Temporary…

Hello Almooooonds!!! (if there are any left :/)…

Hor hor hor jom bo me te gjithe #almondreaders po ju betohem qe s’ndodhe mo me u zhduke ne kete menyre sepse S’NDODHE MO UNE ME KRY SHKOLLE N’JETE EVERRRRRRRRR… lord.

Soooooooooooo…

Hera e fundit qe kam shkru ne kete blog eshte me 30 Korrik te vitit te kaluar gjate udhetimit tim ne Japoni. N’ate post kom premtu qe kam me shkru nje blogpost per qendrimin dhe eksperiencen time atje, por per me pak se 2 jave pas kthimit kam pase me u nise per Holande dhe me i fillu studimet, e aty vec filloi viti me i veshtire (dhe me i mire) i jetes sime, dhe me plot’ sinqeritet them qe: Nuk.kom.pase.shance.me.shkru.kurgjo.ever.again.

Ata qe me njohin personalisht e dijne qe kujtesa ime eshte teper e dobet, dhe qe kur pershkruaj ngjarje kom me u siguru qe 83% e ngjarjes ka me kone left out apo e pershtatur, dhe i gjithe tregimi ka me tingellu dicka si: “N’Japoni kom kalu teper mire edhe teper njerezit e mire edhe tërvër edhe teper kom honger edhe teper si n’anime edhe vendi ma i mire qe jom kone ndonjehere.” Pakashume kjo ka qene e gjithe storia qe ju kom tregu te afermeve te mi 4 dite pas kthimit, keshtu qe nese dikush pret qe kom me shkru blogpost per Japoni, me shume se 1 vit pas kthimit,

giphy

it won’t happen.

I’m sorry.

Atehere, nese nuk kom me shkru per Japoni (sepse kjo ka qene ngjarja e fundit prej qe e kam lene blogun anash), pritet qe kom me shkru per eksperiencen time ne Holande. Per studimet jashte, per arritjet e mija te larta :D; se si me studiu jashte eshte dicka super duper e vecante; se si jam avancu akademikisht dhe te ngjashme. WEEEEEELLLL… that would be boring sepse perpos momenteve qe kush me ka ndjek ne Instagram me ka pa vetem duke dale neper kafene me laptop ose duke pi vere ne park, e verteta eshte qe kryesisht: ose kam qene ne fakultet, ose ne biblioteke duke mesu, ose ne biblioteke duke u anku qe e urrej me mesu po me duhet me mesu dhe qe e urrej fakultetin dhe masterin edhe pse literally kom luftu 2 vjet per me marr burse dhe ju kom tesh’ t’gjitheve qe du me shku master dhe I  literally #signedupforit.:D:D:D:D #bipolarshit. Keshtu qe, masteri, shkolla, studimet, bursa in a nutshell: e kam fitu nje burse, e kam zgjedhe Holanden dhe Maastrichtin #forsomereason (intuita DHE drejtimi ofc), i kam fillu studimet ne Shtator 2018 dhe i kam perfundu ne 2019, dhe tash jam Master ne Sustainability Science & Policy as fuck. Simple as that.

6-B827486-7-D27-46-C2-AE85-D91-C96-D0923-A

POR, pervec studimeve, mesimeve, punimeve, eseve e temes se diplomes (te ciles do t’ia dedikoj nje paragraf te ndare sepse ma ka shkaterru jeten e m’duhet mi ju tesh), ky vit definitivisht ka qene nje vit qe me ka ndryshu ne shume aspekte te jetes; ma ka nderru menyren e te menduarit dhe sic e permenda dhe me heret, ka qene eksperienca me e mire dhe me e veshtire e jetes sime deri sot. Kete vit kam mbledhe mjaft material qe besoj do t’kem per cka me shkru ne blog tash e ne vazhdim, dhe nuk kam shkruar per to deri tash sepse pervec qe nuk kam pasur kohe, zakonisht edhe e kam te veshtire me i nda struggles kur jom ty i perjetu, dhe pres me e pa a po i mbijetoj e pastaj me lehte flas per to ne retrospektive. Well, ofc I did survive. We all always do.

Rrjedhimisht, ne vazhdim do t’shkruaj kryesisht per ckado qe po me bie ne mend qe kom perjetu ose mesu kete vit, dhe duke qene se keto gjera jane te llojllojshme, me siguri kom me i shkru ne postime te ndara sepse eshte bere me shume se 1 jave qe e kam fillu kete post, dhe deri sot vetem kam shkru gjera all over the place, e po e kam te veshtire me e prodhu nje postim konciz e kompakt (dem fancywordz :P). Per kete, i kam zgjedhe disa ceshtje te caktuara per te cilat do flas ne kete post, te gjitha duke reflektu prej gjerave qe i kam kaluar ne vitin e fundit.

Si ne cdo postim tjeter, me duhet me e ceke se ckado qe shkruaj ne kete blog eshte prej pikepamjes sime, ashtu se si une i kam perjetu dhe perceptu gjerat, dhe ckado qe kam shkruar nuk eshte asgje shume e thelle apo e jashtezakonshme. Nuk jam e para as e fundit qe kam shku jashte (me studiu) e me nderru ambient, megjithate, pasiqe vec e posedoj kete blog, po e shfrytezoj qe me i nda me juve disa nga eksperiencat e mija ku ju mundeni me relate me mua e ne kete menyre me i kujtu dy gjera: qe nuk jeni te vetmit qe jeni duke kalu veshtiresi (te cfaredo natyre), dhe te gjitha keto veshtiresi qe jeni duke i kalu (apo ckado tjeter): jane te perkohshme (temporary).

*ne momentin qe Sherlocki e ka kuptu qe gJiThCkA eSHtE tEmPoRarY*:

as

*Shkon e bon tattoo edhe pse krejt’ jeten i ka urrejt tattoo-jat 😀 😀 :D.*

Nejse, that’s ANOTHER story.

