gjëra. Për këtë, e ardhmja jonë varet më shumë nga ne, nga zgjedhjet dhe vendimet që i marrim, dhe sa punojmë për të arritur diçka në jetë.

Të kesh ëndrra dhe plane është një gjë pozitive. Jeta nuk do të kishte kuptim, nëse çdo ditë do të zgjoheshim nga gjumi vetëm për të mbijetuar një ditë tjetër që na është dhënë. Dhe aq sa ka njerëz të ndryshëm në këtë botë, ka edhe ëndrra, plane e qëllime. Nuk ekziston ndonjë gjyqtar i jetës apo i sukseseve njerëzore që e përcakton se çka është më mirë të bësh në jetë (shembull: t’i japësh përparësi familjes, karrierës, pasioneve apo të tjera). Megjithatë, me siguri të gjithë kemi pasur biseda të ndryshme me më të vjetrit, dhe shumica prej tyre e pranojnë se kanë pendime në jetë, se do të vepronin më ndryshe po të kishin qenë edhe njëherë të rinjë, dhe se gjatë jetës kanë mësuar në të vërtetë se cilat gjëra janë më të rëndësishme.

Për këtë arsye, është mirë që të këshillohemi me të tjerë për vendime të ndryshme në jetë, sepse disa ngjarje të jetës janë standarde dhe nuk kemi pse t’i përsërisim gabimet që të tjerët tashmë i kanë bërë. Megjithatë, këshillimi me të tjerë – edhepse një gjë super praktike, nuk do të thotë që gjithmonë është opcioni më i mirë, dhe ekzistojnë shumë rrethana të jetës që janë specifike për një person të caktuar. Poashtu, siç e ceka më lartë, çdo person i ka prioritetet dhe preferencat e veta, andaj këshillat dhe sugjerimet e të tjerëve shpeshherë mund të jenë apo të duken të kota. Shembull, nëse unë do e dëgjoja gjyshen time 87 vjeçare në lidhje me jetën time, tashmë do të kisha qenë e martuar me dy fëmijë, sepse ajo ende nuk mundet me kuptu se pse unë si 24 vjeçare e preferoj ende me chillitë në shtëpinë time apo me shku jashtë me studiu, ku deri tash veç kam mujtë me u rahatu e mos me i nxirr vetës punë. Dhe nëse e analizon dhe e shikon nga pikëpamja e saj, ndoshta edhe ka të drejtë. Por nëse e shikon nga pikëpamja ime dhe i shton qëllimet dhe prioritetet e mija momentale, është absurde. Andaj, në këtë rast, këshillat e tjetërkujt mund të jenë edhe të padobishme.

6654

Pra, edhepse jeta sjell të papritura, ne duhet të kemi ëndrra dhe qëllime. Pasiqë koha nuk kthehet, vendimet duhet t’i marrim me kujdes dhe të këshillohemi me të tjerët. Por edhe me u këshillu me të tjerët, nganjëherë është e padobishme. Andaj, cila është mënyra më e mirë për me vepru? Qysh me ditë ne sot, se çka është më mirë për ne nesër? Si mund të veprojmë në mënyrë që mos me kërku në të ardhmen me kthy kohën? Well, almonds, këtu vjen metoda (ime) më e re e vendimmarrjeve, zgjedhjeve dhe të menduarit Decisions 2.0(just made that up), e që jam duke e apliku tash e sa kohë dhe quhet: Convos With Your Future Self.

Conversations With Your Future Self

Kohëve të fundit, në vend se me i mundu njerëzit përreth për problemet dhe preokupimet e mija, e në vend se me vepru vazhdimisht me frikë apo me pendime, kam fillu që mos me marr vendime e vepru pa mendu mirë e pastaj me humb kohë me pendime se çka so të duhej të kisha bërë, por të mendoj më shumë në perspektivën e të ardhmes. Pra, në vend se vazhdimisht të flas me Pranverën e së kaluares dhe ta qortoj për gabimet që i ka bërë, të flas me Pranverën e së ardhmes dhe të mundohem të bëj më të mirën që e ardhmja ma kërkon.

