Bloggin’ in the time of corona…

(…virus, but you get the point)…

 

Episode I (dhe s’garantoj qe ka me pase episoda te tjere, in case we out :D)

 

Hellooo Almonds, dhe mire se ju gjej te gjitheve ne shtepi (finally:P) <3!

Ky vit, sic eshte pershkruar dhe ilustruar edhe nga shume specialistë dhe ekspertë memesh, mund te pershkruhet dhe permblidhet me se miri me nje video:

Untitled-1

(video e plote ne @Refinery29).

Dmth, te gjithe ata qe i perkasin grupit qe 2019 ka qene vit i keq (perfshire mua), dhe 2 javet e fundit te 2019 i kane jetu shkel’ e shko e duke prite me fillu nje vit e nje dekade e re – nje kapitull i ri, faqe e re, me endrra, plane e misione qe do i realizojne kete vit… we regret and we sorry. Definitivisht, 2021 gon’ be our year. #cantwaitfor2021 #9monthstogo

Kete blogpost vendosa me shkru sepse OBVIOUSLY kam kohe te lire dhe nje motiv e arsye ekstra per te shkruar… Tash e disa dite (ne Kosove), jave (ne Europe) e muaj (ne Bote), jemi duke u perballe me nje situate qe gjeneratat tona besoj nuk jane perballur asnjehere: nje pandemi, nje virus lehte i shperndarshem; nje izolim i jashtezakonshem (not the one we’re used to:P); nje pasiguri dhe panjohuri per te ardhmen e afert e percjellur me nje krize, frike e panike per kete situate. Fale internetit e informatave qe na vijne nga jashte, jemi duke u munduar me e PARANDALU sa me shume perhapjen e ketij virusi (se me perballu s’po muj as me e paramendu) ne ate menyre qe na kane keshillu – duke qendruar ne shtepi qe me e zvogelu sa me shume mundesine e perhapjes me te madhe te virusit, te infektimit te te tjereve dhe infektimit tone nga te tjeret. Pra, kemi vendose me qendru ne shtepi. E kete blogpost nuk po e shkruaj per stresin, ankthin apo vuajtjen me te cilen jemi duke u perballur, per letrat e wc-s qe i kemi ne stok ne shtepi, per t’hollimin e lekures se duarve nga perdorimi i alkoolit 90% apo per rritjen e cmimeve te mallerave ne dyqane per shkak te panikes se shkaktuar nga njerezit (sepse tashme jane diskutuar e sterdiskutuar). Kete po e shkruaj per faktin se sado alarmante te jete gjendja apo sado e padeshiruar te jete kjo situate ne te cilen ndodhemi, eshte nje gje qe ka precedente ne boten ku jetojme e qe ndoshta nuk eshte as e fundit, e poashtu, shikuar nga nje kendveshtrim tjeter ka nxjerr edhe disa gjera pozitive nga te gjithe, meqenese si duket i kemi harruar disa gjera esenciale qe jane te rendesishme per ne, dhe kemi abuzuar paksa me gjera te tjera me pak te rendesishme.

Pak kontekst

Sic e kam pershkru ne blogpostin e fundit (nentor 2019), viti 2019 ka qene vit teper i mire per mua, po ne te njejten kohe shume sfiduese e shume e veshtire, dhe t’ju them te drejten, mezi qe kam prite me perfundu. E kam shkru ate postim vetem 1 muaj pasi qe jam kthy nga studimet jashte, dhe edhepse kam qene e vetedijshme qe jam duke u perballur dhe qe do kisha vazhdu me u perball me nje post-a-year-abroad depression, nuk e kisha pas’ dite qe ka pase me zgjate e me qene edhe me e veshtire se qe e kam parashiku, duke ja shtuar edhe faktin qe ka qene fillimi i dimrit e qe direkt ndikon tek disponimi im (e tek shumica besoj).