* * *

Soo… Sic e ceka me heret, teper e kom memorien e dobet dhe e kam te veshtire me i kujtu momentet se qysh kane qene saktesisht dhe kur kane ndodhe. Por pasiqe ngjarjet nuk jane ne fokus te ketij blogu por sherbejne vetem per me i ilustru gjerat qe i kam mesu e kalu, po mundohem qe sa me shkurtimisht me i shpjegu ato ngjarje e me dale direkt ne teme (direkt ne teme me 7000 fjale hehehe :D). Megjithate, po filloj me muajt e pare kur kam shku ne Holande dhe kam fillu mesimet, kohe keto te cilat besoj kane qene me te veshtirat dhe ne te cilat jam ndje ne menyre qe kurre me pare s’jam ndje…

*Any resemblance to actual persons, living or dead, or actual events is purely coincidental. Mueheheh vec pata qejf me shkru qeto. 😀

Impostor Syndrome

[intro] Prej qe kam qene e vogel, mendoj qe jam rritur me nje aftesi natyrale per me pase vetebesim, e nje nder arsyet kryesore per kete mendoj qe eshte se kam qene femiu me i vogel ne shtepi dhe me kane lazdru si n’fore (s’kam qene e lazdruar in a bad way tho, kam qene teper e urte); sidoqofte, kam mendu qe jam ne qender te botes dhe qe te gjithe me duan dhe qe jam me pak fjale: Baba. Kete mundem edhe me ilustru me faktin qe e kam ‘kompozu’ nje kenge qe tekstin e ka dicka si ‘krejt’ ma kane inate mu, se jom teper e mire something something…’ (circa 1999, 5.5 vjece). Ose, me videon ku jom teper e shqetesume rreth faktit se sa e embel dhe sa e mire jom e me hane mickojat:

pramki e umbel

Edhe pse kemi jetu ne Finlande, e ne ate kohe diskriminimi e racizmi kane qene me prevalent ne shoqeri se tash (per shume arsye), si e vogel ose nuk kom arrite me verejt kete, ose bashkemoshataret e mi kane qene shume te vegjel per me dite me diskriminu, ose thjesht kam pase fat me shoqeri dhe me te vertete s’kam qene e diskriminuar. Sido qe ka qene, nuk ka pase ndonje moment ne vecanti qe jom ndi jashte shoqerise ose qe me ka rene vetebesimi per ndonje arsye, perfshire faktin qe nuk jam nga ai vend dhe nuk i perkas atij rrethi. Pas asaj, kur kemi ardhe ne Kosove kam qene e pritur jashtezakonisht mire nga familjaret dhe shoqeria, dhe ndoshta ju jam doke interesant moshatareve qe jam ‘ajo vajza qe ka ardhe nga jashte’, e pervec qe nuk kom perjetu ndonje moment qe me rezultu me renie te vetebesimit, perkundrazi, me eshte ngrite vetebesimi ndoshta edhe me shume se qe eshte dashte. Sidoqofte, vetebesimi nuk duhet perzier me arrogance, dhe mendoj qe eshte nje mjet qe na ndihmon ne shume aspekte te jetes – ne menyren se si e shohim veten e rrjedhimisht se si na shohin te tjeret, ne rrethana e kohe te ndryshme te jetes. Dhe, nuk duhet me u keqkuptu qe ‘te kesh vetebesim qe doket vetja dicka extra e te tjeret ta shpifin dhe ti je me i miri’. Thjesht, ndjehesh mire me veten dhe je i kenaqur me ate cka ke e je, dhe nese e ke te forte, nuk e lejon askend me te thene te kunderten.

Megjithate, vitin e kaluar, pas gati 25 vjeteve jete, me gjithe kete bagazh vetebesimi te kultivuar me vite, per here te pare ne jete jam ndje pa vetebesim, se nuk i perkas atij vendi dhe nuk e meritoj te jem aty, se te tjereve ‘nuk po ju pelqej’; se jam me pak e mencur dhe e perparuar se te tjeret dhe nuk jam ndi rehat me ate qe jam rreth njerezve perreth. Me pak fjale, kam pasur simptoma te ‘IMPOSTOR SYNDROME’, nje fenomen me te cilin besoj shumica prej nesh jemi te familjarizuar ne nje menyre apo tjetren:

imposter syndrome copy

Si, dhe pse ndodhi kjo?

Sa here qe dalim jashte comfort zones dhe shkojme ne nje ambient te ri, me njerez te ri e sfida te reja, ajo se kush jemi ne vendin dhe me njerezit qe jetojme zakonisht, fshihet dhe fillojme prej zeros. Pozita qe e kemi ne shoqerine e zakonshme e vendin tone, dhe menyra se si na njohin njerezit per vite me rradhe gati fare nuk ka rendesi. Cka ka rendesi eshte se si dijme t’i qasemi ketij vendi te ri  dhe njerezve qe i njoftojme, dhe si e prezentojme veten tone tek keta njerez.

Une jam mesuar me ‘fit in’ super shpejt kudo qe shkoj, ndersa ne Maastricht, me te huaj, kjo gje filloi me ndodhe me ngadale deri sa fillova te mendoja qe nuk do t’mundem me fit in fare, dhe se nuk po i perkas atij vendi. Ne momentin qe fillova te ndjehem keshtu, automatikisht u transformova ne nje person tjeter, fjalepak e me nje nuance negativiteti, ku pastaj hyra ne njefar lloji te ‘vicious cycle’, sepse ashiqare ky negativitet dhe keto sjellje me kane bere qe ne te vertete te dukem person me negativ dhe i merzitshem.

Ckado qe dikush fliste me dukej super e sofistikuar, dhe ajo qe une kisha tendence ta thosha ishte palidhje dhe jo e nivelit te njejte. Cdo gje qe te tjeret kishin bere dhe ngjarje qe tregonin per to ishte interesante, ndersa une as qe e merrja mundimin me fole pervete sepse obviously nuk ja vlente te flisja. Sic e ceka me heret, fillova te flas me pak, fillova te mos vej make-up vetem qe te mos te dukem siperfaqesore; fillova te ulem ne skajin e amfiteatrit dhe i shmangia sa me shume takimet e bisedat me koleget. Fatmiresisht e kisha shoqerine kosovare atje, me te cilet kisha mundesine me dale e me qene vetevetja for a change.

1_WX_xEBFDNJbVhomG7WC7ug

Une e dija qe keto mendime jane STUPID. E dija qe duhet t’jem vetevetja dhe te tjeret do me respektojne dhe pranojne per ate qe jam. E dija qe une, Pranvera, jam ai personi ‘pozitiv’ qe u predikon te tjereve ta duan veten dhe te kene vetebesim. Me kujtohej qe deri para 2 muajve kam shkruar blog per keto gjera, dhe se krejt keto mendime jane ne mendjen time e te askujt tjeter. Flisja me motren apo mamin ne telefon dhe ato gati sa nuk qeshnin me ze, se nuk ju besohej qe po ndjehem keshtu e po i flas keto gjera (dhe natyrisht me flisnin gjere e gjate qe s’duhet te ndjehem keshtu). Prapesprape, kisha probleme me i luftu keto ndjenja dhe mendime.