E kam kuptuar që bisedat me Pranverën e të kaluarës janë të kota, ndërsa e ardhmja ka shumë më shumë këshilla për mu – “Sikur Pranvera e të ardhmes do ishte këtu, çka kishte me më thonë? Çka kishte me dashtë me bo nëse do kishte edhe një mundësi të jetë aty ku jam sot? A do të më falendërohet Pranvera e së ardhmes nëse mundohem edhe më shumë apo nëse provoj diçka për të cilen jam e frikësuar?”

Nuk po them se kjo mënyrë e vendimmarrjeve e ka 100% rate-in e suksesit. Nuk po them që edhe në këtë mënyre nuk kam momente pendimi. Të gjithë kemi. Edhe nëse e japim maksimumin prej vetës, pasi që të kalojë ai moment kemi me u pendu që s’jemi mundu edhe më shumë apo që nuk kemi bërë diçka ndryshe. Kjo është normale – është lehtë me folë për diçka që tashmë ka kaluar, sepse e dijmë që nuk mund ta ndryshojmë atë, dhe mundohemi me e ngushëllu veten. Ndërsa për të ardhmen është vështirë me folë, sepse e dijmë që mund ta ndryshojmë, por jemi të frikësuar që nuk do të mundemi. Por pa e provuar nuk mund ta dijmë. Dhe pa u munduar kurrë nuk do e arrijmë.

unsucc.png

Vetëm mendojeni veten pas 5 viteve apo 10. A po ju flet e ardhmja juaj se do t’kishte dashur që të veproni ndryshe? Që të mundoheni më shumë? A po ju thotë ta shfrytëzoni këtë kohë të artë, sepse nuk ka kthim prapa? A po ju thotë që po të ishte në moshën tuaj, do t’ia dinte vlerën jetës më shumë? E po tash është ai momenti me vepru, e mos me i lënë vend të kaluarës. Gabimet janë njerëzore, dhe gjithkush do t’i bëjë. Vetëm se ka shumë gabime standarde që tjetërkush i ka bërë e prej të cilave mund të mësojmë, dhe nuk është nevoja që medomeos të kalojmë edhe ne nëpër to.

Personalisht, kjo mënyrë e të menduarit më ka ndihmu shumë – qoftë për një vrap që pritoj me u çu me bo, qoftë për një detyrë që më duhet me kry, qoftë për një vendim më të madh që më është dashtë me bo apo për ndonjë obligim apo angazhim që kam dashtë me përfundu me sukses. Gjithmonë e marr në konsideratë se çfarë dyer mundet me mi hapë një mund apo sakrificë e caktuar apo se çka mund të përfitoj nesë e kryej obligimin X. E ardhmja është shumë e gjatë dhe mjaft e paparashikuar por është rezultat i veprimeve tua të tashme. Nëse don sot me e kapërcy një hap e me mbërri më shpejt në të ardhmen, do të vijë momenti që ai hap i kapërcyer ka me të nxjerr punë. Çdo mund dhe vendim i peshuar sot do të ketë një shpërblim në të ardhmen…

consciousdaily_may14-e1529951687540.jpg

Nuk po e zgjas e nuk po thellohem më shumë në këtë çështje, sepse pasi që i fshiva dikund rreth 6 paragrafa për me përfshi sa më shumë nga kjo temë, e kuptova që nuk po ka fund. Nuk po muj me e vu në pak fjalë, andaj po e përfundoj me këtë paragraf: Nuk ka rëndësi se ku jemi duke shku, as çka jemi duke bo, e as kush jemi. E kemi gjithë jetën për me i kuptu këto. Me rëndësi është me vepru. Me ndryshu. Me marr vendime. Me marr iniciativa. Nuk do të jetë e lehtë, por është pjesë e jetës. Në anën tjetër – të bësh gabime, njëra pas njëres; vazhdimist të flasësh për të kaluarën dhe me vetëdije të mundohesh t’ia thjeshtosh jetën vetës është e kotë. Sa më shumë që të mundohesh ta thjeshtosh të tashmen, e ardhmja do të del më e komplikuar. Sa më pak që mundohesh tash, më shumë ke me u mundu në të ardhmen. Sa i përket vendimmarrjes, gjatë jetës vazhdimisht kemi me marr vendime por më i rëndësishmi e i cili na drejton tek  qindra të tjerë është: Kush jam unë dhe çka dua nga jeta.