Si person nostalgjik qe jam, non-stop kam pase tendence me krahasu veten ose me ate se si kam qene dhe se cfare kam bere para se te shkoj ne Holande (2018 e perpara) ose me ate se cka kom bo gjate vitit ne Holande #screwthemSnapchatMemories. Dhe motivi per me bo dicka tash, ka qene shume me i vogel sepse e kisha ndjenjen qe ckado qe do t’bej nuk ka me me sjelle ne ate pike se ku kam qene me heret. Kam qene (dhe jam) ne nje faze tranzicioni me pune dhe ‘karriere’ (long story), andaj kam qene ne pritje qe ky tranzicion te perfundoje e te sherbeje si pike prej nga te filloj prape te angazhohem ne aktivitete per zhvillim te vetevetes. Meqe ky tranzicion po merrte me shume kohe se sa kam parashiku, vendosa qe vitin e ri (#thattimeoftheyear) me e caktu si nje pike te tille, dhe prej vitit te ri me i jap sa me shume zor ne sa me shume fusha, e me ju kthy jetes ‘hype’ qe mua (mendoj) me ben te ndjehem mire dhe e plote.

Si rrjedhoje, ‘literally’ prej dites se pare te vitit 2020 kam bo plane, kam vene targete dhe kam bere lista te gjerave qe dua t’i bej gjate vitit. Gjate muajit Janar i kam planifiku dikund 4 udhetime, kam apliku ne shume aktivitete dhe kam punuar ne zhvillimin e disa materialeve ‘akademike’ lidhur me fushen qe studioj. Kam dale me vrapu e kam lexu libra, dhe jam angazhu ne disa gjera qe nuk kam mendu kurre qe do t’angazhohem. Dhe te gjitha keto plane me kane mbajte gjalle deri sa ngadale fillova edhe me dale prej asej gjendje post-a-year-abroad-depression, e me qene e ngazellyer per kohet qe po vinin, bashke me pranveren – stinen time te preferuar. Dhe vec sa fillova me dale prej saj, erdhi kjo situate qe pervec qe te gjitha planet u anuluan, nuk po di tash se a me vazhdu me nje motiv te tille per angazhime te tjera ne te ardhmen. Pra me pak fjale, na duhet te jetojme pa te ardhme (afatshkurte ofc). Kete do e diskutoj ne paragrafet poshte, megjithate, do i them vetem tri gjera per planet dhe planifikimin, dhe si kjo gjendje qe jemi tash me ka bo me reflektu se si kjo qasje ne jete ka qene e demshme deri ne nje mase, and it was time for a step back.

Overdoing the ‘planning’: Une by default jam person i apasionuar pas agjendave, ‘planners’, listave, dhe kjo per mua eshte me shume nje ritual, nje ceremoni solemne qe e bej ne fillim te cdo dite, jave e muaji se sa qe i ndjej gjerat qe do i bej te shkruara ne kete liste. Sic e kam cekur edhe me perpara ne nje blogpost, kjo qasje eshte deri diku e mire sepse i jap me shume peshe gjerave qe do i bej dhe e ‘zgjate’ kenaqesine e marre nga ai aktivitet, megjithate, koheve te fundit paksa e kam ‘overdo’ kete gje, sepse pata fillu qe mezi me e prite me perfundu ndonje aktivitet vetem sa me e ‘cross off the list’, gje e cila mbi te gjitha me ka jap stres e ankth te cilin e kam krijuar vete, from me, to me, pa qene aspak nevoja.

Pos asaj, planifikimi me jap kontroll mbi gjera, qe per mua eshte ekstra kenaqesi duke qene se jam nje version me i lehte i ‘control freak’. Si ilustrim, do ta bej x gjene te Enjten ndersa y gjene te Shtunen, dhe do takohem me z personin te Enjten pas x-gjese, dhe gjithcka do shkoje sipas planit keshtu qe do jem ne shtrat ne oren 23:00 per t’u zgjuar te nesermen ne 6:20 per t’i bere ushtrimet (shembull). Kjo qasje poashtu me jap ankth dhe eshte stresuese, sepse sidomos ne Kosove, cdo aktivitet ka nje marzhe +20 minuteshe te voneses, dhe kurre nuk je i siguruar se a do e takosh dikend ne rruge e te besh muhabet per 23 minuta per situaten politike, apo tjetri te vjen per vizite ne shtepi dhe ja ku shkoi e gjithe mbremja e mireplanifikuar. Pos asaj, gjerat kurre nuk varen vetem nga ne dhe kurre  nuk mundemi me i pase ne kontroll te gjitha, dhe kjo ngjarja e fundit me virusin e si pasoje anulimin e te gjitha planeve dhe mbylljen ne shtepi, me ka jap nje mesim shume te mire e te qarte per kete.