Kjo ndjenje vetem se m’u miratua e u vulos ne momentin qe e mora rezultatin e provimit te pare, te cilin e pata nje muaj pas fillimit te vitit shkollor, sepse ne drejtimin tim kemi pasur provime cdo muaj. Rashe prej provimit te pare. Une. Me. Yo. Mua. Une qe ‘kurre ne jete s’kam ra prej provimit’. Te gjithe ata qe me njohin, e dine qe nuk jam person qe e stresoj shume veten, e sidomos per gjera ne lidhje me shkolle. Kete vit ishte hera e pare qe perpos qe prej fillimit e kam marr mesimin me stres, per kete rezultat u bera me dramatike se per ckado tjeter ne jete me pare. Gjithe jeten jam tallur me njerezit qe merziten per provime dhe bejne drama, sepse ‘provim mo, hin prape dhe e jap.’ Po per mua ky rezultat nuk qe informacion qe me ka tregu nese e kam kalu provimin ose jo. Ky rezultat mu pergjigj ne dyshimet qe i kisha koheve te fundit per gjithe intelektin, inteligjencen dhe diturine time, dhe nga ky moment perfundimisht isha e bindur se nuk e meritoj te jem ketu dhe se kurre ne jete nuk do jem ne gjendje ta perfundoj masterin.

Keshtu, cdo ekzistence e vetebesimit ne trupin tim dhe shprese qe ndonjehere kam me perfundu masterin, vdiq. T’was gone. Dead. Vanished. Bota u bo e zeze, gjithcka u be zi. I gjithe vetebesimi qe jam inteligjente e qe kam marr burse 2 vjet rradhazi ne fakultet, ose qe ‘ma kape’ ose qe jam ne gjendje me perfundu nje shkolle jashte vendit, ate dite, ne Tetor 2018, vdiq. E kam marr rezultatin, kam shku ne banese, i kam ble 3 haribo edhe 2 cokolada dhe bitterballen dhe fritten, dhe kom fillu me qajt me ze duke e mendu se si neser nuk ka me jete, qe bota po perfundon dhe qe kurre ne jete nuk kam me mujte me jap asnje provim; qe nuk e meritoj me qene ku jam, qe kurre s’kam me perfundu ate master, dhe mbi te gjitha, i mendoja te gjitha skenariot se si me duhet me pagu bursen prapa dhe qe kam me falimentu veten dhe familjen 😀 😀 :D. Not dramatic AT ALL.

Kur e kam thirr mamin me i tregu qe kom ra prej provimit, e thelle ne zemer kam prite qe mami ka me me thone qysh profesoresha ka qene e poshter dhe qe une jom yll dhe qe thjesht ma kane pase inati (se n’Kosove thjesht ton’ ta kane inati :D) – mami me shume thjeshtesi, 5 fjale me tha: “Heren tjeter meson me shume.” Simple as that. “Pranvera, me siguri, nese ki ra prej provimit, nuk ki mesu sa duhet. Natyrisht, sistemi eshte ndryshe dhe ndoshta nuk ke dite se QYSH me mesu, por per me e jap nje provim, duhesh me mesu shume.” Dat was it. My own mother said this to me, dhe me la kohe me tejkalu kete traume dhe me marr veten e me u pergadite per provimin tjeter te cilin e kisha pas 13 ditesh :D. Jo pse mami eshte rigoroze ose me ben presion (literally jom rrite me fjaline “pervete e ke”), por pse eshte reale edhe nuk eshte biased vec pse eshte fjala per femiun e vete. Dhe ajo cka tha ishte e vertete. I hella deserved it.

Nje gje qe e kupton kur shkon jashte e sidomos ne studime (pervec qe Universiteti i Prishtines ta shpif dhe qe Kosova ta shpif edhe qe t’ka marr ne qafe sistemi shkollor Kosovar); eshte qe nuk eshte me loje. Qe duhesh me marr seriozisht edhe me NXE KARRIGEN. Qe nuk ki me shpetu ‘per gjysem pike’. Qe jo, nuk ki me mujte me shkru ni formule ne banke vec pse aftesia jote me mbajt ne mend ta shpif. Jo, nuk ka konsultime ku profesori ta qet 10 prej 9 ‘per 2 pike’. Jo, nuk mundesh me mesu per dy nate ‘prej sllajdave’. Jo, s’mundesh mi gjete pytjet ne skriptore te fakultetit. Jo, profesori NUK e perserite testin e Prillit ne Shtator, etj., etj. Nuk ekzistojne ‘exam-fairies’ e as magjia. Duhesh. Me. Fucking. MESU, per me kalu. Jo qe vec duhesh me mesu – duhesh me DITE cka me mesu, duhesh me i kuptu gjerat, duhesh me i percjell mesimet dhe duhesh me dite QYSH me plotesu nje test [you idiot (@ me)]. S’ka ma shume shkence.

Nejse. Pas kesaj ndodhie, i kisha dy mundesi: me vazhdu me mendu e analizu qysh kom deshtu, qysh kom me deshtu dhe se nuk e meritoj me qene aty ku jam, ose me i mbledhe forcat e me u pergadite per provimin tjeter qe e kisha pas dy javeve, dhe mos me perserite gabimin e njejte apo me shiku prapa. I chose the second. Kam shku te nje kolege (gjermane, ofc :D) dhe i kam kerku ndihme literally me fjalet ‘a mundem me t’i marr shenimet per provim, dhe a mundem me ju bashkangjite me mesu me ju nese mblidheni ndonjehere”. Pervec kesaj, ja kom qite vetes qe i vetmi opcion per mua eshte me e jap provimin; qe kom me shku ne biblioteke cdo dite prej ores 8:00-00:00 per keto dy jave, dhe qe cdo distraction tjeter mundet me me sjelle ne piken qe kam qene, gje te cilen natyrisht nuk doja me perjetu prape. Dmth., s’ka pase kurrfare shkence: ne vend se me mesu 11 minuta e me hi ne telefon e me dale ne pauze 38 minuteshe, kom mesu p.sh. 1.5 h dhe kom bo pauza 20 minuteshe (gjate 16 oreve). Kam mesu shume, jam perqendru me shume, i kam marr te gjitha shenimet e mundshme prej kolegeve, dhe thjesht i kam thene vetes qe s’ka shpetim vec vonim; dhe nese nuk e kaloj, me duhet me e perserite prape provimin so where’s the point? Si rezultat, e japa provimin me note te mire, dhe pas kesaj nuk kam ra prej asnje provimi mo, ever.