Dhe kjo ju mbetet vetëm juve.

decide-so-do-it-decide-is-this-the-life-you-12565712

Seeya Almonds @ PART II ❤

Love.

 

Almond’s Hair & Make-Up Routine

Hello Almonds!

Mos më pytni se pse kom thonë që kom me postu këtë artikull para 2 javëve dhe pse jom ty e postu tash. I mean… nëse veç ju intereson: JOM TY VDEKË PREJ STRESIT SE JOM DUKE PROCRASTINATE PËR NJË GJË SHUMË TË RËNDËSISHME TË JETËS DHE I KOM 100 SENDE PËR ME I PËRFUNDU DHE NË FUND S’PO E BËJ ASNJËREN DHE JA KU JAM DUKE E SHKRU KËTË BLOGPOST MOS RASTËSISHT PO M’I HAPË DYERT EDHE PËR OBLIGIME TË TJERA DHE ON TOP OF ALL PO DAL NON STOP ME PI KAFE DHE JOM SHKU PËR PUSHIME NË GREQI E KOM PRITË QË KUR T’KTHEHEM OBLIGIMET JANË KRY VETVETIU POR JA QË ASGJË S’KA LËVIZË E TASH PO DU ME VDEKË.

my-life-is-that-episode-of-friends-where-ross-drinks-loads-of-margaritas-and-tells-everyone-hes-fine-when-he-clearly-isnt-fine-in-squeaky-voice-im-fine-ZVxqz

Përndryshe, I’m fine. :). Vazhdojmë me temën. Pasiqë n’blogun tim kam shtjellu shuuuuumë tema të thella jetësore :D, ka ardhë koha me folë për gjëra pak më të thjeshta të përditshme si psh. grimi ditor dhe floooookët. Kam pasë kërkesa dhe pyetje të ndryshme rreth rutinës sime të dukjes së përditshme, andaj kam vendosë që në këtë postim me e nda rutinën time asgjë-të-veçantë- gati-të-përditshme-të-flokëve-dhe-të-make-up-it. Unë ende s’muj me postu VIDEO në blog (working on that tho), andaj jom mundu diqysh si me foto me e përmbledh njëfar lloj tutoriali të dukjes sime. Poooooooor, para se me fillu, unë, personalisht, Almondi #apodinqysh, po du me i nda nja dy fjalë pak rreth temës, se nuk muj pa thonë bile diçka. Amo vec dy fjalë:

  1. Nuk mundohna me u ‘dokë bukur’ për me i BINDË të tjerët që jam e ‘bukur’. Kohëve të fundit, e sidomos tash që jemi në kohën e instagramit, në përgjithësi bukuria është bërë një temë shumë shumë e folur, sepse në çdo moment kemi qasje në profile të njerëzve të ndryshëm ‘perfekt’ ku shohim fytyra, trupa, jeta të njerëzve që e paraqesin më të mirën e tyre, e në njëfarë mënyre e kanë ngritë standardin e asaj se çka është në të vërtetë ‘e bukura’. Gjithkush po i ka buzët e trasha, hundën e vogël, lëkurën e mirë, dhëmbët e bukur e të bardhë, trupin e mirë, flokët e mira, dhe syri ka filluar me na u mësu me këtë “perfeksion”, andaj jemi bo ma të ndjeshëm ndaj “imperfeksioneve”.  Për këtë arsye, kemi fillu që secili me pasë kërkesa prej vetës me i përmbush të gjitha këto standarde, dhe po i japim zor që me paraqitë vetën sa më mirë në çdo fotografi.

Me të gjitha këto zhvillime të aplikacioneve, kamerave të telefonave, filterave e të tjera, është bë e mundur që secili person në njëfar mënyre me i arritë këto standarde. Por, kur bie puna për jetë reale, nuk ekziston as drita perfekte, as filterat e as aplikacionet e tjera, dhe rrjedhimisht është inicu një temë e re rreth bukurisë, e që quhet “nuk po duket njejtë si në foto”. Eeee pastaj vjen ajo pjesa tjetër që kemi fillu me mendu edhe për ndërhyrje plastike, për me qenë në vijë me atë që të tjerët e shohin në instagram. Nuk kam asgjë kundër ndërhyrjeve plastike, dhe edhe nëse vetë do kisha pasur ndonjë “defekt” (gjithmonë në thonjëza sepse është subjektive, veç po e marr shembull) që më kishte pengu me masë të madhe, e kisha bo. Edhe pa pasë ndonjë defekt, tekefundit njerëzit e bëjnë për qejf dhe nuk kam asgjë kundër. E keqja në këtë mes është që ka fillu me hi në psiqikë tek një mase shumë e madhe e njerëzve, e sidomos të adoleshentëve dhe është duke ju marr një pjesë të madhe të kohës së tyre të cilën kishin mujtë me shfrytëzu për ndonjë qëllim më të mirë.