Gjeja e fundit qe do e shtoj per kontekst eshte per obsesionin mbi konceptin e te se ardhmes, te aktiviteteve dhe FOMO (fear of missing out): jetojme ne nje epoke qe gjate gjithe kohes mendja jone eshte duke procesu mendime, plane, koncepte te asaj se kush jemi e se kush duam t’jemi e te bejme ne te ardhmen; se cka duhemi me bo, sa duhemi me punu; kush do jemi neser; a duhemi me fillu kursin e gjermanishtes apo a duhet te nderrojme drejtimin ne karriere; a jemi te kenaqur me punen tone apo duhet te fillojme te aplikojme per punen tjeter; a duam te jetojme ne Kosove apo ndoshta te dalim jashte; a duhet te fokusohemi ne shendetin tone e te shkojme ne fitness e te ushqehemi mire – edhe pse na merr shume kohe nga dita, apo te shijojme rinine dhe te abuzojme me veten; duhet te jemi in me politike, me libra, me filma, me mode, me shetitje, me aktivitete; te marrim pjese ne ate maratonen; te shkojme ne skijim; eshte nje koncert ne Tirane; si kam pare kusherinjte moti; s’jemi bo bashke me shoqeri per  shume kohe; 8 marsi; shen valentini; viti i ri; bajramet; deti; Europa; yoga; self care; vete-imponimi; climate change; veganizmi; instagrami; politika (…)

Soooooo exhausting….

Shumica prej nesh besoj kemi qene ‘subscribed’ ne nje stil te tille te jeteses dhe kemi qene pjese e nje cikli te tille, e ndoshta s’kemi qene te vetdijshem qe po i lejme vetes shume pak kohe qe ne te vertete te punojme ne zhvillimin e vetevetes e ne ate menyre me i arrite gjerat qe synojme me i arrite. Me fjale te tjera, e kemi luajtur kete lojen e te qenurit busy dhe e kemi ngarkuar diten me aktivitete ne menyre qe ne fund te dites te ndjehemi produktiv qe kemi bere dicka, por ne te vertete nuk i kemi dhene kohe gjerave qe ne fakt na zhvillojne e na pergadisin per arritjen e ketyre gjerave. Dhe shumicen e ketyre gjerave, perfshire punen apo shkollen, i kemi marr si jeta e vdekje e ju kemi jap perparesi superiore, nderkaq ne momentin qe u shpall ‘emergjence shteterore’ pothuajse qe te gjithe ishim te gatshem te heqim dore nga keto gjera e te ‘pushojme paksa nga to’. Dhe ja ku jemi sot, te ‘mbyllur’ ne shtepi pa afat te caktuar, ne nje menyre te vete-organizuar duke bere ‘distance sociale’ e edhe nga gjerat e perditshme. Did we actually need this?

Plans = Cancelled

Si shumica prej jush, edhe une i kam percjell mjafte gjithe zhvillimet e temes se koronavirusit dhe lajmet rreth kesaj epidemie (tash pandemie), ndoshta me aktivisht prej momentit qe erdhi ne Europe, e sidomos kur filloi te zgjerohet eksponencialisht ne Itali, ne nje shtet jo larg prej nesh, me te cilin shteti yne fqinje – Shqiperia, ka marrdhenie te ngushta. Si qenie njerezore jemi te mesuar dhe eshte e natyrshme prej nesh qe te mos mendojme shume se cka ndodhe ne pjesen tjeter te botes, e vlen sidomos per ne ne Kosove qe e konsiderojme qe kemi majft probleme me te cilet jemi duke u perballur vete. Pra, kur virusi ishte kryesisht i shperndare ne Kine, ne e konsideronim te jete problem i Kines, dhe eventualisht disa prej komenteve tona kane qene te llojit se si kjo do t’mund te ndikoje ne cmimet e prodhimeve te Kines qe ne i blejme ketu, apo ndoshta ne afat me te gjate, do t’mund te ndikoje edhe ne ekonomine boterore. Pos kesaj, s’ka qene problem me i madh per ne.