Pasi qe e japa provimin, vetebesimi filloi me mu kthy, gjithcka filloi me mu doke me e mundshme, fillova te shoqerohem edhe me shume me te tjere sepse kthimi ne disponim reflektohej edhe tek ata; ne vazhdim kishte shume provime qe koleget nuk i kalonin dhe une i kaloja (gje qe ma aprovoi se me ra prej provimit eshte gje normale); dhe fillova t’i njoh me shume te tjeret (gje qe me ndihmoi me kuptu qe jo te gjithe ata qe i mendoja si superiore ishin me te vertete aq te vecante, dhe shume te tjere ishin edhe me fun se qe me jane doke ne fillim). Thjesht, u bera vetevetja dhe keshtu cdo gje me ecte shume me mire.

Ne fund te vitit, kur bisedonim me koleget per te gjitha veshtiresite qe i kemi kalu, une ju tregoja per keto ndjenja qe i kam pase ne fillim dhe veshtiresite qe i kam perjetu, dhe shpesh ndodhte qe dikush prej kolege te me thoshte se une ju kam doke person me vetebesim ose qe ‘i have my shit together’, ndersa disa kolege qe mu me jane doke keshtu, kane qene duke i kalu te njejtat gjera si une. Te gjithe ndodhe te kemi dyshime ne vetevetete, te mos e gjejme veten per nje kohe, te hasim ne veshtiresi e te mendojme qe eshte fundi i botes. But it’s not the end of the world unless it’s the end of the world. Dhe cdo ndjenje apo gjendje e tille, mos harroni, eshte temporary.

AD0-BDF2-C-F999-48-D9-A0-D4-F543-DF11009-B

(gati) Gjithcka eshte relative

relative

Almondstein duh. Per mos me i hi thelle me filozofi OSE fizike, po e shpjegoj ‘relativitetin’ ne kontekst te ketij posti: Cka per dikend eshte shume e veshtire, per dikend tjeter mund te jete e lehte. Cka dikujt i duket shtrenjte, dikujt tjeter mund t’i duket lire. Cka per dikend eshte shume interesant, per dike tjeter mund te jete boring etj. Nese une i kam lakmi dikujt qe vrapon cdo dite nga 20 km, dikush ndoshta me lakmon mua qe i vrapoj 5 (e dikujt nuk i pelqen vrapimi fare). Per kete arsye, eshte gabim i madh te presim aprovimin e te tjereve per gjerat qe ne i bejme, i duam, i vleresojme apo na pelqejne.

Kjo gje lidhet me te qenit vetevetja, te qenit autentik. Ne mund te kemi ide shume interesante, por duke pritur gjithmone aprovim nga te tjeret, ndoshta nuk i ndajme kurre ato ide me tjetrin. Keshtu bota mbetet me nje ide ndryshe me pak, e me me shume ide te ngjashme. Nese nuk i ndajme idete, perjetimet e qendrimet tona per ceshtje te ndryshme, nuk i japim mundesi tjetrit per te na njohur per ate qe me t’vertete jemi, e qe ndoshta bash ky version i joni do i pelqente tjetrit ose do te shtonte vlere ne jeten e tij. Edhe nese jo, nuk eshte fare me rendesi. Me rendesi eshte qe me shume mendje autentike jane ne qarkullim, e qe eshte gjithmone nje gje pozitive. Gjerat e ndryshme ne jete kane peshe ndryshe per secilin prej nesh, dhe nuk do te thote qe duhet te pajtohemi me secilin per kete per te qene in apo per te fit in.

Gjate studimeve ne Holande, kam njohur njerez prej vendeve, grupmoshave e backgroundeve te llojllojshem. Dikush ka ardhe direkt prej bachelorit per te kryer masterin, per dike ka qene masteri i dyte, e dikush ka pase pervoje pune. Dikush ka pasur background te ngjashem me drejtimin tone, e ky master i ka ardhe me i lehte. Per dike si une,  ky master ka qene shume me i veshtire, sepse shumica prej gjerave qe i kemi mesuar, kane qene te reja per mua me backgroundin tim ne ekonomi. Gjate periudhes se fillimit qe e gjykoja veten, e beja edhe kete krahasim e e krahasoja veten me te tjeret. Ne vend se me shiku anen pozitive qe po mesoj dicka te re e dicka krejt ndryshe dhe po e sfidoj veten, mua me dukej vetja e paafte dhe kisha pasiguri ne vete. Ne vend se me mesu prej te tjereve dhe me e nda me te tjeret eksperiencen time, une mundohesha t’ju ikja debateve me te tjeret per te mos pasur mundesi per me gabu apo me tregu qe nuk di.

Asnjehere (ne fillim) nuk jam ndale me e mendu qe edhe une kam pervoje e dikush tjeter nuk ka (gje qe nuk eshte aspak e rendesishme, por vlen e njejta edhe per te kunderten), apo qe mund te kem ndonje aftesi qe tjetri nuk ka. Me rendesi eshte me qene te hapur dhe te gatshem per te mesuar, sepse kjo eshte edhe arsyeja qe shkojme ne shkolle to begin with. Krahasimi me te tjeret vetem na le prapa dhe na ngadaleson procesin e te perparuarit. Gjithcka eshte relative dhe kurre nuk mund ta dijme se ku na shpie jeta – ndoshta dikush qe na eshte dukur shume i pergaditur do ta kete nje jete me te thjeshte apo te kufizuar ne te ardhmen, e dikush qe nuk na e ka mbushe synin do te kete nje pozite shume te larte. Me rendesi eshte te fokusohemi tek vetja, te mesojme nga te tjeret, te mundohemi te jemi autentik e te mos krahasohemi me te tjeret. So yup,  I still agree with the 13 year old me back in 2006:

msn-s-colorful-world2.png

…sepse gjithcka eshte relative (m’u dasht me perfundu paragrafin me temen qe e fillova 😀 #ndoshtapakjashtepiteme).