Natyrisht që secili person don me u dokë mirë. Natyrisht që flasim për këtë gjë, marrim këshilla nga të tjerët dhe diskutojmë rreth bukurisë e produkteve të bukurisë. Por, gjithmonë mendoj që duhet të jetë një temë më shumë praktike ku informohemi për gjëra praktike, e jo që ta ngarkojmë vetën me këtë gjë e të bëhet e vetmja gjë për të cilën mendojmë. Ndonjëherë dukem më mirë, ndonjëherë më keq, ndonjëherë më pëlqen vetja, ndonjëherë jo, por nëse në ndonjë moment më prishet disponimi rreth dukjes sime, do të thotë që është duke pasur më shumë ndikim në mua se sa që duhet.

Për këtë, mendimi im personal është që PO, dua të dukem mirë, por atë e bëj sepse dua të ndjehem më rehat me vetën. Nuk du me i bindë të tjerët për atë që jam apo dukem, sepse ndonjë ditë ndodh që nuk jam në disponim me u rregullu dhe nuk më intereson nëse dikush mendon ose thotë që nuk po dukem njejtë si në foto apo me grim. Tekefundit, të gjithë jemi njerëz, jemi ndryshe, dukemi ndryshe, dhe nëse të tjerët irritohen me pamjen e tjetërkujt, ky është problemi i tyre. Nuk jam modele, nuk paguhem për dukjen time andaj PO, nëse më shihni në Rugovë duke vrapu dhe mendoni që VËLLAU im është ardhë prej Anglisë me vrapu (he’s prettier, but still), no, that’s just me pa grim dhe me xhaketë të kaltër sportive, ty i japë zor. Pra, si përfundim, me u rregullu duhet të jetë FUN, duhet të jetë një gjë që na japë kënaqësi dhe na bën të ndjehemi mirë, e jo me na japë stres dhe me na u bo obligim i jetës që na mundon çdo ditë të jetës.

Sometimes this is my mood:

*except the dog. I don’t have a dog. 😦 *

2. Bëni çka juve ju duket më mirë! Në përgjithësi, për gjithçka në jetë e kam këtë moto, e edhe në rastin e pamjes fizike, në fund të fundit, secili e ka stilin dhe mënyrën e vetë. There’s no right or wrong, – secili mendon përvete që e kall. Nuk do të thotë që je më pak i mençur apo më i cekët nëse shpenzon kohë për me u dokë mirë. Ajo vjen nga natyra, tripi, qejfi, koha, e në përgjithësi sa ti i jap rëndësi dukjes. Unë përvete kam dëshirë me u dokë mirë sepse ndjehem më mirë, dhe kur ndjehem më mirë rrezatoj pozitivitet edhe nga brenda. Megjithatë, nuk është që shumë më intereson se a ju dokem të tjerëve mirë apo jo. Ju betohem.

3. Dheeeeeee…Seriozisht, definitivisht, përnime, me 24 vite e gjysëm jetë po e them edhe njëherë: PAMJA E JASHTME NUK BJEN NË SY NËSE JE PERSON I ZBRAZËT PA QËLLIME NË JETË, ËNDRRA, SHARM, MIRËSI, POZITIVITET, STIL PERSONAL, ORIGJINALITET. Kurrë në jetë ma shumë s’kam njoftë njerëz ”të bukur” se kohëve të fundit, po definitivisht as kurrë në jetë bukuria s’ka qenë më jorelevante, sepse jemi në një kohë ku secili po lufton me mbijetu, me u zhvillu, me kriju diçka, dhe për me i bo këto, në të vërtetë duhet të kesh diçka ma shumë se sa një fytyrë apo trup të bukur.