Me te afruar ne Europe, dhe sidomos per shkak te menyres se si e (keq)menaxhoi Italia kete situate (fat ne fatkeqesi), dhe fale internetit qe asnje informate apo ngjarje nuk eshte duke na ike, ne kemi mujte me kuptu se si ky virus ne fakt po u shperndajka lehte, pa vetedijen e njerezve ne shume prej rasteve, dhe se mund te shkaktoje probleme shume me te medha se sa qe kemi menduar – deshtim i sistemit shendetesor, vdekje tejet e madhe e njerezve (rasti i Italise); deri ne kushtezimin e mjekeve per te zgjedhur mes personave qe duhet t’i shpetojne dhe qe nuk mund t’i shpetojne. Bile e kam lexuar ne nje fragment atikulli (te dhimbshem) qe edhe morgjet ne Itali kane filluar te jene te stermbushura dhe ka frike se edhe varrezat te mos e perballojne nje numer aq te madh kufomash (NatGeo). Nuk po i permendi anet tjera si ato ekonomike e politike qe po DHE do rrjedhin nga kjo pandemi, e qe jane te qarta qe tani por nuk e dijme ende seriozitetin dhe shkallen e pasojave, e qe mund te jete shume me e madhe se sa qe eshte parashikuar.

Anash ketyre gjerave serioze, shumica prej nesh edhe jemi te frustruar per shkak te planeve qe na kane deshtuar shkaku i kesaj situate (including me 😀 😀 😀 :D). Me ka deshtu koncerti i Malumes 😀 ne Tirane (dhe takimi historik me te 4 shoqet, per te dyten here); nje konference per te cilen kam punuar disa nete rresht pa gjume; vizite me prinder ne Barcelone; eshte anuluar Premier Liga qe nuk e di se cka do te ndodhe me Liverpoolin dhe me gjase NUK do e festojne fitoren e liges ne Maj e me e bo paraden ku kam pase me marr pjese :D; e kam ble  bileten per New York per ta pare nipin tim ❤ qe s’e kam pare ende dhe me gjase edhe kjo do te deshtoje, e te tjera, e te tjera. SIDOQOFTE, meqe gati te gjithe jemi ne te njejtin level playing field, pra nuk po me deshtojne planet vetem mua por te gjitheve (including celebrities 😀 😀 :D), po ndjehem pak si kur e merr 1sh ne test te matematikes por edhe e gjithe klasa e  ka marr 1sh, dhe vuajtja dhe pesha e deshtimit ne kete rast eshte shume me e vogel, dhe #wereallinthistogether. E tash, ku me e gjete anen e mire te gjithe kesaj?

How to live ‘without a future’

Sic e pershkruva me lart, shumica prej njerezve e sidomos koheve te fundit, po jetojme rreth nje vizioni per te ardhmen, dhe kjo edhe po na mban gjalle. Pra, ne cfaredo situate qe jemi tash (e qe shumicen e rasteve nuk na pelqen edhe shume), e ardhmja do jete me e mire per ne. Por, momentalisht (bash sot :D), nuk eshte se kemi ide se cka do ndodhe ne te ardhmen (e afert); te gjitha planet qe i kemi bere na kane deshtuar, dhe nuk eshte qe e marrim mundimin per te bere ndonje plan sepse nuk e kemi idene se sa do zgjase kjo gjendje ne te cilen jemi tash. Natyrisht qe e dijme se nuk do zgjate pergjithmone, sidoqofte, na jap pak nje ndjenje qe jemi duke jetuar ‘pa te ardhme’. Shumica jemi mbyllur ne ‘karantine shtepiake’, nuk do te shkojme ne pune e natyrisht as te dalim te pijme kafe, te shkojme tek parukieri apo t’i rregullojme thonjet, te shkojme ne fitness (thank God tash kemi nje arsyetim:P) e  te bejme aktivitete te tjera, dhe me kete mungese te motivit se cka bejme SOT do te sherbeje per te ardhmen (neser), a ka kuptim qe te mundohemi per dicka?