You can’t change everything around you and expect to be the same

Nje prej gjerave qe me ka jap me se shumti ankth gjate gati gjithe qendrimit tim ne Holande, eshte dalja prej rutines sime qe e kam pasur ne Kosove. Kam mendu qe kur shkoj 1 vjet per te kryer master ne nje vend tjeter, me bo dicka qe s’kam bere kurre me pare, diku qe s’kam qene kurre me pare e ne nje ambient krejt ndryshe, do t’mundem me vazhdu me qene identik e njetja – me honger shendetshem, me shku rregullisht ne fitness, me e planifiku diten, me u zgju teper heret, me qene sociale, me dale ne natyre, me lexu etj. Well, it doesn’t work out that way. Te pakten jo per mu.

Rutinen qe une e kam kriju ne Kosove, ka qene ideale per ate cka une kam bere ne Kosove. Kam punu prej 8-16, e kam pase punen qe ‘nuk e marr ne shtepi’, jetoj me prinder, e kam punen afer nga shtepia e shume e shume gjera te tjera, te cilat ma kane mundesu me kriju rutinen e tille me te cilen kam qene shume comfortable with. Ndersa ne Holande, perpos stresit te jashtezakonshem qe e kom pase per mesime (cdo dite, full stress x 4 jave x 12 muaj), poashtu kam jetu vete – qe dmth me eshte dashte vete me e pergadite ushqimin (nese s’kam ngrene jashte), vete me e pastru shtepine, me u zgju prej gjumit e me qene vetem ne shtepi, etj.

Pos asaj,  arsyeja se pse kam shku atje ka qene me studiu, keshtu qe natyrisht, gjeja kryesore per mu ka qene me u fokusu  ne mesime. Por pasiqe e urrej mesimin (pra nuk e bej aspak me qejf), me duhet extra motiv per kete gje dhe nuk eshte qe me nje buton mundem me fillu me mesu e me ndalu kur eshte mjaft. Rrjedhimisht, nese e kam planifiku me mesu 6 ore ne dite, 4 ore mi marrin vetem pergaditjet psiqikofizikoushqimoroatmosferore per me mesu, e keshtu me shkonte dita me dy gjera: duke mendu qysh du me mesu, dhe eventually duke mesu ne pjesen e mbetur te dites. Natyrisht, nga trauma qe e urrej mesimin dhe me eshte dashte me i jap zor, ne kohen kur nuk kam mesuar, kam dashte me bo gjera destruktive dhe qe ma pushojne trurin, e mos me mendu per asgje: ty shiku Netflix, ty u shtre dhe shiku murin, ose ty dale me pi kafe. Kjo kohe e lire natyrisht qe nuk ka perfshire leximin e ndonje libri, kryesisht nuk e ka perfshi shkuarjen ne gym apo berjen e dickaje produktive, sepse energjia dhe vullneti ditor per produktivitet me harxhohej me mesim. Poashtu, gjithe ky stres dhe kjo rutine ditore ka rezultu ne te ushqyer jo te mire (per shkak te kohes se limituar), ushtrimeve te limituara fizike, te zgjuarit vone etj.

Keshtu, si pasoje e gjerave qe i ceka me larte, shtova edhe peshe. I kam shtu 7 kg!!!! 😀 😀 😀 (i kom humb tash :D). E kam gjyku veten vazhdimisht, e kujtoja veten se qysh kam qene para se me shku ne Holande, dhe nonstop e krahasoja veten me ate se qysh kam qene perpara. Keto mendime perpos qe ishin super negative dhe me ndikonin ne disponim, kane qene pengese qe une me shiju ne maximum eksperiencen time atje.  Gjerat qe vete i kam mendu, thene e shkruar ne blog – s’kam mujte me i apliku. Cdo dite kam fole se si po shtoj peshe, e cdo dite vazhdoja me ngrene pa kontroll (deri ne 3000 kalori ne dite :D). Cdo dite jam zgju kryesisht vone (per mu), e pastaj jam ndjere keq per kete gje. Cdo dite e kam bere nje plan se si ka me me shku dita, e ne fund kam bo krejt’ tjeter cka. Kam pase dite qe jom ndje shume keq, e kam mendu se si kam qene dhe qe kurre ne jete s’kam me mujte me u kthy ne gjendjen dhe rutinen e meparshme.

Well, shume shume stupid prej anes sime ka qene me shpenzu kohen e limituar ne Maastricht dhe energjine qe me eshte nevojitur per gjera me te rendesishme – ne mendime te tilla, kur literally pasi qe u ktheva ne Kosove, asgje s’kishte levize dhe teper shpejt u ktheva ne rutine (sepse ketu as nuk ke cka me bo tjeter 😀 😀 hehehe). Pos asaj, ajo cka kam kuptu eshte qe:

njeriu si llast

*[vec ni sqarim per te gjithe ata qe nuk e dijne se cka ka mendu Mizi me ‘llastik’ (se as vete s’kam qene e sigurte)]:

snip copy

Yas. Wise words from our beloved Ramiz <3.

Ne si njerez kemi potencial per shume gjera. Me siguri, cdo njeri (me aftesi te plota fizike dhe psiqike), eshte ne gjendje me i bo shumicen e gjerave qe mundet edhe tjetri, i.e. – me vrapu 42 kilometra, me mesu teper, me u zgju super heret, me qendru 3 dite pa uje e 3 jave pa buke; pa gjume, me abuzu me droge e alkool e mos me vdeke :D, etj. Cka me duket edhe me superfuqi tek njerezit se sa cka permenda lart, eshte aftesia me u kthy ne gjendje te meparshme ose gjendje normale – aftesia me u rikuperu/recover.

Ka panumer njerez qe kane qene te varur nga droga dhe/apo alkooli e si pasoje kane qene ne gjendje shendetesore dhe mentale shume te keqe, e prape ja kane dale me u kthy dhe me jetu pjesen tjeter te jetes te gjalle e shendetshem. Ka njerez qe mezi i kane ece 2 kilometra e edhe ato me veshtiresi, e pas nje kohe kane qene ne gjendje me vrapu nje maratone. Ka njerez qe kane qene obez e me probleme te ndryshme shendetesore, e pastaj jane kthyer ne forme dhe kane jetu super shendetshem. Ajo ku po du me dale eshte qe kurre nuk eshte vone me u mundu me ndryshu stilin e jeteses (per te mire), e poashtu kurre nuk duhet menduar qe vetem pse kemi bere dicka destruktive per nje kohe te gjate apo kemi abuzu me dicka, nuk mundemi me ndryshu sepse jemi too deep into that shit. Njeriu pra, eshte si llastiku :D, dhe kemi aftesi te jashtezakonshme me u stretch e me u bend e me u kthy ku kemi qene jemi shume me resilient se sa mendojme. Nganjehere na nevojitet qe te bijme shume poshte, per me mujte me u ngrite me larte se qe kemi qene.