***

Ndërrojmë temë.

Si kujdesem për lëkurën time

Sa për kujdesin e lëkurës, kam pasë shumë kërkesa për me shkru se si kujdesem për timen. Unë jam një person mjaaaaft out këtyre gjerave, jo pse s’mendoj që është gjë e rëndësishme (përkundrazi), por sepse ende nuk e kam standardin aq të lartë sa të shpenzoj shuma të konsiderueshme për një kremë fytyre dhe deri tash nuk kam pasur probleme serioze me lëkurën. Megjithatë, i kam disa këshilla që unë besoj që janë të drejta, para të gjitha kremave, maskave e trajtimeve të tjera. Lëkura varet shumë prej këtyre faktorëve:

  1. Është gjenetike
  2. Është hormonale
  3. Shpesh vjen nga brenda (organizmi)
  4. Varet nga ushqimi që e hamë
  5. Varet nga gjendja emocionale
  6. Sa pijmë ujë
  7. Sa bëjmë aktivitet fizik

Do e bëj një postim më të gjatë për këtë temë. (Sa më shpejt që mundem). Do e inkorporoj edhe pjesën e flokëve.

***

Për mua, në fund të fundit edhe pamja e jashtme, lëkura, fytyra, të gjitha varen nga shëndeti fizik dhe mendor, nga të ushqyerit, ambienti ku jetojmë, e të ngjashme. Andaj, shpesh përgjigja që jemi duke e kërkuar për këto probleme gjendet tek ne.

—-

Vazhdojmë me AlmondHair&Make-upRoutine.

Ma së pari bëhemi KUTI – që do të thotë me u la komplet, me u veshë me rroba të pastërta shtëpie – thjesht me u bo fresh.

960ed47b-44cb-4d9f-a766-5d91536036c9

Pasi që e kam fytyrën relativisht të thatë, momentalisht punë është duke më kry DOVE.

77188ef1-0b8c-40a5-abe6-035fa296d698

31cc0a54-a97f-40c9-ace9-a035e371fe1e

dcf96c33-bdd8-4d66-aec9-44b9a52b2d99

Dheee fillojmë. Nëse du me i bo flokër kaqurrela (dredha) me figaro (hair curler), së pari i bëj me taft shkumë (mousse) për me m’i tha pak që në fund me marr atë formën si nuk po di as qysh me spjegu. I just do it. : ). Pastaj i thaj flokët.

Kjo paraqitje diapozitivash lyp JavaScript.

Pas tharjes, e bëj njëfar fenirimi që me i bo flokët sa më të shtypura. Në fund e ndaj rendin aty ku zakonisht e kam.

Kjo paraqitje diapozitivash lyp JavaScript.

Pastaj i ndaj flokët në gjysmë, dhe filloj me pjesën e brendshme të flokëve. Kësaj pjese nuk i jap shum rëndësi, idea është vetëm mos me e lonë asnjë fije të drejtë dhe me qenë pak më të fryra. Meqë i kam flokët e shkurta, për pjesën poshtë e përdorë edhe kapsen e figaros (hair curler). Fijen e flokut e sillni pak por jo totalisht, dhe shkoni duke e dredhë një fije në një anë e tjetren në anën e kundërt.

Kjo paraqitje diapozitivash lyp JavaScript.

Tash fillojmë me pjesën lartë, ku nuk e përdor më fare kapësen e figaros, por i merrni flokët ashtu si janë dhe i mbani me dorë. MOS HARRONI që 10 cm e fundit të flokëve mos me i dredhë, po me i lonë jashtë figaros. Prapë shkoni duke e bo një fije në një anë, e tjetren në anën e kundërt.

Kjo paraqitje diapozitivash lyp JavaScript.

Pasi që i përfundoni, mundeni pak me i prek me gishta për me i bo ma të njëtrajtshme. Dikush e preferon me i krehë edhe me brushë të flokëve.

Kjo paraqitje diapozitivash lyp JavaScript.