Natyrisht se po, e edhe me shume se zakonisht. Kjo situate qe jemi sot po ma kujton pak ndjenjen e femijerise – kur benim gjera vec for the sake of doing them, por jo qe keto gjera do na sherbejme ne ndonje menyre apo tjetren per dicka tjeter me te madhe (por qe te gjitha gjerat na kane zhvilluar dhe na kane bere se kush jemi sot). Leximi i librave, te shikuarit e filmave, ngrenia e embelsirave, lojerat e ndryshme, te qendruarit me familje e gjera te tjera, qe kane qene kenaqesi ne vete, por jo domosdosshmerisht means to an end – pra, qe pa qare leximi i nje libri do t’me jap dituri apo nje teme shtese per ta shtjelluar me dike (dhe per t’u shitur i mencur), apo per ta postuar ne instagram (ka edhe te tille :D) apo per ta vene ne raft te librave qe te duket bukur (edhe te tille). Pos asaj, duke pasur kohe te pakufijshme (deri ne nje lajmerim tjeter), nuk eshte qe ajo qe bejme tash do na merr kohe nga aktivitetet e tjera te planifikuara per sot (cuz we have none :D), dhe rrjedhimisht do kemi mundesi qe te perqendrohemi me shume ne cdo gje qe jemi duke bere, perkunder se si zakonisht e ze veten kur jam duke lexuar liber apo shikuar film – gjera qe jemi te predestinuar t’i bejme per qejf – duke menduar ne aktivitetin e rradhes, e se i kam vetem edhe 18 minuta per te lexuar dhe duhet t’i perfundoj 5 faqe ne kete kohe. Dhe ne vend se te ndjej kenaqesi ne lexim, ndjenj nje mini ankth duke i numeruar minutat e faqet, dhe e gjykoj veten njekohesisht se si kete liber do duhej ta kisha perfunduar 2 jave me pare po  te mos kishin qene keto angazhimet e tjera.

Pervec kesaj, na eshte dhene mundesia qe te rikuptojme (if that’s even a word) te gjitha menyrat se si mund te ndjejme kenaqesi apo te jemi te lumtur edhe me ‘faktore te brendshem’, e jo medoemos nga faktore te jashtem. Gjithmone, por sidomos ne kohen e rrjeteve sociale, njeriu ka qene deri ne nje mase i influencuar nga trendet. Nese te gjithe kane shku ne Budapest, edhe ne duhet te shkojme. Nese te gjithe kane shku ne deti per bajram, edhe ne duhet te shkojme. Nese dikush i ka bere 2 darsma per martese, tjetri 3, keshtu ka shku lista duke u ekzagjeru gjerat qe kryesisht do duhej te ishin te thjeshta. Ditelindjet kane fillu me zgjate me jave, njerezit e festojne cdo-mujorin e lindjes se femiut e te tjera. Absolutisht nuk po e gjykoj askend, vetem se po e pershkruaj se si po rrjedhin trendet (pjese e disa prej te cilave me siguri kam qene edhe vete), e keshtu, shumica prej nesh jemi ndjere se detyrimisht keshtu duhet te bejme edhe ne dhe jemi bere pre e ketyre trendeve. Dhe i patem e nuk i patem kushtet per te bere gjera te tilla, jemi bere pjese e kesaj loje e shpesh i kemi anashkalu gjerat me te thjeshta qe i kemi pasur perpara – familja, dreka ne shtepi, gjumi i mire, rehatia e shtepise e te tjera. E keto dite qe jemi ‘mbyllur’ neper shtepi, po e shoh qe se si njerezit vazhdimisht po kerkojne menyra se si te kalojne kohen brenda, e qe tash qe te gjithe po jemi ne situate te njejte, po eshte shume me e pranueshme tek njerezt. Pra, te kjo kohe e izolimit po na sherben per te pare se jo medoemos kenaqesia dhe lumturia vjen nga luksi e shetitjet e faktore te tjere te jashtem, por ate gjithmone e kemi pasur brenda, ketu, ne vatrat tona.