Vitin e fundit, kam ngrene shume me shume, me pak shendetshem e me shume junk food (sidomos embel), kam pi alkool goxha si shume, kam pi duhan mjaft shpesh (s’jom duhanpirese tho, dhe se kam pi asnje prej qe kam ardhe ne Kosove), e gjera te tjera. Me pak fjale, kam abuzu me veten dhe shendetin tim, dhe si pasoje jam ndi ndoshta me e rraskapitur gjate gjithe kohes, s’kam qene ne gjendje te jem aktive sa jam zakonisht, dhe po, i kam fitu plot’ e perplot’ 7 kilograme.

Problemi tek une s’ka qene qe kam abuzu me keto gjera. Abuzimi eshte ne rregull deri sa nuk behet pjese e lifestyle-it. Problemi tek une ka qene sa jam marr me kete ceshtje, sa shume e kam ngarkuar veten, sa shume kam fole per kete gje, e ne fund kam perfundu duke i bere gjerat e njejta. Une, qe kam shkru blogposte se si duhet me u ushqy mire, me ushtru e me u zgju heret, nuk isha ne gjendje ta beja as njeren as tjetren. Lere qe nuk isha ne gjendje, por i beja te gjitha gjerat qe gjithmone i kam urryer: beja plane ‘me fillu prej te henes’, i numeroja kalorite e ushqimit qe e haja gjate dites, matesha ne vage cdo dite nga 5 here, beja dieta ekstreme nga 2 dite e pastaj vazhdoja me binge eating, i shikoja fotografite se si kam qene para nje viti e te ngjashme. Dhe gjate gjithe kohes e kujtoja ose e permendja se si kam qene teper fit dhe e shendetshme dhe si KURRE s’kam me mujte me u kthy si kam qene.

Tash nuk pendohem ne asnje moment qe kam dale prej rutines, sepse ka qene vetem per nje vit – nje vit ndryshe, ndoshta viti i fundit qe kam mujte me i bere gjerat qe i kam bere ne kete menyre. Kam pushu prej rutines dhe i kam shiju gjerat e tjera. Une vetem pendohem per faktin qe e kam gjyku veten, e kam humb kohen e energjine time, dhe ndoshta nuk e kam vleresu e shiju sa duhet kohen qe e kam kaluar atje. E vetmja gje qe me eshte dashte me e bo sa kam qene atje, eshte me e vleresu kohen dhe gjerat qe po i bej, dhe me i premtu vetes qe kur te kthehem, do kthehem prape si kam qene (version edhe me i mire :P). Ashtu si qysh edhe ja kam bere ne fund. Sepse edhe kjo faze, si cdo gje tjeter, ka qene temporary.

4-AA40308-CC1-B-4-B63-992-E-4-FEC519-B15-DD

Fuck Balance.

Yup – the girl who wrote a blog about balance: fuck it. Kete po du me e lidhe me ate se cka fola larte – abusing/self-destructive behavior vs. healthy lifestyle, dhe se si me ka rene teoria qe duhet vazhdimisht me balancu ne mes te dyjave. In the long run – natyrisht qe duhet t’i balancojme sepse perfeksioni nuk ekziston, e poashtu nuk deshirojme me vdeke prej varesise nga alkooli (shembull). Sidoqofte, eshte teper veshtire me u mundu me balancu jeten ne baze ditore, javore apo deri edhe mujore. Eshte teper veshtire me balancu p.sh. ne mes te lifestyle te shendetshem dhe abuzive, cdo dite: nuk mundesh me pi duhan rregullisht e me prite me qene ne kondicion super te mire te nesermen, sepse kur pi duhan, aftesia e frymemarrjes normale te dobesohet dhe eshte shume me veshtire me bo fitness apo me vrapu ne kete gjendje (people do it, but i’m just sayin :D). Nuk mundesh me dale e me tepru me alkool, e te nesermen me vazhdu diten krejt’ normal e p.sh. me ushtru, sepse je ty seek balance. Une personalisht jam njohur atje si hangovers’ wonder woman, sepse kryesisht gati kurre nuk kam pase hangover e ndoshta edhe te nesermen kam shku ne fitness e kam vrapu 5 km, por kjo s’eshte gje e qendrueshme dhe nuk mundet me u bo shpesh. You just can’t. Andaj, nese jeni ne faze abuzimi dhe nuk po ndjeheni per me e bo nje jete qe mendoni qe eshte me e mire, let it go. Jepini vetes kohe, deri sa t’ju vije momenti dhe te krijohen kushtet e rrethanat per me e marr veten ne dore. Natyrisht, nese kurre nuk doni me nderru jeten dhe lifestylen dhe abuzimi me keto gjera ju duket ne rregull, go for it. Vec se besoj qe edhe ata qe mendojne keshtu, thelle ne zemer e dine qe nuk eshte menyre e qendrueshme e jeteses dhe nuk te ben te ndjehesh mire fizikisht e as psiqikisht. Thjesht, mos harroni qe nese jeni ne faze te keqe dhe nuk mund ta merrni veten: eshte temporary. You’ll get there.

tenor

The Power Of The Other

Une gjithmone kam qene nje DASHAMIRE e vetmise (te qenit vetem); se duhet te ndjehemi te plote kur jemi vete, se duhet t’jemi te pavarur dhe s’duhet te kemi nevoje per pranine e tjeterkujt, se te ndjehesh mire vetem do te thote te ndjehesh mire me veten etj. Yup, ende mendoj njejte. I mean, kam jetu vetem per 1 vjet dhe ma. ka. thy(er). Por, ne te njejten kohe, ndoshta edhe i kam nenvleresu ndjenjat, kenaqesine e ndihmen qe mund te na japin njerezit e tjere (e qe mund t’ju a japim prapa). Sa shume mund te mesojme nga te tjereret, sa shume mund te na ndihmojne dhe se thjesht, kemi nevoje per njerez te tjere. Ne Kosove kam mjaft shoqeri, sidoqofte, e kam nje grup te vogel te shoqerise standarde me te cilet dal dhe ndjehem comfortable with. Natyrisht qe eshte nje gje super e cmuar me pase nje grup te tille njerezish ne te cilet mund te mbeshtetesh per gjithcka dhe qe i konsideron si familje. Sidoqofte, varieteti ne shoqeri dhe njoftimi i njerezve te rinje eshte poashtu e shendoshe, sepse ne jete, na nevojiten njerezit e ndryshem per gjera te ndryshme – jo vetem per shkaqe interesi, thjesht shume gjera ne jete nuk mundemi t’i bejme vete dhe na nevojitet ndihma e tjetrit. Na nevojitet te kemi nje network me te gjere te te njohurve, sepse mund te mesojme nga secili dhe kemi interesa te ndryshme ne gjera te ndryshme qe mund t’i ndajme me njerez te ndryshem. :D.