Në momentin që i përfundoj, flokët e marrin këtë dukje. Zakonisht, ditën e dytë e marrin një pamje më natyrale.

a1b382b4-01e5-4c8a-bc88-7dec635c9d97-2

Grimi. Ky grim është ai që unë zakonisht e bëj, por me masë më të vogël. Ditën që i kam bo këto foto kam shku për me u fotografu për pasaportë, andaj e kom shtu intenzitetin. Prapëseprapë kom dalë KATASTROF në foto të pasaportës poooooor të paktën i nxirra këto foto. 🙂

Zakonisht e lyej fytyrën vetëm me BB cream, por nganjëherë (e sidomos mbrëmjeve), e lyej edhe me sherk/foundation. BB cream që e përdor është ky. (jo ai në foto). Sherku është ky.

Kjo paraqitje diapozitivash lyp JavaScript.

Pastaj disa pjesë të fytyrës i bëj me corrector, e për me e barazu ngjyrën dhe me ja japë një teksturë mat fytyrës, e lyej edhe pak me pudër përmbi.

Kjo paraqitje diapozitivash lyp JavaScript.

Pastaj i bëj faqet me ngjyrë të pembe (se më pëlqen), dhe nganjëherë përdor edhe highlighter.

Kjo paraqitje diapozitivash lyp JavaScript.

Vetullat nuk i bëj shumë, por megjithatë i bëj pak me brushë për mi ju japë dominancë. Në fund i drejtoj me brushë. Në këto foto ja pasna huq dhe deri në fund e kam një vijë të pashpërndarë tek vetulla. 😀 Rregullohet në fund. P.S. shumica e njerëzve, tonin e flokut e kemi kah ngjyrë hiri, kështu që ju preferoj me përdor tone të hirta në vend të kaftes për vetulla.

Kjo paraqitje diapozitivash lyp JavaScript.

Dheee fillojnë sytë. Grimi që bëhet më së shpejti në botë, dhe që më rahaton më së shumti është ai me laps të KAFTË. Veç ja fus kot dhe i bëj sytë brenda dhe jashtë, pa pasë nevojë me e bo një vijë me kujdes.

Kjo paraqitje diapozitivash lyp JavaScript.

Paaaastaj vjen pjesa e shpërndarjes – BLENDDIIINNGG. Me një brushë gjysmë-të-fortë e shpërndaj lapsin që e kam vënë, duke i shtu edhe pak nuancë të kaftë për me fitu një lloj smokey-eye ditor.

Kjo paraqitje diapozitivash lyp JavaScript.

Shumë shpesh, sidomos gjatë ditës e përfundoj grimin e syrit me këtë pjesë, vetëm duke ja shtu rimmel-in/tushin e qërpikëve/callitwhatyouwhant.

de8de812-148f-45f1-8ba6-e9fd82af7131

Ndërsa, kur më vjen emocioni i ZHADES, ose që du me bo foton e pasaportës e me kall krejt atmosferën, vazhdoj edhe me eye-liner.

Kjo paraqitje diapozitivash lyp JavaScript.

Në të majtë – pa eye-liner. Në të djathtë – ME.

e8d01090-14b0-4e39-b652-2a2523a85bd2-1

Pastaj vjen pjesa që e urrej – lyerja e qërpikëve. Për qërpikë të gjatë por TË DREJTË si të mijtë, më së shumti më rahaton ky në foto: Maybelline s’diqysheka ngjyrë vjollce.

Kjo paraqitje diapozitivash lyp JavaScript.

44ac1edf-ef1f-4ae1-9703-7762af5f474a-1

Yesss, e vërejta vijën e vetulles. 😀 😀 😀 😀

373547d9-2510-440b-bee5-dda1294f2bb5-1

Pastaj shkojmë me buzët. Në rastin e këtyre fotove i kom ly me jo-të zakonshme, që është një lip-stick i lëngshëm e që personalisht nuk e preferoj për foto se i kam buzët disi pa formë – por zakonisht i rrethoj me laps. Momentalisht nuk e kam asnjë të hajrit për me e postu me foto, por do e update-oj.

Kjo është dukja finale:

Kjo paraqitje diapozitivash lyp JavaScript.

Natyrisht që me foto nga telefoni del 30495895 herë më mirë & I still don’t know why:

Për çfarëdo pyetje shtesë rreth produkteve :D, më shkruani. Besoj që kom harru shumë gjëra po me të vërtetë nuk kam pasë kohë. Shpejt do e bëj një vazhdim të këtij postimi.

Thank you pretty ALmonds! ❤ x x x x