Gjeja e fundit qe do e cek si pozitive nga kjo situate, eshte qe kete here me te vertete do kemi mundesine te pushojme si trupin, ashtu dhe mendjen. Une pervete e kam pase gjithmone nje tendence qe cdo pushim nga puna apo ne kohe festash, te mos kem pushuar ne te vertete. Duke qene se 5 dite te javes jam ne pune, 12 muaj ne vit, ato dy dite te vikendit apo ate dy javorin e pushimeve verore te kem planifikuar ndonje shetitje qe zakonisht ka rezultuar me lodhje me te madhe se pa shkuar ne pushim fare. Diten e pare pas pushimit jam ndier me e rraskapitur, e poashtu zakonisht kam ndjere nje lloj ankthi dhe nervoze per faktin qe dje isha ne plazhe ndersa sot jam ne zyre perball kompjuterit. Ndersa, ky ‘izolim’ ne te cilen gjindemi tash, pervec qe ishte i paplanifikuar, jemi te detyruar qe mos me shfrytezu ne tjeter menyre, e rrjedhimisht po rezulton si nje pushim dhe qetesi e shpirtit qe besoj shumices na ka munguar. Kemi kohe me pushu, me reflektu, me lexu, me degju muzike, me vallezu, me i palu rrobat, me i organizu gjerat, me bo yoga, me ushtru ne shtepi, me pergadite embelsira e me bo shume e shume gjera te tjera qe na kane mungu ne te perditshmen tone te zakonshme.

Fjalet e fundit

Ky blogpost nuk e pati qellimin qe me ju informu per coronavirus (per kete e dini dhe vete qe duhet te drejtoheni tek organet/websitet kompetente), e as me point fingers se i kujt eshte faji per kete situate apo ta vuajme se bashku kete gjendje. Ky blogpost, sikur cdo blogspot tjeter i imi, e paraqet kendveshtrimin tim rreth nje teme apo situate, dhe e shtjellon se si une po e perjetoj kete situate apo cka po marr e po mesoj prej saj. Dhe jam shume e vetedijshme qe kjo ngjarje eshte me mire te mos kishte ndodhur fare; ka qindra mijera njerez qe po vdesin e qe jane te prekur nga kjo semundje; mjeket jane ne lufte te vazhdueshme per te shpetuar njerez; njerezit jane izoluar, ekonomia me siguri do e merr teposhtezen dhe shume e shume gjera te tjera negative qe do rrjedhin nga kjo situate e per te cilat ndoshta nuk jemi as te vetedijshem, megjithate, ky eshte realiteti dhe ky realitet mua me ka sherbyer si nje wake-up call per piken se ku une dhe shoqeria njerezore ka arritur; i ka dhene nje pushim botes, natyres, ajrit; ka prodhuar shume gjera te bukura qe zakonisht dijne te prodhohen vetem ne kohe krize (kendimet e Italianeve ne ballkone, solidarizimi i njerezve, qendrimi ne shtepi e me familje, memet:D e te tjera). Dhe natyrisht, si  cdo gje tjeter e keqe ne bote, gjithmone e ka edhe anen e saj te mire, e une po mundohem qe t’ja nxjerr ne maksimum, gjithmone, paralelisht duke qene e vetedijshme per seriozitetin e ceshtjes dhe pasojat qe i ka.

Andaj, mbi gjithcka qe kam shkruar larte, porosia ime eshte qe te merrni sa me shume informata te sakta rreth situates (ne web-site zyrtare dhe kompetente per kete gje); te ndiqni rregullat dhe komandat e Qeverise; te merrni seriozisht situaten por te mos krijoni panike dhe paranoja #kujdesPoPanikeJo :D; te mundoheni me te vertete t’i evitoni turmat e njerezve dhe te rrini sa me shume ne shtepi; te mundoheni te hani sa me shendosh’ e te merrni vitamina (sidomos vitamin C); te pini sa me shume lengje dhe duke qene se nuk e dijme sa do zgjase kjo situate, te beni gjera qe ju bejne te ndjeheni mire. Natyrisht, te mos harroni qe kjo gjendje nuk do zgjase pergjithmone.