Kete e kam kuptu edhe me shume kete vit ne Maastricht, deri sa erdhi nje pike qe bera aq shume shoqeri, saqe filloi me me kape FOMO dhe ankthi i te mos thenit JO per asgje dhe askujt, dhe fillova me u lodhe prej socializimit :D. Por ne te njejten kohe, kam mesu pafund gjera nga secili person qe kam taku; kam taku persona shume interesante me kendveshtrime krejt ndryshe nga te mijat – gje e cila edhe ma ka hape mendjen, e poashtu ka qene teper fun me shumicen prej tyre dhe kom pase momente teper te mira me keta njerez. E tash, njoh njerez nga e mbare bota qe ndoshta neser do i vizitoj apo do i pres ne shtepi, dhe njoh me shume kultura e di me shume gjera per ta e per vendet prej nga vijne. Poashtu, te gjithe keta njerez me kane ndihmu edhe ne ditet e mija te veshtira, me kane bo me qeshe dhe ma kane lehtesu qendrimin atje, e per kete,  I’m thankful for all the people I met there, even if it was temporary.

Learn to USE your negative emotions

Ankthi ta shpif. Stresi ta shpif. Depresioni ta shpif. Cdo energji e ndjenje negative ta shpif. True. Por s’ka person qe nuk i ndjen keto gjera kohe pas kohe, e sidomos kur eshte duke kalu neper dicka qe eshte me e veshtire apo e paperballueshme per te. Sidoqofte, mos me ekzistu keto ndjenja, besoj qe perpos qe nuk kishim dite me i vleresu ndjenjat e momentet e mira, poashtu nuk kishim get shit done. Te pakten po flas pervete. Ne organizem kemi llojlloj hormonesh, te cilat kane funksione te ndryshme. Adrenalina e hormonet e stresit, jane hormone te cilat na kane ndihmu (shembull) per me ike nga luani kur kemi qene duke kerku ushqim ne savana. Ose ne vitin 2019, na ndihmojne me i kry punet me deadline te cilat nuk kemi qare pa i kry. Une pervete mendoj qe kam pasur mungese te hormoneve p.sh. te stresit e sidomos per mesim (sic e ceka edhe me lart), dhe nganjehere cuditem se si kam arritur ckado qe kam arritur ne jete (sidomos akademikisht), sepse:

amuhicsumha

Per kete, nese nuk e kisha pasur stresin qe e kam perjetu kete vit (qe e di qe s’ka qene e shendetshme), mendoj qe asnjehere s’kisha mberri me i kry provimet dhe obligimet e tjera ne kohe. Edhe depresioni, (jo kronik, por ndryshimet ne disponim), besoj sherben qe nganjehere me t’a vene trunin off e me pushu trupin, dhe ndoshta ndihmon edhe si wake up call per ndryshim te dickaje tek vetja apo thjesht eshte gjendje qe te ndihmon me u zbraze e me i vleresu ditet e mira. Nuk mundem me fole edhe shume per depresion, sepse eshte nje ceshtje e ndjeshme dhe subjektive, dhe nuk kam kalu ndonjehere depresion shume te thelle apo per kohe te gjate. Megjithate, ka pasur faza qe jam ndje mjaft down e qe nuk kam pasur kurrfar motivi per te bere dicka, e edhe ne keto momente jam munduar dhe mundohem t’i jap vetes kohe, e ta bind veten qe edhe kjo ndjenje eshte temporary…

F5-CC174-F-C466-4-B55-8907-F9-FB9438-D98-B

16-AEE8-A7-4-BC6-4-D44-BD0-E-CFE96-C189-CBA

Through hardship, to the stars

Nuk po du me u thellu ne ate se ‘hard work pays off’, sepse tashme besoj te gjithe i dime keto klishe (edhe pse jane te verteta :D), dhe mm… kom shkru BLOG per kete ceshtje dhe ekzistojne diku 2998798498 thenie, blogje, vlogje e gjera te tjera rreth kesaj ceshtje. Ajo cka dua t’ju kujtoj eshte qe edhe ky hardship eshte i perkohshem. Edhe nese jeni duke kry let’s say mjekesi ose doktorature, ose ju nevojiten 13 vjet per me arrite nje qellim/goal, koha prape do kaloje e veshtiresite do te perfundojne, ndersa suksesi qe e merr eshte i perjetshem* (temporary ne sens te jetes, por i perjetshem ne jete). Nje mund, nje shkolle, nje sakrifice, nje gje e bere nga ti, per ty, eshte e jotja dhe s’mund te ta marr askush. Hardship is temporary, stars are forever.

Stop with that fucking nostalgia

nosta.PNG

Sa kam qene ne Maastricht, kisha nostalgji per ate qe kam qene ketu, per gjerat qe i kam bere, per kafen e mengjesit me shoqeri, per vrapimin ne malet e Rugoves, per rutinen time, e per njerezit qe i kam ketu. Shikoja foto te se kaluares dhe kisha ndjenja nostalgjie. Kjo eshte nje gje e natyrshme per secilin person, vetem se ne te njejten kohe te veshtireson te vleresuarit e momentit dhe koncentrimin ne ate qe je duke kaluar ne te tashmen. Kam qene ne Maastricht, for God’s sake, dhe sidomos ne fillim kam qene ne gjendje qe me ore te tera te mendoj se si kam qene e cfare kam bere back home (N’PEJE!!!:D), ne vend se me e vleresu momentin e me u mundu me kriju sa ma shume kujtime aty ku kam qene (dhe thank God, ne fund edhe kom kriju).