Thjesht pushoni dhe here pas here merrni fryme thelle, just B R E A T H E (brenda ne shtepi tho :P).

Oh, dhe per fund, Annex 1: Idea per te kaluar kohen ne shtepi – featuring my amazing insta-friends ❤ ❤ ❤ !!!

Kjo paraqitje diapozitivash lyp JavaScript.

Poashtu, disa mesazhe private qe mi kane dergu per kete kerkese ne story:

  • Strengthen the skills u already have by mastering them and becoming the besttt!! (i.e. watching YT tutorials all day learning techniques of editing)
  • Thurrje me vunice (no idea qysh tjeter i thojne)
  • Face and hair care; try those recipes you wanted to try for so long but had no time to; bake cookies for your family obviously, read what you like/what you left unfinished; stretch/yoga/home workout; watch documentaries you like (on history psh, se zakonisht ska njeri kohe per dokumentare historike); finish all your assignments; work on your blog; start working on some assignment in advance; study for exams in advance; call/face time friends or family who live abroad, start an online course for something you’re interested in; eventualisht: work on your guitar skills / x instrument skills or some new language skill
  • Dhe nje tjeter qe keshilloi me e ndjeke story highlightin e @EMITAZ ne lidhje me quarantine activities !!

I falemnderoj teeeeper te gjithe per komentet dhe pergjigjet dhe mesazhet ❤

Bye my quarantine Almonds <3!!

4 mendim te “Bloggin’ in the time of corona…”

  1. Sa here qe e lexoj blog-un ton, edhe pse vone kam fillu, inspirohna ne nje menyre qe zgjat shume ma gjate sesa me cfaredo tjeter. Besoj se ndikon fakti qe jon perjetimet e tua reale e qe arrin me i shpreh shume sakte (qe eshte dicka qe une shpesh nuk e arrij), po e kane edhe nje fryme shume pozitive edhe t‘vetdijshme (if it makes sense). Mezi pres me lexu pjese tjera nese vec vazhdon me publiku 🙂

    Pëlqejeni

    1. Shume shume falemnderit per keto fjale. Kjo eshte definitivisht ajo cka mundohna me e transmetu permes shkrimeve te mija dhe jom s lumtur qe kom arrite me e bo te dikush. Falemnderit qe ki nda kohe me lexu e edhe me m’jep feedback. Do t’mundohem me vazhdu me nda pozitivitet dhe ‘realitet’ permes shkrimeve te mija. ❤️🙏🏽🥰❤️🐝

      Pëlqejeni

  2. Definitivisht bravoo per vullnetin me shkru edhe sinqeritetin qe e bart n’postimet e tua. Pavaresisht postimeve n’rrjete sociale na krejt ngjasojme ne nje pike, jo gjithmone kemi motiv me jetu healthy life, me lexu, me ndjek kurse online etj.. Faleminderit qe po na jep nje pjese t’motivimit, edhe po na bon mos mu ndi t’vetmit qe perjetojme keto momente, permes shkrimeve tua.
    Keep going girl 🙂

    Pëlqejeni

Lini një Përgjigje

Plotësoni më poshtë të dhënat tuaja ose klikoni mbi një nga ikonat për hyrje:

Stema e WordPress.com-it

Po komentoni duke përdorur llogarinë tuaj WordPress.com. Dilni /  Ndryshoje )

Foto Google

Po komentoni duke përdorur llogarinë tuaj Google. Dilni /  Ndryshoje )

Foto Twitter-i

Po komentoni duke përdorur llogarinë tuaj Twitter. Dilni /  Ndryshoje )

Foto Facebook-u

Po komentoni duke përdorur llogarinë tuaj Facebook. Dilni /  Ndryshoje )

Po lidhet me %s