Tash, pasi u ktheva, qe gati 2 muaj konstant jam duke i kujtu momentet atje, ditet e mira qe i kom kalu (kryesisht nuk po me kujtohen te keqijat/te veshtirat, edhe pse per kete blog jam mundu ne maksimum me i kujtu), dhe i gjithe motivi qe e kam pase qe sa kohe per te shkuar ne master dhe per t’a kryer ate, me jane shu (sepse i kam perfundu), dhe non stop e kam mendjen atje. Kjo nuk po me le me u fokusu ne te tashmen e as ne ate qe me pret ne vazhdim, e poashtu po me jap ndjenja jo te mira dhe po ndjehem e pamotivuar. Megjithate, vazhdimisht po mundohem me e bind veten se cdo gje ne jete eshte e perkohshme, se kohet e bukura qe i kalojme ne faza te ndryshme jane te perkohshme dhe zevendesohen nga te tjerat, dhe se nuk duhet te varemi ne te kaluaren, por te jemi me prezent e te fokusohemi ne ate cka na vjen tash.

Dikur kemi qene femije, periudhe kjo e cila ka qene shume e lehte dhe e kendshme; tash jemi te rinje dhe jemi te pavarur e te lire, neser ndoshta behemi prinder qe besoj eshte ndjenje e pakrahasueshme me asgje; pastaj na rriten femijet e keshtu me rradhe, dhe nuk duhet t’i humbim keto etapa te jetes duke menduar se si ka qene jeta ne te kaluaren. Koha nuk kthehet e e ardhmja nuk eshte e sigurte, dhe te pasurit mendjen ne njeren apo tjetren rezulton me te mos qenit ne realitet. Per kete, duhet te jemi mirenjohes qe kemi kujtime per te cilat edhe mund te kemi nostalgji, megjithate, duhet edhe te mos e harrojme faktin qe asgje ne jete nuk zgjate pergjithmone.

49-F21-B12-378-D-418-B-9580-78-DF4595-AC65

* **

Whatever you’re going through…is temporary

temp

Asnje dhimbje, asnje gezim, asnje lumturi, asnje trishtim e asgje tjeter ne jete, nuk eshte e perjetshme. Nese ndonje dhimbje apo humbje eshte fatale, jeta perfundon. Por jeta perfundon per te gjithe nje dite.

Edhe momentet e bukura jane te perkohshme, so let’s cherish them and hold them dear.

In a world where nothing is forever, make your temporarIES count.

 

Bye almonds.

Almonds are forever.

 

 

P.S. Ugh: tema e diplomes. That shit. W T F.

***

FC1-E9529-8-DD9-4531-8-D4-C-A42-B502-E296-B

Une, diten e fundit ne Maastricht, me lote gezimi dhe trishtimi.jpg:

FB43-FDEA-C40-E-40-F7-8834-CAD35-B48210-B

FB924-FF5-03-DA-4-C28-856-C-3-EC26-E04417-E

0-A74594-C-FA25-4-F80-A82-D-9-F04584-B5-A35

 

Një mendim te “Temporary…”

  1. Once an almond, always an almond!
    E ndjejta gjdo fjal qe e ke shkru se edhe un kam lene Kosoven e jam shperngul jasht. Fillimi ka qen horror per mu ka e kujtoj tash, kom ndryshu per 180 grade, ne Kosov kam qen shum e hapur, kam pas vetbesim e kam hap gojen kur kom dasht e qka smka pelqy e kom thon direkt. Erdha ketu u bona shum e qet ( mnyr negative) e mbylla veten, flisja pak e nuk isha ne vemendjen e kerkujt hiq qka mbojke mu ni keq se kam qen person qe gjdokujt i bisha nsy pra me gjallesin time. Kur isha me njerz e flitshin i ndegjoja por ne fakt isha ne mendime te mija e s kuptoja se qka thoshin, nuk kisha fuqi hiq ndihesha e lodht kur u zgjojsha ne mengjes edhe pse flija mjaft. Mamit ja kom tesh gjdo dit tu i thon kom mu kthy n Kosov e ksi gjana. Po dikur ndryshoj gjdo sen edhe e gjykojsha veten masnej se si kam qen se met vertet nuk um sillshin njerzt ashtu siq jam msu sepse isha shum shum e mbyllt saqe nuk mdukej qe e mersha respektin qe e meritoja, e sot pas gati 5 viteve kam vetbesimin edhe mat nalt kam gjet shoqni prej llojit te ndryshem qe mkan zhvillu shum sinthe edhe vet qe meson shum prej njerzve te ndryshem. Kosova prap me mungon por si e vlersoj jeten o krejt ndryshe sesa ne fillim kur jom largu pra smuj me paramendu mo me u kthy e quditem me veten se qka i kom thon vetes ateher ( jo se Kosova osht shkret po let’s be real shansat per me arrit i ke jasht e edhe per zhvillimin si qenje e bon me ni ambient ma ze zhvillum)
    Mke knaq kur e pash qe ke postu prap e me ke mungu jasht mase, skom dasht me ta teshe met vet pse spo poston po me thon drejt jom tute qe e ke lan kejt 😀
    Kshtu qe presim postime te rregullta.
    Si gjithmone je inspirim❤️
    Urime per kryerjen e masterit e te uroj t gjitha t mirat prej thellsis t zemres!
    E faleminderit per sinqeritetin se literally ka ti shifsha postimet thojsha baam she’s living her best life e sa mire qe u ambietu kaq shpejt ( normal mka gzu ky sen amo thojsha vetes qfar budalle je kon ti 😂😂) po kryesorja osht me mbledh veten e me vazhdu. Mfal per ket koment kaq t gat nese e ke lexu se thu qe shkrujta blog ktu…
    love u ( we need an almond emoji!!!!)

    Pëlqejeni

Lini një Përgjigje

Plotësoni më poshtë të dhënat tuaja ose klikoni mbi një nga ikonat për hyrje:

Stema e WordPress.com-it

Po komentoni duke përdorur llogarinë tuaj WordPress.com. Dilni /  Ndryshoje )

Foto Google

Po komentoni duke përdorur llogarinë tuaj Google. Dilni /  Ndryshoje )

Foto Twitter-i

Po komentoni duke përdorur llogarinë tuaj Twitter. Dilni /  Ndryshoje )

Foto Facebook-u

Po komentoni duke përdorur llogarinë tuaj Facebook. Dilni /  Ndryshoje )

Po lidhet me %s